Archief berichten

← terug

Liturgieboekje

De nieuwe liturgieboekjes waarover wij eerder schreven, zijn er. Onze oproep om een financiële bijdrage is goed ter harte genomen. In totaal is er 470 euro innengekomen. In totaal kostte het boekje 480 euro (voor 300 exemplaren). Dat betekent dus dat nagenoeg het hele drukwerk is betaald uit uw gulle gaven. Hartelijk dank daarvoor!

Musical door groep 8 van basisschool De Windwijzer

De kinderen van groep 8 van De Windwijzer hebben zondag 23 juni een musical gespeeld in de Andreaskerk (in de volksmond 'de voetenkerk'). Ongeveer zeventig toeschouwers hebben genoten van een leuke en muzikale presentatie. De musical heet Strafkamp 8.

De kinderen van groep 8 van de Windwijzer gaan een weeklang op schoolverlaterskamp. Wat een prachtige en ontspannende afsluiting van de basisschool zou moeten zijn, wordt een ware beproeving in orde, netheid en gedrag. Het kamp wordt met ijzeren hand geleid door drie stokoude eigenaars van het kamp, t.w. Bas, Bes en Bep. Ze zijn broer en zussen van elkaar. Mobieltje, snoep en geld moeten meteen ingeleverd worden. Overtredingen van de regels worden bestraft met een verplichte ren rond een meer met een omtrek van 15 km. Een van de meiden steelt een oud dagboek van Bes en ontdekt bij het lezen daarvan een groot geheim: Bes heeft een dochter die 50 jaar geleden als 10-jarige ontvoerd is. Bovendien ontdekt ze dat Bes heel rijk is en eigent zich meteen ook geld toe. Met haar stiekem achtergehouden mobiel schakelt ze een detectivebureau in met de opdracht de dochter van Bes op te sporen. Oplichters hacken dat bureau en nemen de klus stiekem over. In het vervolg van het verhaal vinden allerlei hilarische gebeurtenissen plaats. Maar uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. De musical is doorspekt met mooie liedjes.

Het optreden werd beschouwd als een generale repetitie, maar gezegd moet worden dat er al heel goed gespeeld werd. Verbazingwekkend was het optreden van een van de hoofdspeelsters. Als plotselinge vervangster kende ze de tekst helemaal van buiten. Het was een leuke middag, die goed in de smaak is gevallen.

Jacq Zenden

Wandelen door de wijk Heerlerbaan
Middagje uit in Welten

Op dinsdag 14 mei organiseerde de ontmoetingsgroep weer het jaarlijkse middagje uit voor parochianen en wijkbewoners. Gingen we de afgelopen twee jaar naar Noonke Busjke en Schrieversheide, dit jaar ging het uitstapje naar Welten.

De Catharinaschool in Welten, een school voor speciaal onderwijs en voor zeer moeilijk lerende kinderen, probeert verbindingen te leggen tussen de school en de samenleving. Het streven is dat leerlingen in de praktijk leren om te gaan met mensen in allerlei situaties, waarin de kinderen hun eigen taken en verantwoordelijkheden hebben. Zo kan men zich aanmelden voor een koffie-uurtje waarop leerlingen de gasten bedienen en door hen zelf gebakken taarten serveren.

Daar had de ontmoetingsgroep wel oren naar. Met ongeveer twaalf mensen kwamen we 's middags om twee uur de school binnen en werden opgewacht door leerlingen die onze jassen in ontvangst namen en ons de weg wezen naar de voor ons gereserveerde 'zaal' (een klaslokaal). Daar stonden de gedekte tafels klaar, en zodra we hadden plaatsgenomen, kwamen de obers ook al langs om te vragen naar onze wensen. De chocoladetaart en het appelgebak waren favoriet, zoals gezegd door de kinderen en hun juffen (en meesters?) zelf gebakken. Het oordeel was unaniem: lekker.

De kinderen vertelden onder de koffie van allerhand over wat ze in de toekomst wilden worden. Wie kan al tegelijk serveren en bedienen en honderd-uit over zichzelf vertellen zonder dat de gasten er genoeg van krijgen? De kinderen van de Catharinaschool! In de horeca kunnen ze wat ons betreft zo aan de slag: bakken en bedienen gaat ze af als de beste. Aan het eind werden we vriendelijk en beleefd, zoals het hoort, uitgeleide gedaan, met jassen en al.

