Sacramentsdag

© Eline Claassens, Heerlen 2007



 ‘Sacramentsdag’ is eigenlijk een herhaling van Witte Donderdag. Op Witte Donderdag wordt op een sobere manier, het is immers de Goede Week,  het laatste avondmaal herdacht. Later is men deze herdenking wel heel erg sober gaan vinden en werd ‘het heilig sacrament van het lichaam en bloed van Christus’ zoals men dat is gaan noemen, extra feestelijk herdacht , met een sacramentsprocessie en een Hoogmis  op de  donderdag voorafgaand aan deze zondag. Dat is de reden dat ons land afgelopen donderdag overspoeld werd door Duitsers die deze dag nog steeds ’vieren’…

 

Dat beeld van die mensen in Batsaida heb ik me geprobeerd voor te stellen,

een massa zoals bij een vredesdemonstratie b.v. die geraakt is door een doel

en een mens die dat doel dichterbij brengen, en wat er dan kan gebeuren als die persoon, Jezus bij Lc., een in wezen zo simpel voorstel doet: laten we delen van wat we hebben, en dan blijkt er genoeg, meer dan genoeg, voor iedereen.

 

Maakt die ervaring van het sámen breken en delen, een maaltijd als maaltijd, niet belangrijk meer, door wat er tussen en door mensen en door Jezus’ gebaar groeit aan ruimte waardoor je zomaar kunt delen van wat je hebt.  Iedereen zal haarfijn hebben aangevoeld dat deze vorm van delen, deze prille eucharistie, wezenlijk is. Wat daar gebeurt trekt je over de grens van je  persoon- en  gemeenschapschap zijn heen

 

Een afspiegeling van die geraakte gemeenschap werd later vormgegeven in een sacramentsprocessie. Helaas werd de mostrans steeds minder een teken van een demonstratie van waar het echt om gaat: breek en deel met elkaar, maar werd  meer en meer een teken van pracht en praal en dus macht en machtsvertoon aan anderen, een zeker weten van wie waardig is dit brood te breken en delen….

 

De processies werden afgeschaft, ook omdat er gaandeweg meer kijkers dan lopers kwamen; een folklore als opening van de kermis.

Ik bewaar er, misschien net als u goede herinneringen aan, aan die processie.

Dagen van te voren al plukten we acaciabloesems b.v. (we haalden onze ledematen open aan de stekels)de bloemen  werden in de kelder in teilen bewaard, er werden altaren gebouwd, vlaggetjes geplaatst, kleurige zandtapijten sierden onze straat. De harmonie maakte de processiepas mogelijk en als engeltje met vleugels na mijn communie, strooide ik de bloemen met overgave en voelde me deel van de gemeenschap. En in de tocht door de velden, barstensvol van overvloed aan granen en bloemen voelde ik me opgenomen in een geheel dat me droeg en blij maakte

 

Verleden jaar werd er binnen ons cluster een sterprocessie gehouden. Ik heb er bewust niet aan deel genomen, immers wat wordt daar uitgedragen, wat heeft die processie nog van doen met die maaltijd in Betsaida,…

en toch voel ik steeds meer een verlangen om ons christenzijn op een manier die past bij ons aanvoelen, samen uit te dragen. Het geloof lijkt naar mijn aanvoelen

te zeer een individuele houding en inzet die de kracht van het sámen mist.

 

Misschien is een processie met een allerheiligste, in de meest eenvoudige houder,onder een blote hemel, gedragen door zoekende mensen, die zich net als ik uitgedaagd weten door Jezus van Nazareth wel een oude vorm in een nieuw jasje. Een processie van mensen waar niemand wordt uitgesloten, of aan bepaalde voorwaarden moet voldoen. Mensen die in navolging van Jezus extra ruimte willen geven aan daklozen, vreemden, vluchtelingen, ouderen, kinderen. jongeren, werklozen. Mensen die het Generaal Pardon zien als een kans om met elkaar een rechtvaardigere wereld een stapje dichterbij te brengen. Mensen die samen met mij de straat op willen gaan om te pleiten voor de schoonmakers van onze straten en pleinen, tot voor kort loosers genoemd en ook als loosers ervaren; hun subsidies worden steeds meer  teruggedraaid, het project bedreigd.

Mijn omgaan, vanuit de diaconie van deze parochie, met mensen die wij mensen van de onderkant zijn gaan noemen, en het recente bezoek van Marieke en mij aan Sierra Leone en de ontmoeting met Gladys, een vrouw die opgestaan is vanuit de diepste ellende om haar volk een uitweg te wijzen, (een gesprek met Joseph, hij is hier op werkbezoek vanuit S.L.), maakt dat ik steeds meer besef dat die onderkant onze bovenkant zou moeten zijn, dat die ons stuurt en drijft.  Die onderkant roept vragen in ons op die oude, vaak stigmatiserende denkbeelden en dogma’s op losse schroeven zou moeten zetten. Ik voel me in een fase van heilzame verwarring die vraagt om nieuwe antwoorden die we samen, met hen en met u, moeten geven, gestalte geven…

 

Als we onze complexe vragen en onze omgang daarmee onder ogen zouden willen zien, al lopend in een processie (van zoals de bijbel ze noemt, kreupelen, lammen, blinden en doven) zoekende mensen die van zichzelf durven toegeven dat ik geen haar beter ben dan jij, maar dat je  menswaardig  bent, om daarna samen op het plein Eucharistie vieren als in Betsaida,… wat zal er dan gaan gebeuren….

Jezus zal ons vriendelijk ontvangen, iedereen is welkom om te breken en delen om te ervaren dat er overvloed is zonder beperking……