Heb Geduld, Geef Dingen een Kans

Margret Dekker, Heerlen 2002



Jezus vertelt graag verhalen, hele concrete verhalen, over het leven van iedere dag. In die hele gewone dingen van het leven probeert Hij iets duidelijk te maken over God en over het Rijk van God, dat Rijk van liefde, gerechtigheid en vrede. Zo ook in het verhaal van vandaag. We kunnen ons, denk ik de zorg van de knechten wel voorstellen: je hebt de grond goed bewerkt, het beste zaad gekocht, met veel zorg gezaaid en dan als het koren opschiet blijkt er onkruid tussen de tarwe te zitten. Een logische reactie is: het onkruid uitroeien en wel zo snel mogelijk. Maar de heer van de akker heeft een andere mening: laat het onkruid staan, laat het samen opgroeien met de tarwe, bij de oogst zal schifting gemaakt worden, dan zal het graan opgeslagen worden in de schuur en het onkruid vernietigd worden.

 

Een indringend verhaal: vooral als je bedenkt dat Jezus met de eigenaar van de grond wijst naar God zelf.

 

Matteus is de enige van de vier evangelievertellers die de parabel van het onkruid tussen de tarwe vertelt

Daarmee roept hij het beeld op van een Gods Rijk dat groeit te midden van de geschiedenis van mensen. Het goede zaad is in onze wereld gezaaid, maar het groeit niet op, op een akker vol gewasbeschermers. In die wereld is ook onkruid gezaaid, in de Griekse tekst wordt dit onkruid zizanion genoemd, Dolik in onze taal. Het is een speciaal soort onkruid dat heel sterk op tarwe lijkt, pas wanneer het helemaal volgroeid is kun je het verschil zien, omdat Dolik minder hoog wordt en meer aren aan een stengel heeft, de wortels van Dolik verstrengelen zich om de wortels van het de tarwe zodat als je het onkruid uit wil trekken, je gemakkelijk de tarwe mee uittrekt.

Het Rijk Gods groeit in een wereld waar ook het kwade groeit dat is niets nieuws dat weet ieder van ons.

Soms lijkt het erop dat het kwade sterker is dan het goede en het goede overwoekert. De parabel leert ons vandaag om niet te wanhopen aan de groeikracht van het goede. Maar zij leert ons nog iets, wat naar ik meen nog belangrijker is. Zij leert ons om geduld en uithoudingsvermogen te hebben. Niet te vlug ons oordeel klaar te hebben over wat goed en niet goed is, niet meteen alles wat in onze ogen niet is zoals we wensen af te doen als onkruid en kordaat uit te roeien. Bovendien het oordeel is niet aan ons, er is slechts En die zal oordelen aan het einde, als de tijd van de oogst daar is. Zolang de geschiedenis aan de gang is past ons geduld, barmhartigheid.

We kunnen immers niet overzien waartoe de dingen uitgroeien.

 

Het doet me denken aan Vera, halftwintig, een goede studie achter de rug, ieder had hoge verwachtingen van haar. Het liep anders. Thuis hoefde zij niet meer te komen, haar levensstijl paste daar niet sinds ze als callgirl werkte. En zoals dat dan gaat; er werd veel over haar gepraat en niet zo vriendelijk ook. Tot de dag dat haar vader ziek werd en verlamd raakte en haar moeder op de kinderen was aangewezen om naar het verpleegtehuis te gaan. De broers en zussen hadden het te druk met allerlei dingen en konden niet zo vaak rijden. Ze wilden dolgraag, maar zij hadden hun verplichtingen, hun werk, hun ontspanning, de kinderen. Vera maakte haar tijd vrij en zorgde er voor dat haar moeder geregeld kon gaan. Pas toen ontdekte haar ouders wat zij werkelijk voor iemand was, en wat een gouden hart zij heeft.

 

Uit angst en zorg voor het goede kunnen wij mensen soms erg kortzichtig worden. Leiders, kerkleiders die alles wat niet direct volgens de regels lijkt, proberen uit te bannen. Gemeenschappen, die mensen die niet in de paslopen, aan de kant schuiven, ouders die het vertrouwen in hun kinderen verliezen als ze eigen wegen gaan, een politieke leiders die korte metten maken met ontwikkelingen die zij niet in de hand hebben.

Vandaag wordt ons gezegd: wees voorzichtig, heb geduld, geef de dingen een kans. Het zou kunnen zijn dat je door kortzichtigheid juist het goede geen kansen geeft.

 

Zowel in de eerste lezing als in het evangelie wordt gezegd dat God met ons alle geduld heeft, dat God ons alle kansen geeft, God houdt het uit met ons en onze wereld, en blijft hopen op bekering naar het goede. Barmhartig en mild zo gaat God met de mensen om.

Aan ons de uitnodiging om in het spoor van die God te gaan, te durven geloven in de kracht van het goede en te weten dat aan het eind van de tijd Gods gerechtigheid zal oordelen over ons en onze geschiedenis