Om de geslaagde middag te bekronen zijn we - het was mooi weer - daarna een wandelingetje gaan maken rond de vijver bij de watermolen en vervolgens neergestreken in Welten waar we ons hebben verdeeld over twee terrassen, het ene voor wie een ijsje wilde, het andere voor wie nog een kopje koffie lustte. Zo eenvoudig kan het zijn: zonder veel poespas heb je een leuke middag en iedereen wordt er beter van: de kinderen hebben wat geleerd en wij een gezellige middag gehad.

Rob Pauls

Heerlen is 'Fairtrade Gemeente'

Op initiatief van de PLUS-supermarkten in de regio en met ondersteuning van COS Limburg, HeerlenMondiaal en Andreasparochie is het project Fairtrade Regio Parkstad gestart. Op donderdag 25 april werd bekend dat aan Heerlen de titel van Fairtrade Gemeente is toegekend. Heerlen is daarmee de eerste Parkstadgemeente die deze titel weet binnen te slepen. Op 30 mei tijdens de Braderie in Hoensbroek werd door de landelijke organisatie aan wethouder Charles Claessens het officiële bord Fairtrade Gemeente overhandigd.

Voorstelling "Zelf Sjöldj" door thematheater Turba

Het is niet altijd leuk om op je vrije zondagnamiddag een stukje te moeten schrijven waarvan je weet dat de deadline diezelfde avond nog verstrijkt. Maar deze keer kwijt ik me graag van mijn taak, al was het maar om degenen die er niet bij konden zijn iets te laten voelen, hoop ik, van de impact van de voorstelling die ThemaTheater Turba op zondagmiddag 2 juni in de Andreas ten beste gaf. Het aanwezige publiek was unaniem: een geweldige voorstelling, professioneel in de beste zin van het woord. De voorstelling ging over armoede en wat dat met mensen doet. De opening was spectaculair. Een acteur wilde eerst wat cijfers geven over armoede in Nederland.

Een op de vijf mensen heeft in ons land risicovolle schulden: gewone mensen zoals u en ik lopen kans in armoede te geraken! Bij 850.000 mensen in ons land komt elke maand te weinig geld op de bankrekening binnen om in de meest elementaire basisbehoeften te kunnen voorzien. Maar toen begon een mevrouw uit het publiek te roepen en protesteren: allemaal die getallen en statistieken, maar hoe zit het nou met de mensen zelf die in armoede zitten, daar gaat het toch om? Ze bleef maar protesteren en hield niet op. De helft van het publiek begon zich er mee te bemoeien en wilde de vrouw sussen en maande haar tot kalmte. De gemoederen liepen hoog op, en wie weet zou het op een ruzie in onze Andreas zijn uitgelopen als de vrouw er niet nog een schepje bovenop had gedaan en tot verbijstering van het publiek naar voren stormde, het podium op, en daar verder ging met het aanklagen van wat er in ons land gebeurt. Toen ging het publiek een licht op: de scene was onderdeel van de voorstelling. In één klap was iedereen klaarwakker en was de toon gezet van een voorstelling die zo verder ging.

Om dat klaar te spelen moet je kunnen toneelspelen, en dat kunnen de acteurs van Turba! In minder dan een uur tijd kwam door een ononderbroken stroom van sketches en liedjes een heel scala van ervaringen van armoede voorbij, die allemaal raak waren en het hart beroeren. Ervaringen die niet waren verzonnen maar echt gebeurd: het ThemaTheater heeft gepraat met mensen in armoede en hun vaak schrijnende verhalen tot theater verwerkt. Dat je naar theater zit te kijken en beseft: het gaat om echte mensen, om wat echt is gebeurd en nog altijd om ons heen gebeurt, ook dat maakte de voorstelling bijzonder. Een succesvolle ondernemer met 30 mensen in dienst gaat op de fles omdat de spanningen in zijn huwelijk doorwerken op zijn werk en een aantal goede verkopers vertrekken: het begin van het einde van de zaak en het begin van de odyssee van de schuldsanering. Echt arm voelde de man zich toen hij bij een wandeling merkte dat hij natte voeten kreeg en stiekem plastic zakjes over zijn sokken deed voordat hij zijn kapotte schoenen weer aantrok om dapper verder te wandelen. Of iemand die voor haar kinderen de pot pindakaas staat leeg te schrapen tot de allerlaatste restjes er uit zijn voor op de boterham.

