Gedachte van de week – God in de zachte bries

8 augustus 2011


 Ik wil met u na denken over de lezing, waarin gezegd wordt dat God niet opereert in geweld van storm , aardbeving of bliksemvuur, maar in de zachte bries,  stil, onopvallend. In de laatste  vijftig jaren zijn er in Gods kerk stormachtige dingen gebeurd. De kerken zijn leeg gelopen, worden gesloten of gesloopt. Het aantal priesters is miniem. De kerk is in opspraak door het seksuele misbruik. Orden en congregaties zijn uit het beeld verdwenen. In  het overwegend christelijke Rwanda hebben christenen elkaar uitgemoord, en lijkt de boodschap van liefde maar een vernisje te zijn geweest. Ja, stormachtige gebeurtenissen en veranderingen in Gods kerk. Velen roepen ach en wee, waar moet het naar toe? Er zijn kerkleiders, die denken dat deze crisis van tijdelijke aard is. Zij doen alles om het verleden te restaureren, maar zien niet dat het christendom in deze vorm en het bestaande kerkmodel aan het verdwijnen zijn. Is het dan echt allemaal kommer en kwel? Als deze vórm van christendom en  het ons vertróuwde kerkmodel aan het verdwijnen zijn, wil dat nog niet zeggen dat het christendom als zodanig verdwijnt en de boodschap van Jezus van Nazareth niet op een andere manier aan het groeien is en gestalte krijgt. Veel mensen zijn niet pessimistisch, integendeel. Zij zien dat er stil een nieuwe kerk aan het groeien is. Het zijn mensen, die zich in elkaar herkennen en samen manieren bedenken om de boodschap van Jezus van Nazareth gestalte te geven in deze wereld. ‘Het koninkrijk Gods is in uw midden, ziet gij het niet?’ Het oude systeem, de oude verpakking, houdt het niet meer, maar de inhoud is oersterk en krijgt vorm in veel initiatieven. Het zijn christenen, die in vele landen in Afrika een coöperatief oprichten om hun kinderen betere toekomst te geven. Vrouwen in  een stad in Ecuador, die samen een bakkerij opstarten. Zusters in Calcutta, die arme zwervers van de straat pikken, en hun hand vast houden als ze sterven. Joden en Palestijnen, die samen projecten opzetten.  De president van Noorwegen, die, na het zinloze geweld, zegt: ‘wij politici zullen ons met dezelfde wijsheid en hetzelfde respect gedragen als het Noorse volk.’ Ouders, die samen nadenken, hoe geloofsoverdracht naar hun kinderen kan verlopen. Vluchtelingen, verstandelijk gehandicapten, en verslaafden, die welkom zijn in een gemeenschap. Ken Saro Wiwa, die in 1995 werd opgehangen vanwege zijn strijd tegen de olievervuiling in Nigeria, en die vlak voor zijn dood in de rechtszaal zei: “Ook SHELL zal ooit terecht staan.” Het zijn die mensen voor wie het breken van brood aan deze tafel geen spelletje is. Het zijn mensen, die geen genoegen nemen met een vernisje christendom, maar de boodschap van de Man van Nazareth authentiek gestalte geven in onze wereld. Het gebeurt allemaal onopvallend, maar het is tastbaar voor hen, die er open voor staan: de zachte bries, waar de eerste lezing van vandaag over spreekt. Ja, zó opereert onze God!  Hij (of Zij) laat stil iets nieuws groeien….