Gedachte van de week – Onze lamp brandend houden…

6 november 2011


Het evangelie vertelt in een gelijkenis hoe het zal gaan met het koninkrijk der hemelen: “Met koninkrijk der hemelen gaat het als met tien meisjes die met hun lampen op weg gingen de bruidegom tegemoet”. De meisjes zijn bruidsmeisjes en ze hebben als enige taak de bruidegom te ontvangen met licht, daarom gaat het. Het is een ritueel dat hoort bij het Joodse het bruiloftsfeest. De lampen, een soort fakkels, moeten branden als de bruidegom komt, en zeker als het donker is! Daarom ook hebben de wijze meisjes extra olie meegenomen, want ze weten niet wanneer hij zal komen, hoe lang ze op hem moeten wachten. Maar de andere vijf meisjes hebben waarschijnlijk geen rekening gehouden met een langer uitblijven van de bruidegom. En misschien hebben ze er wel te vanzelfsprekend op gerekend dat ze nog wel zouden kunnen lenen van anderen. Maar wat blijkt? De olie is niet te delen! Want stel je voor dat alle olie is opgebrand voordat de bruidegom komt. Dan is er niets te verwelkomen, niets te feesten. Dan is er voor niemand een koninkrijk der hemelen!

 

Wat moeten we nu met dit verhaal?

Na de dood van Jezus blijkt dat zijn terugkomst, die hijzelf beloofde, lang op zich laat wachten. En Matteus is bezorgd voor de mensen van zijn gemeenschap. Hij ziet dat ze de moed verliezen, uitgeblust raken, geen vertrouwen meer hebben. Het vuur van het geloof neemt af. Matteus wil de mensen bemoedigen, uitdagen, aanvuren. Geef de moed niet op! Ondanks de vervolgingen die we moeten dragen, ondanks alles: de Mensenzoon zal terugkomen! Vertrouw toch en houd je lamp brandend! Volg de weg van Jezus: blijf zorg dragen voor elkaar, leef in de liefde!

 

Ook wij leven in de verwachting van het koninkrijk Gods. Ook wij hopen de bruidegom te mogen ontmoeten. Ook wij willen ons daarvoor bereid houden. Ook wij dragen een lamp mee: het licht van Gods Geest die we hebben ontvangen. Maar hebben we wel een extra kruikje olie bij ons? Blijven we alert en wakker, ook als de verveling toeslaat, als het wachten heel lang duurt, als de slaap ons dreigt te overvallen? Als kerk en maatschappij ons naar ons gevoel overheersen en monddood maken? Vullen we onze lamp op tijd bij? Laten we ons aanspreken door de Geest die in ons woont, door het vuur van ons hart, het vuur van de liefde?

De wijsheid van de vijf meisjes was niet alleen een wijsheid van het verstand. De wijsheid van die meisjes werd vooral getekend door zorg en aandacht, door liefde voor de bruidegom. Voor hem moet er licht zijn, voor hem zijn ze beschikbaar. Ze zijn niet volmaakt, zeker niet, want ook zij vallen in slaap. Maar als de bruidegom komt, midden in de nacht, zijn ze wel helemaal klaar om hem te ontvangen.

 

Dat is de boodschap voor ons vandaag: bereid zijn om de bruidegom, om God, te ontvangen wanneer en waar dan ook. Altijd leven in de verwachting van zijn komst. Altijd op Hem betrokken zijn. Niet wijzelf in het middelpunt, maar de ander met een kleine letter en met een hoofdletter. God openbaart zich in het gewone leven, in elke mens die we ontmoeten op onze weg. Vaak beseffen we dat niet en kijken niet verder dan onze eigen neus lang is, kijken alleen naar onszelf.

Leven met grote aandacht voor al wat is, dat is wijsheid. In de eerste lezing hoorden we: de wijsheid wordt ontdekt door wie haar liefhebben en gevonden door wie haar zoeken. Dat is dat extra kruikje met olie: in ons leven zoeken naar de wijsheid en de wijsheid liefhebben. Méér is niet nodig. Dan zal onze lamp altijd brandend zijn…..