Ja, het kan ook u en mij overkomen, al denkt u misschien van niet. Heel mooi vond ik 'Wie van de drie': waaraan denkt iemand die arm is, bij de letter A: aan 'aandeel', 'armoede' of 'aandacht'? Of bij de letter G: aan 'geld' of aan 'geluk'?

Een zin die me bij zal blijven, is dat in een situatie van onoplosbare problematiek "de drank vaak komt als onverwacht bezoek". De voorstelling eindigde met een lied: 'Doot get' (Doe iets). Dat was gericht aan de arme mensen die hun verantwoordelijkheid moeten nemen om hun situatie het hoofd te bieden - de kop in het zand steken en alle post ongeopend bij het oud papier deponeren lost niets op. Maar het was ook gericht aan degenen die niet arm zijn: kom in actie! Na afloop van de voorstelling was er nog een interactief moment tussen spelers en publiek waarbij de aanwezigen gedwongen werden tot nadenken over wat arm zijn betekent. Want laten we eerlijk zijn: arm zijn is niet leuk, en als het even kan, richten we onze aandacht liever op iets anders. "Zij", zeggen we dan al gauw, zijn het immers "zelf sjöldj".

Dank aan Stichting Turba, de Provincie Limburg en het Kansfonds die deze prachtige voorstelling hebben mogelijk gemaakt!

Rob Pauls

Uur van de Buurt Heerlerbaan: het laatste nieuws uit de wijk met koffie en gezelligheid in Bibliotheek Schunck Heerlerbaan

Wil jij op de hoogte blijven van alle buurtnieuwtjes of kennismaken met de laatste trends op het gebied van huis & tuin, werk, relatie, gezondheid, hobby, vakantie of kunst & cultuur, kom dan buurten in de eigen wijkbibliotheek.

Bekende en onbekende buurtgasten komen aan het woord. Maak kennis met je eigen buurtbibliotheekheld. Ken je iemand die een compliment verdient? Wijkbewoners die zich inzetten voor de buurt of voor hun medemens kun je aanmelden voor de complimentenduim (via Via hub.pieters@schunck.nl of ilhame.salhi@schunck.nl). Wij gaan deze buurtbewoners verrassen en in het zonnetje zetten.

Vaste onderwerpen in het Uur van de Buurt (UVB) zijn:

  1. Wie zit er op de buurtstoel?
  2. Hoe drinkt onze buurtgast zijn koffie?
  3. Uur van de Buurt wijknieuws
  4. Wie ontvangt de complimentenduim?
  5. Wat staat er in de krant vandaag?

Iedereen is van harte welkom om mee te praten. De koffie staat klaar tijdens Uur van de Buurt Heerlerbaan. Elke derde maandag van de maand van 13.30 tot 15.00 uur. Vrije toegang.

Heeft u vragen of wilt u ook een keer iets nieuws vertellen in Uur van de Buurt Heerlerbaan neem dan contact op via hub.pieters@schunck.nl of ilhame.salhi@schunck.nl.

De toekomst van ons dak

We hebben een prachtige kerk, vol symboliek en met uitstraling. Het gebouw heeft echter ook nadelen, zoals een kwetsbaar plat dak. Omdat er de nodige problemen waren ontstaan, hebben we met behulp van enthousiaste vrijwilligers de heuvel van aarde van het dak gehaald. Vervolgens hebben er door meerdere partijen inspecties plaatsgevonden.

Op zich is de uitkomst positief: hoewel het dak lekkages kent, kan het nog minimaal vijf jaar mee. Door het bedrijf Verkoelen zijn alle gaten die er in de folie zaten, gedicht. We hebben als bestuur dan ook besloten om geld vrij te maken voor een grondige onderhoudsbeurt elk jaar. De kosten voor een nieuw dak zijn immers zo hoog dat we liever zolang als het kan doorgaan met het huidige dak.

Voor het moment laten we de aarde van het dak af, want dat vergemakkelijkt het onderhoud enorm. Wel zal het dek van het dak op enkele punten verzwaard worden met tegels, zodat er geen risico's bestaan bij een grote storm. Natuurlijk zullen we ons gaan beraden op een langetermijntoekomst voor het dak, zoeken naar een oplossing die recht doet aan de door de architect verlangde symboliek maar tegelijkertijd het kerkgebouw ook toekomstbestendig houdt, en overwegen of we in het kader van duurzaamheid zonnepanelen op het dak kunnen plaatsen.

