Gedachte van de week – Het levende brood

19 augustus 2012


Jezus zegt: “Ik ben het lévende brood dat uit de hemel is neergedaald”. Hij verwijst naar de tocht van de Joden in de woestijn die dreigden om te komen van de honger. Net als het manna komt dit levende brood uit de hemel, maar anders dan het manna is dit voedsel niet alleen voedsel voor het lichaam, voedsel voor ons aardse leven, maar het is voedsel voor de ziel, voedsel voor eeuwig leven.

Dit brood eten is Jezus eten, is Hém in je opnemen, helemaal. Is worden als Hij, is leven zoals Hij, is verbonden zijn met God, is eeuwig leven.

Het samen breken en delen dat wij in de Eucharistie met elkaar mogen beleven is niet iets dat je zomaar doet, het is het ontvangen van een goddelijke gave: Jezus die zich gegeven heeft voor de wereld. Er is een mogelijkheid om het gewone en alledaagse een diepere glans te geven, de glans van de liefde, de glans van jezelf geven voor de ander. Dat deed Jezus.

Zoals altijd weer gaat het ook vandaag om onszelf geven voor de ander met een kleine letter en met een hoofdletter. Zoals altijd gaat het om de LIEFDE.

 

Pablo Neruda, de meest geliefde en gehate schrijver van Chili in de jaren 70 van de vorige eeuw schreef gedichten en teksten over liefde en bevrijding voor zijn volk om het moed te geven in een tijd van onderdrukking en oorlog. Zelf verloor hij zijn moeder toen hij nog een baby was. Maar hij kreeg een tweede moeder, waar hij zielsveel van hield en die hem liefhad als haar eigen kind. Voor haar schreef hij het volgende gedicht:

Oh, lieve mamadre nu trilt deze mond om jou te beschrijven

want zodra ik iets kon begrijpen ontmoette ik goedheid

gestoken in donkere armenplunje.

De nuttigste vorm van vroomheid is die van water en meel,

en dat was je: het leven maakte je tot brood

en zo verteerden wij jou in lange winters…….