Een Nieuwe Beweging komt op gang

© Geert Bles, Heerlen 2004



 

Als twee mensen iets met elkaar delen, waar zij vol van zijn en wat hen diep

raakt, dan gebeurt er iets, dat hen overstijgt. Dan groeit er enthousiasme, dan groeit er nieuw leven. Als twee mensen met elkaar hun geloof delen, zomaar met elkaar praten over wat er in het leven echt toe doet, dan kan het gebeuren,

dat zij ineens helder zien, begrij­pen, er warm van wor­den; dan gebeurt er iets dat hen overstijgt. Als twee mensen met elkaar een diep geheim delen, dan gebeurt er iets aan hen. Je ziet het, je voelt het aan de sfeer, aan de manier waarop zij elkaar

bejegenen. Het is of hun leven, door zo'n gedeelde ervaring wordt op­getild. Het

krijgt warmte en diepte. Alles wat je doet, tegen elkaar zegt, wordt voortaan

gedragen door dat geheim, dat je samen deelt en doorleeft. Het geeft nieuwe

richting, nieuwe inhoud, nieuwe kracht aan je leven. 

 

Vandaag beluisteren we zoiets in de lezingen over het pinkster­gebeuren. Terwijl de apostelen bij elkaar zijn in die zaal, weggevlucht voor represailles van de Joden, nog altijd angstig en benauwd dat ook hun hetzelfde zal overkomen, bidden zij samen en praten na over Hem, over wat Hem dreef in zijn leven. Ineens krijgen ze greep op het geheim en de drijfveer van zijn leven. Ineens gaat er een lichtje branden, en zien ze waar ze tij­dens zijn leven niet bij konden komen. Ineens is daar die god­delijke leven­sadem, die god­delijke levenskracht in hen. Ineens is daar die ontem­bare durf bij hen, als gevolg van dat helemaal verstaan van wat Hem bewoog. Ineens staan ze in vuur en vlam voor Hem. Het huis is te klein, de deuren gaan open, ze breken uit, de straat op. Een nieuwe beweging is geboren… de kerk.

 

Dat is het pinksterwonder. Ineens was het hun duidelijk, wie Hij was en waar Hij voor stond; lag er een bodem onder zijn boodschap, die zij, bij zijn leven, nooit ten volle hadden kunnen bevatten en altijd verkeerd hadden begrepen.   Ineens hebben ze door, waarom bij Hem de kleine kwetsbare mensen, de mensen die normaal buiten de samenleving vallen, zijn voorkeur en voorliefde kregen; waarom Hij alles wat in deze wereld belangrijk gevon­den wordt, op zijn kop zette. In zijn rijk zijn het niet de rijken en de groten der aarde, die aangewezen zijn om het aanschijn der aarde te vernieuwen. In zijn rijk zijn het juist de kleinen, de mensen die niet meetellen, die de belangrijkste architec­ten zijn van de nieuwe wereld die Hem voor ogen staat.

 

Ineens vallen hun de schellen van de ogen - nu pas - en doorzien zij, dat dáárom zijn boodschap zo revolutio­nair was, dáárom zo bedreigend voor diegenen die het doorgaans voor het zeggen had­den; en dat Hij dáárom wel op het kruis moest eindigen. En ze voelen zich er  klaar voor om door te gaan met zijn werk. Ze gooien de deuren open en beginnen zijn boodschap uit te dragen, ongeacht de consequenties ook voor hen. Vuur, storm, durf, geest! De kerk is geboren!

 

Het is verblijdend te zien dat ook in deze parochiegemeenschap mensen samenscholen en initiatieven nemen om bruggen te slaan, om mensen met elkaar in contact te brengen. En dat er dan dingen gebeuren, die mensen overstijgen. Mensen gaan elkaar ontmoeten en verstaan: autochtoon en allochtoon, christen en moslem, rijk en arm, man en vrouw, jong en oud, ziek en gezond, legaal en illegaal,  hetero en homo, zwart en blank.

 

De heersende tijdgeest lijkt echter vandaag-de-dag zo heel anders te zijn.  Er is zoveel onwil, zoveel 'on-geest', lijkt het wel. In onze veelkleurige samen­leving, lijkt het of we steeds gek­leurder naar anderen kijken; of waar­dering voor mensen van andere cul­turen en verdraagzaamheid almaar af­nemen; of we steeds verder uit elkaar groeien; of we ons - met de ogen open - uit elkaar laten spelen.

 

Maar de Geest van Pinksteren is de geest, die verschil­len tussen mensen overbrugt, die mensen elkaar doet verstaan, die afstand ongedaan maakt, muren afbreekt, en ons aan een nieuwe gemeenschap doet bouwen, aan Gods koninkrijk van liefde en gerechtigheid.

 

 Het is die Geest van Pinksteren, die ons op weg doet gaan om het het ideaal van zusterschap/broederschap in onze wereld waar te maken, met creativiteit, met enthousiasme, met durf; en die ons doet geloven in het belang van de eerste kleine stappen, in het mosterdzaadje.

 

Het is die geest van Pinksteren, die kinderen op het idee brengt zich te laten sponsoren voor deelname aan een lesmarathon, voor War Child. Het is die geest van Pinksteren, die kinderen doet zeggen: “Waarom al die vijandelijkheden tussen Christenen en Moslems? Alleen omdat ze allebei denken dat ze beter zijn dan de ander? Dat is stom!”