Rest mij om, namens het gehele parochiebestuur, Dolf, Wim, Rob, Laris en Paul te bedanken voor de vele uren die zij belangeloos in dit project hebben gestoken.

Barry Braeken

Wat doen we met onze bankrekening?

Op 31 januari was Hans Reinaerts te gast in de Andreas om uit te leggen hoe je van de ene bank naar de andere kunt overstappen als je het niet eens bent met het beleid van je eigen bank of het niet zitten dat je spaargeld wordt gebruikt voor projecten waar je bezwaren tegen hebt. Reinaerts liet zien hoe de banken de afgelopen decennia helemaal veranderd zijn: dacht een bank vroeger nog met haar klanten mee, tegenwoordig gaat het niet om wat goed is voor de klant maar wat goed is voor de bank, luidde de conclusie van het verhaal. Overstappen is niet zo moeilijk: alle incasso's worden 13 maanden lang door je nieuwe bank automatisch verwerkt, je hebt er geen omkijken naar. Bij hypotheken, zo het commentaar uit het publiek, kan het wel eens wat ingewikkelder zijn. En Reinaerts benadrukte dat de toekomst van ver-schillende banken onzeker is, onder andere die van de ASN en de Regio-bank. Die zullen binnen afzienbare tijd, aldus het plan, overgaan in andere handen – van wie is niet bekend. Het kan dus gebeuren dat je weggaat bij je bank om dan te ontdekken dat je door een achterdeur weer bij je oude bank bent binnengekomen! Maar met ons geld wordt in deze wereld veel gedaan waar we vol afschuw niets mee te maken zouden willen hebben als we het zouden weten. Het loont de moeite eens na te denken over wat banken met ons geld uitspoken. Geïnteresseerd? Kijk op https://eerlijkegeldwijzer.nl.

Rob Pauls

Allerheiligen/Allerzielen

Met Allerheiligen/Allerzielen 2018 herdachten we de mensen die gestorven zijn. Het is een tijd van diep van binnen weten: wij denken nog altijd aan hen. Door ons de heilige momenten te herinneren blijven de mensen die gestorven zijn bij ons leven horen.

Anneke Lustermans-van Dam

overleden op 5 november 2017

Lex Pasman

overleden op 21 november 2017

Bep Frijns-Ruijschop

overleden op 9 december 2017

Mia Huntjens-Schobbelaar

overleden op 22 januari 2018

Jeane Muller

overleden op 24 januari 2018

Frans Reijnders

overleden op 9 februari 2018

Mien Hovens-van Hels

overleden op 12 februari 2018

Jac van der Scheer

overleden op 3 maart 2018

Leo Sikkenga

overleden op 18 april 2018

Marian Reinaerts

overleden op 10 mei 2018

Henriëtte Pronk-Figelet

overleden op 20 mei 2018

Gerrie Weijers

overleden op 3 juli 2018

Een voettocht in het spoor van Franciscus, juli 2018

Zeventien mensen (tussen 49 en 72 jaar) twee weken op pad door het dal van Spoleto, rond Assisi in Italië, onder begeleiding van Mattie Jeukens ofm. De hele dag onderweg met een dagrugzak. Vaak via stenige paden, soms wel 1000 meter per dag klimmen en dalen in een schitterende natuur, zoals die er ook in Franciscus' tijd moet hebben uitgezien, met verstrooid liggende, nu bijna verlaten dorpjes. Slapen in eenvoudige onderkomens, een klooster, een wijklokaal en, als het kan, buiten onder de sterren, met een zachte bries.

Om 05.00 uur opstaan, je bed opbreken, soms één wasbak en toilet delen, ontbijt klaarmaken, inpakken, alles netjes achterlaten. Voor het op pad gaan een ochtendopening, en dan het eerste stuk, in stilte op weg. Urenlang klimmen en dalen. Op weg gaan in de frisse ochtendlucht, gaandeweg de brandende zon op je hoofd en huid, je gedachten bij het pad en de omgeving over eeuwenoude ongebaande wegen. Je verlangt naar een pauzeplek met water en schaduw.

