Gedachte van de week – Wat je zaait, zul je oogsten

13 november 2011


In de parabel van het evangelie vertrouwt iemand die naar het buitenland gaat, zijn bezit, zijn kapitaal, alles wat hij heeft, toe aan zijn knechten, ieder naar diens mogelijkheden. Zij krijgen de taak zo zorgvuldig mogelijk om te gaan met datgene wat hen wordt toevertrouwd.

In ons sociaaleconomisch systeem zijn we deze gelijkenis van Matteus  als een economisch verhaal gaan zien: wie heeft, zal gegeven worden; maar wie niet heeft, hem zal nog ontnomen worden wat hij heeft. Toch denk ik niet dat Matteus de parabel zo bedoeld heeft. Immers Jezus heeft ons juist voorgeleefd dat we ons moeten verzetten tegen die oneerlijke verdeling van goederen. En hij heeft ons aangespoord ons vooral géén zorgen te maken over bezit, status en geld, maar ons te bekommeren om Gods rijk en de gerechtigheid. Want wat je zaait, zul je oogsten…..

 

Vertrouwen is het centrale woord, waar het in deze lezing om draait. Dat vertrouwen is ook de sleutel om het verhaal goed te begrijpen. In de gelijkenis blijkt hoezeer de heer vertrouwt op zijn knechten. Hij vertrouwt hen zijn hele bezit toe, zo vanzelfsprekend dat er zelfs geen instructies worden gegeven. Wat zij ermee doen, mogen ze helemaal zelf invullen. De Heer vertrouwt hen en blijkbaar is dat wederzijds. Want ze gaan aan de slag. Met alle kansen, maar ook alle risico’s van doen. Het vraagt vertrouwen in hun zelf, in hun bekwaamheden en in hun Heer. Twee dienaars durven zaaien, durven te spelen met hun talenten in het vertrouwen dat het goed zal gaan. de derde laat zich leiden door angst; teruggeven is het enige wat hij durft en zelfs dat doet hij in angst. Want hij schept zich een beeld van zijn heer als een streng man, als iemand die oogst waar niet gezaaid is, en binnenhaalt waar niet gestrooid is. Dat ‘Godsbeeld’ belemmert hem iets te doen met wat hem gegeven is.