Zo is het niet bedoeld

© Eline Claassens, Heerlen 2006



Het is niet goed dat de mens alleen is, zo staat het in het prachtige verhaal in Genenis, het boek over de wording van de aarde en al wie haar bewonen, de dieren, de vogels,  de mens of Adam geschapen naar Zijn eigen beeld, de mens die alles een naam gaf.

God schiep de man en omdat het niet goed is dat de mens alleen blijft schiep Hij de vrouw, de liefde. Behoed, bewaar de aarde, geniet ervan,  sprak Hij, 

Zo starten we in intentie allemaal… de praktijk toont aan dat het vaak anders is, mensen verstoten elkaar, staan elkaar naar het leven

in alle tijden stranden relaties, voelen mensen zich bedrogen, aan de kant gezet, vernederd, door alles en iedereen verlaten.  Mores  maakt in zijn tijd al het opstellen van een scheidingbrief mogelijk, om de toekomst voor de vrouw enigszins zeker te stellen; alleen met een dergelijke brief kan zij een nieuw huwelijk aangaan, de enige manier om verzekerd te zijn van levensonderhoud. Jezus wordt, zo horen we zo meteen in het evangelie, door de Farizeeën op de proef gesteld als ze hem vragen of een man zijn vrouw mag verstoten. Jezus zegt dat het er eigenlijk niet om gaat welk recht de echtgenoot heeft om te scheiden als hij dat wil, voor Hem  tellen alleen de gevolgen,  als er onrecht wordt gedaan aan de partner omdat ze, zeggen wij nu, nauwelijks kan rondkomen van een bijstandsinkomen, en helemaal geldt dat als het gaat om de  kinderen nu hun toekomst zo ingrijpend verandert. Het aangaan van een relatie is nooit vrijblijvend, misschien blijkt dat wel het meest op het moment waarop je uit elkaar gaat, de achterblijvende partij (en vaak treft dat ook vaak de kinderen) te weinig verzorgd achterlaten,dat is echtbreuk,  overspel, zegt Marcus. Jezus buigt de vraag van  de Farizeeën om naar een vraag over het onrecht dat de vrouw treft en hij voegt daar nog aan toe dat dat onrecht ook de man kan treffen.

 

Wij, lijken vaak Farizeeërs als we alleen uitgaan van de regels rond een scheiding en niet vragen naar de mens in de spanning tussen ideaal en werkelijkheid. In de praktijk wagen wij ons vaak niet aan dat ideaalbeeld uit genesis, dat is toch niet haalbaar, we beperken ons liever tot de ruimte die de scheidingsbrief van Mozes de mensheid gaf. Of met andere woorden beginnen wij niet te gemakkelijk bij de concessie dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zal zijn….hoe durven we ten opzichte van elkaar hardop te dromen over dat paradijs en tegelijkertijd te weten en te ervaren dat we als mens altijd ook tekort schieten. Het leren houden ook van de tekorten….., na meer dan 30 jaar huwelijk vermoed ik dat, dat het sacrament is dat we elkaar ooit hebben toebedeeld , of zoals het in onze voorbereidingsgroep benoemd werd dat wat mensen dichterbij elkaar brengt in liefde, daar rust Gods zegen op,

 

zelfs als ik besluit te scheiden vereist dat zorg en respect voor die ander, en helemaal voor de kinderen,  zodat ze verder kunnen in respect. Als gemeenschap moeten wij de uitdaging van

het ideaal uit onze traditie: ‘het is goed dat de mens niet alleen blijft’ uitdragen en vieren,

we moeten ons niet laten verleiden tot een oordeel, een veroordeling, niet weglopen of wegzien van de pijn en het onrecht die een scheiding zo vaak met zich meedraagt

 

Hier mogen we hardop dromen over hoe onze wereld eruit zou kunnen zien,

hier willen we oog hebben voor de pijn als relaties mislukken of nooit echt beginnen,

hier moeten we het goede binnen relaties vieren

om te ervaren dat wij met onze God en onze gemeenschap teleurstellingen kunnen verwerken, tekorten kunnen uithouden, opnieuw durven beginnen

hier mogen we oefenen in barmhartigheid