't Is dat Mattie hier al bijna 25 jaar jaarlijks met een groep komt en de paden openhoudt, letterlijk ook. Mattie, franciscaan in hart en nieren, niet door te preken maar door er te zijn. Door zichtbaar te genieten van alles wat er is en ook van waar je in je dagelijks leven vaak niet aan toekomt, de berg trotseren, het eindeloze stenige pad, je lijf dat niet verder wil, de vreugde dat je het toch maar gedaan hebt. Samen ook; zonder de groep had je het niet gered. Je baadt in het zweet, maar er is water, schaduw, een zuchtje wind, een bron, aankomen en een voetenbad dat klaarstaat. Onderweg zijn er uitzichten, stadjes, kerkjes, kloosters, vaak nog uit de twaalfde eeuw, in verbazingwekkend goede staat. Alles waar het om gaat, het is van God gegeven.

Kapotmoe ben je onderweg, leeg en vol tegelijk van de verhalen, de stilte, van wat je ziet en beleeft, en toch sta je de volgende ochtend verkwikt weer op en heb je zin om op pad te gaan. Om de bloemen te zien die feller van kleur en groter lijken, om de vlinders, de bijen, de volle stilte onderweg te beleven. Ook de gesprekken tijdens het lopen in het voetspoor van Franciscus letterlijk, blijven me bij. Vragen als, naar wie ze waren, Franciscus en Clara, vragen naar hun achtergrond, de tijd, hun geloof, hun kracht en doorzettingsvermogen, hun pijn, wat ze voelden als hun opdracht: die vragen dienen zich aan. Het kan! De reikwijdte van hun houding, hun keuze en inzet voor mensen, is zo groot dat ze een blijvend voorbeeld zijn, ook voor geestelijk en politiek leiders over de hele wereld, een bron van inspiratie voor wie wil. Confronterend voor mijzelf is het om toe te laten dat ongelijkheid en armoede nog steeds bestaan. Het besef dat ik het alleen al door mijn koopgedrag mee in stand houd dat we de natuur misbruiken, en tegelijkertijd te voelen en te weten dat ik en wie wil, ervoor moet kiezen om het anders te doen met meer respect voor mens, natuur en milieu.

Mattie had oog voor elk mens onderweg, de arme, de goed uitziende, het personeel in een winkel of in 'n cafeetje onderweg. Voor padre Matteo gaan alle deuren open, omdat de wandelaars, inwoners en tochtgenoten aanvoelen dat hij echt is, niet veroordelend, en omdat hij zo van alles kan genieten.

Het urenlange lopen, de hitte, de keien, het verlangen naar schaduw en water, dat er mensen met je meelopen en in gedachten met je meegaan, maakt dat je loslaat, dat er onvermoede gedachten en een gevoel van verbondenheid en heelheid met alles en iedereen in je opkomt. Het gevoel dat je gedragen wordt en dat je het kunt lopen, puur, blij en echt.

Voor mij (en mijn man Paul ook) het weten dat ik het niet meer moet doen zó, het is te zwaar, anderen moeten te veel rekening houden met mij. Ik weet beter waar mijn grens ligt.

Het gevoel van onderweg willen zijn, het is een eeuwig heimwee en verlangen; ik zal teren op wat er was en wat ik meeneem op de weg die komt.

  • Wie zal zeggen of dat wat wij lopen bestaat?
  • Het is ermee als met de wegen op aarde.
  • Eerst zijn er geen wegen, maar ze ontstaan
  • als veel mensen in dezelfde richting lopen.

Lee Sjuun

uit de bundel voor onderweg, van Mattie Jeukens

Eline Claassens

De Andreas en de kunst

Hier volgt de toespraak die Harrie Brouwers hield bij de opening van de jubileumtentoonstelling.

Toen mij gevraagd werd om ook als pastoor aan de Andreas verbonden te worden – dat moet in 1993 zijn geweest – was dat voor mij een aantrekkelijke gedachte. Op de eerste plaats vond ik het leuk om naast een dorpsparochie ook het kerkelijke leven in een buitenwijk van de stad te leren kennen; op de tweede plaats had ik al heel lang een goed contact met de zusters Karmelietessen, maar vooral had ik dierbare herinneringen aan Laurens Bisscheroux. Ik kende hem als een man van de royale gebaren. Eens bracht Max de Leeuw me – ik was maar net een jong kapelaantje in Heerlen – aan het eind van het jaar een heel grote aardewerk schotel vol bloeiende narcissen op witte kiezels. Een nieuwjaarswens van Laurens. Tijdens brainstormsessies bij toenmalig deken Jochems – wij waren bezig met beatmissen en popmuziek – hoor ik hem vertellen over een gang – hij was toen net met de Andreas bezig – waardoor een Latijns zingende schola de heilige ruimte zou moeten naderen. Laurens was niet ouderwets, maar wel sfeergevoelig en wat nostalgisch, daarmee het geloof op de plek zettend waar het thuis hoort. Later zou hij gedesillusioneerd uit Friesland terugkomen met de constatering dat hij er de luiende klokken op zondag zo gemist had.

