Gedachte van de week Pasen

31 maart 2013 (Paaswake)


Kort voor bisschop Romero werd vermoord, in 1980, zei hij: 'Ik word vaak met de dood bedreigd, maar als christen geloof ik niet in de dood zonder verrijzenis. Als ze mij vermoorden, zal ik verrijzen in mijn volk.' Bij zijn begrafenis riep het volk als met n stem in de kathedraal van San Salvador:'presente! presente!' Hij die opkwam voor ons is niet dood; hij is hier; hij leeft, in ons, onder ons!'

'Ik zal verrijzen in mijn volk'. Moet ik daarbij denken dat zijn lichaam weer tot leven wordt gewekt, tot wat het voorheen was? Pasen heeft niet iets te maken met tot leven wekken van een lichaam, tot wat het voorheen was. Pasen zegt: er is geen weg terug, maar wl een weg vooruit. De dood is geen einde, maar hij leeft voort in mensen. Een leven als dat van hem eindigt niet, kan niet stuk.

In de eerste lezing staat een woord dat vier keer terugkomt, het woord getuigen. Petrus vertelt hoe hij en de leerlingen Jezus van nabij hebben meegemaakt, hoe hij met mensen omging, vooral met kleine mensen, hoe bijzonder hij was. 'Wij zijn de getuigen van zijn leven', zegt hij, 'ze hebben hem gedood om van hem af te zijn, maar wij zijn de getuigen dat hij niet dood is maar leeft, want een leven als dat van hem eindigt niet, kan niet stuk.

Kort geleden was er hier in de kerk een dienst waarin jongeren vertelden hoe zij de paaskaars gemaakt hadden, hoe zij met elkaar hadden nagedacht over het thema 'doen wat ondenkbaar is' en hoe zij die gedachte hadden afgebeeld op de paaskaars. Die dienst was een mooi gebeuren, waarin kleine mensen, stemlozen, een stem kregen en groeiden. De mensen in de kerk waren stil en voelden: het rijk Gods, waar hij voor ging, is hier aanwezig. Hij leeft voort in mensen; een leven als dat van hem kan niet stuk. Ja, hij is springlevend. Je moet het gewoon willen zien. Moge het een Zalig Pasen zijn voor ons allen!