Gedachte van de week – Hartige mensen…

6 februari 2011


Mijn leerlingen, zegt Jezus vandaag, zijn mensen die het uithouden, die niet verflauwen: jullie zijn het zout der aarde.

Opvallend is dat Jezus niet zegt: jullie moeten het zout der aarde zijn, nee: jullie zijn het. Wij zijn het, als we ons volgeling van Jezus noemen.  Jullie/wij zijn het die geen flauwe, onverschillige mensen zijn, maar hartig en hartelijk, mensen met pit! En daaraan heeft de wereld – toen en nu – altijd behoefte: aan mensen die ervoor zorgen dat het leven goed is, dat de wereld goed wordt voor iedereen. En dat gebeurt heel dicht bij: in onze dagelijkse omgang met elkaar kunnen we proberen niet te verslijten aan de lange duur, hartig en hartelijk te zijn. Maar ook in het groot. Ook in de wijde wereld dienen we als kerk als zout te zijn, het verschil te maken voor die mensen die in nood zijn of onderdrukt worden.

 

Maar hoe doe je dat dan, smaak brengen in het leven van mensen, licht zijn in je omgeving?

Niet door je terug te trekken in je eigen schulp of huis, ook niet door je als gelovige terug te trekken in je eigen kerk. Uit de donkere wereld vlucht je dan naar het licht, terwijl je met het licht juist naar buiten moet. Maar hoe dan wel? Dat horen we vandaag bij Jesaja: ‘deel je brood met de hongerigen, biedt een thuis aan wie het zoeken, laat niemand links liggen. Dan zal je licht stralen als de dageraad.

Als je ophoudt met mensen kleineren, als je van je handen geen vuisten maakt en niet meedoet aan allerlei geroddel, dan straalt je licht en maak je van de nacht een stralende dag.”

Als je zo wilt leven, ben je ‘zout der aarde’, licht der wereld. Als het goed is, valt het niet op. Want het zit door het eten, en dus in het leven verweven en maakt beide (eten en leven) op die manier ‘smakelijk’. Het gaat er dus kleinschalig aan toe, in het verborgene. Zo baant het hemels koninkrijk zich een weg. Door kleine mensen die groots leven….