In de zestiger jaren moest alles nieuw. Het was een heerlijke tijd. In de Pancratius wilden we in de kerstnacht iets voor jongeren doen. We besloten een fakkeltocht te houden vanuit de kerk naar de Doom. Laurens werkte er graag aan mee. Onlangs had hij me rondgeleid, verteld over de witte vloeren en de verlichting die niet van bovenaf de mens moest bestralen, zoals in kerken gebeurde; daar werden gezichten oud van de lelijke slagschaduw! Het licht moest van opzij komen. Hij was er hier mee bezig! Met de groep jongeren arriveerden we in de stal. Daar maakte een poporkestje meditatieve muziek. De aanwezigen werden in een gedragen stemming gehouden. Iedereen ging op de grond zitten. Er was geen altaar, geen tafel of stoel, alleen enkele eenvoudige kistjes – we maakten in die tijd alles met kistjes: tafels, stoelen, boekenkasten – met een wit laken er overheen, beschenen door een spot. Na enige tijd kwam een echtpaar met een baby binnen, Maria en Jozef. Ze namen plaats op de kistjes en bleven stil zitten. Daarna stond Maria op en gaf het kind aan een van de aanwezigen. Iedereen mocht de baby even vasthouden. Het werd een confronterend moment. Voor veel tieners misschien wel een eerste ontmoeting met een pasgeborene. Vooral de vader, een oude schoolvriend van me, zei later dat hij het er heel moeilijk mee gehad had: zijn eerstgeborene, Vincent, aan onbekenden uit handen te moeten geven. Toen het kind bij de moeder terug was – er deden zo’n 60 jongeren mee –, stond de heilige familie op en verliet de stal. Op de witte kistjes werd een schaal met stokbroden gelegd. Na een kort dankgebed werd dat gebroken en gedeeld. O ja, de kleine Vincent is later kunstenaar geworden.

Laurens had intens staan kijken vanuit een hoek. Hij was onder de indruk van de kracht en de eenvoud van de gebaren. Het tabernakel van plexiglas, midden in de kring van de kerkgangers, wit beschenen, met een open schaal er in. Dat nam hij ervan over. En ook het aan Taizé ontleende idee om op de grond te zitten. Intussen waren enkele ideeën van Laurens te mooi gebleken voor de weerbarstigheid van de materie. Het glazen dak dat de toegang tot de sterren moest zijn, was wegens condensproblemen vervangen door een standaardkoepel. Laurens gruwde ervan. De eeuwige vlam bij de moeder was bij de eerste energiecrisis gedoofd. Het eeuwige water dat bij de vijver stroomde was wegens plasproblemen bij de oudere parochianen tot zwijgen gebracht. Het tabernakel was tegen de muur geplaatst. De voetschakelaar waarmee de voorganger de kring lampen kon aanmaken, en vooral weer uitmaken voor wanneer de kerkganger iets moesten lezen was verdwenen... Er was dus veel in ere te herstellen. Tot mijn grote vreugde zag ik bij mijn eerste mis het markante hoofd van Laurens tussen het publiek.

Wat me opviel, dat was dat in deze parochie weliswaar vanwege geldgebrek een aantal elementen verloren waren gegaan in de korte tijd dat de kerk bestond, maar tegelijk viel het me op dat er altijd veel aandacht was besteed aan de pr van dit gebouw. De vrijwilligers hadden veel tijd besteed aan het duidelijk maken dat deze kerk symbolische waarden droeg. Bij de voorbereiding op het doopsel, bij de ouderavonden voor de eerste communie, in parochiegidsen, overal werd gewezen op de twaalf apostelen, op de lichtstraat en op de voeten van wezens die naar boven gaan of naar de aarde komen. Ook mensen die het 'geen kerk' vonden, zeiden altijd dat er veel betekenis achter stak en ze wisten te vertellen dat hij onder de grond zat, al wist men niet waarom. Symbolen zijn geen formules maar gevoelens.

Al jarenlang wordt de gang gebruikt om exposities te houden. Dat was een heel bewuste keuze die we ooit gemaakt hebben. Kunst en kerk zoeken elkaar niet op omdat deze ruimte toch leeg staat en bezoekers wil trekken, nee, er is een innerlijke connectie. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mensen hun geloof eerder met kunst associëren dan met wetenschap. Heel lang geleden had ik een gesprek met Michel Huisman. Michel kan dingen heel markant zeggen. Hij zei: "weet je wanneer de kerken zijn leeggelopen? Toen ze de kunstenaars eruit hebben gezet!" Wie de kunstenaars niet binnenlaat, die sluit zich af voor de tijdgeest, voor het experiment, voor de openheid naar het andere.

In de zestiende en zeventiende eeuw ging de natuurwetenschap een dispuut aan met de bijbel. De meeste natuurkundigen waren ook theologen, dus vreemd was dat niet. Kon Noach echt bestaan hebben? De kerk ging zich verdedigen. Inderdaad: er was niet genoeg water om de hele wereld te laten verdrinken – dacht men althans (men kende de diepte van de oceanen niet) – maar misschien lagen er onder het aardoppervlak grote voorraden, en waarom kon God geen water bij geschapen hebben voor de zondvloed? Al discussiërend ging de kerk zijn eigen theologische verhaal steeds meer als een vorm van biologie, fysica en geschiedenis opvatten. Langzaam werd het geloof gezien als het domme broertje van de wetenschap. Geloof is echter geen vorm van abstract denken. Het kan helemaal niet in conflict met de natuurwetenschap komen. Voor de gelovige is Noach de mens zelf. Ik ben Noach. En ik besta! Noach was ook een gestalte uit het Gilgamesj-epos, en zo gezien is hij geschiedenis. Het is pas geloof als ik Kaïn ben, en Adam en Eva.

Geloof is eerder verwant aan de muziek, aan de poëzie en aan de kunst, dan aan de exacte wetenschap. Ik zeg het graag zo: de stelling van Pythagoras, het dogma van de drievuldigheid, de derde van Beethoven en de smaak van gestoofde peertjes, die zullen elkaar nooit kunnen tegenspreken, al zouden ze het willen. Net als de muziek en de verbeelding appelleren de geloofsverhalen meer aan de rechterhersenhelft dan aan de linker. Loop je dan niet het risico – wanneer je kunstenaars in de kerk binnenlaat – dat er gevloekt wordt in de kerk? Ja zeker. Maar dat is niet erg. Dan doen bijbelverhalen evenzeer. Dat deden de kapitelen in gotische kerken ook. Dat is altijd heel vruchtbaar gebleken. Het is goed dat ze elkaar blijven opzoeken en vinden: de kunstenaars en de verhalenvertellers die zoeken naar zin en betekenis. Dank u wel!

Harrie Brouwers

Een urnenpad bij inspirerende mensen rond de Andreaskerk

Op 10 juli werd het pad rond de Andreaskerk een urnenpad. Bijna veertig jaar na dato hebben we het plan van architect Laurens Bisscheroux opge-pakt om in het pad rond de kerk op marmeren tegels de namen van inspirerende mensen te graveren. Namen van zes mensen waarvoor we als gemeenschap samen hebben gekozen: drie zwarte en drie blanke, drie mannen en drie vrouwen. De namen en levensbeschrijvingen van deze mensen zijn te vinden op de pagina inspirerende personen.

Deze mensen zijn inspirerend omdat ze vooral een ding met elkaar gemeen hebben: wat hen in hun leven ook werd aangedaan, ze hebben nooit haat met haat beantwoord. Ze zijn door dik en dun achter hun keuze voor de liefde blijven staan.

Bij deze inspirerende mensen kunnen van nu af aan ook onze lieve doden een plek krijgen; de urn wordt in de aarde geplaatst met daarboven de naam, de geboorte- en sterfdatum op een marmeren tegel, vanuit het besef dat de doden bij de levenden horen. Door hen zijn wij, en wie wij zijn geven wij door. Is dat niet leven door de dood heen?

Eline Claassens

Andreasparochie Palestinastraat 326 Heerlerbaan Heerlen