Nieuws

← terug

Aanmelden vieringen

Zolang de coronamaatregelen, waaronder de 1,5-meterregel, gelden is het belangrijk dat u zich van tevoren aanmeldt voor de vieringen op zondag.

Voor de zaterdagavondvieringen en de eerstevrijdagvieringen hoeft u zich niet aan te melden.

Omdat het regelmatig voorkomt dat we mensen moeten teleurstellen omdat er geen plaats meer is, vragen wij u om als u toch niet kunt komen, u af te melden; dan kan iemand anders in uw plaats komen.

U kunt zich aanmelden bij de gastvrouwen van dinsdag t/m vrijdag van 10.00 tot 12.00 uur via tel. 045 - 541 33 81 of per e-mail: parochiesintandreas@home.nl).

Corona en de Andreasparochie

Al een jaar bepaalt corona hoe, wanneer en wat we samen kunnen doen. De maanden maart en april waren er geen vieringen in onze kerk. Vanaf mei kunnen we weer samen vieren met inachtneming van regels die we inmiddels allemaal kennen: gepaste afstand, handen ontsmetten, met een beperkt aantal bezoekers aanwezig zijn.

In de afgelopen maanden is gebleken dat mensen genoeg ideeën hadden om toch op een bepaalde manier 'Kerk' te zijn. Dat kan door elkaar te bellen, even een bezoekje te brengen bij die mensen die het nodig hadden, omzien naar elkaar.

In de Andreasparochie zijn zoveel mogelijk activiteiten doorgegaan. Denk aan het inloopuurtje bij de gastvrouwen, taalles voor de vluchtelingen, de stilteviering/meditatie op donderdagochtend, de tuinmannen, de versiergroep etc. Als we namen gaan noemen, gaan we beslist mensen vergeten, dus dat doen we niet.

Een oprechte, welgemeende dank aan iedereen die de afgelopen maanden op zijn/haar manier heeft bijgedragen aan de activiteiten in onze parochie.

Omdat in de vieringen in het weekend niet iedereen aanwezig is, merken we dat wel in onze weekendcollectes. Wij missen daardoor een belangrijke bron van inkomsten. We voelen ons wat ongemakkelijk om dit te vragen, maar toch: wilt u ons helpen? Iedere extra bijdrage, hoe klein of groot ook, wordt gewaardeerd! U kunt uw bijdrage overmaken op NL17 INGB 0003269778 of NL21 ABNA 0577627325 o.v.v. extra gift i.v.m. corona.

Marga Peters

Expositie schildersduo

30 april - 24 juni

Loedy Leufkens en Suzanne van Dinther hebben jaren in de zorg gewerkt. Met hun pensioen in zicht zijn zij enkele jaren geleden op zoek gegaan naar een zinnige invulling van hun tijd.

Schilderen leek hen wel een uitdaging. Ze bezochten diverse exposities, volgden lessen, kwamen in gesprek met kunstenaars en verdiepten zich in de kunst als zodanig. Inmiddels durven ze hun werken aan een breder publiek te tonen. Ze zijn erg blij dat ze in onze kerk mogen exposeren.

Geniet van de werken. Zij geven graag een persoonlijke toelichting. Loedy is bereikbaar onder 06 23982382 Suzanne is bereikbaar onder 06 12651030.







Wakes voor vluchtelingen

Als u dit artikel leest, liggen de landelijke verkiezingen al achter ons. Met de verkiezingen in aantocht hadden enkele weken geleden verschillende organisaties acties georganiseerd om aandacht te vragen voor de erbarmelijke opvang van vluchtelingen aan de grenzen van Europa. Veel acties konden vanwege corona alsnog geen doorgang vinden. Zo organiseerde Lopend Vuur een wandeltocht vanuit plekken in heel Nederland om in Den Haag een petitie aan te bieden. Het kon niet doorgaan in de voorziene vorm. Toch is er wel gewandeld: virtueel (op de computer), en ook door mensen die in hun eentje een deel van de route hebben gelopen. Zo liep pastoor Harrie Notermans van Waubach, gewikkeld in een vlag van Lopend Vuur, van Mesch naar Valkenburg en vandaar naar Heerlen en Waubach. Ook zijn er de afgelopen weken wakes gehouden in verschillende steden, vijf daarvan in Heerlen, in het winkelcentrum. De wakes waren georganiseerd door Platform Vluchtelingenbelangen Europa, waarin onder andere de Andreasparochie, klooster Wittem en PKN Parkstad vertegenwoordigd zijn. Met pamfletten, affiches, stilte, brandende kaarsen en discussie is aandacht gevraagd voor de vluchtelingen die in mensonwaardige omstandigheden bivakkeren in kampen die die naam nauwelijks nog verdienen.

Zo’n wake buiten op straat is een bijzondere ervaring. Veel voorbijgangers hebben zo veel haast dat ze je niet zien staan. Sommigen lopen met een grote boog schichtig om je heen. Of ze willen geen gesprek omdat ze denken dat ze om geld wordt gevraagd. De reacties zijn niet altijd even vriendelijk. Maar er zijn ook mensen met wie je op een leuke manier aan de praat komt. Of ze blijven, verlegen om een praatje, zo lang plakken dat er van de wake niet veel over blijft. Mensen praten soms heel vrijelijk over hun problemen. Soms vermoed je ze ook alleen maar. In ieder geval krijg je binnen een of twee uur zoveel te horen dat je gaat denken: het is nu wel mooi dat wij hier staan te waken voor de vluchtelingen aan de grenzen van Europa. Maar zouden we niet ook moeten waken voor al die mensen die zich miskend voelen en alleen gelaten met hun problemen? Is dat niet ook een reden waarom ze geen belangstelling lijken op te brengen voor het lot van andere mensen die het meestal nog moeilijker hebben dan zij zelf? Wordt er wel voldoende geluisterd naar wat al die mensen in ons land bezig houdt en beweegt? En zodra je dat beseft, is een wake opeens niet meer iets wat je doet, een georganiseerde actie voor een halve dag. Maar iets wat doorlopend plaats vindt, op elk moment dat je mensen ontmoet. Door een wake begrijp je opeens: waken, dat is een levenshouding. En in onze huidige samenleving is zij broodnodig.

Eline Claassens, Rob Pauls

Stichting Taiama-Andreas

In Sierra Leone werd ook door YAN op 8 maart de Internationale Vrouwendag gevierd. De jongeren van YAN vierden dit in Semamaya met als thema: vrouwen in leidinggevende posities; echt een activiteit die in de naam en doelstelling van ‘YAN’ genoemd staat: de A van Advocacy.

Vroeger had de Limba-stam in Semamaya een groep van wijze vrouwen, de Basaraka, die dicht bij de chief van het dorp stonden en hem advies gaven en bijstonden bij de Kantha-rituelen, rituelen om chief te worden. Ook voor de kolonisatie waren er al krachtige vrouwen in leidinggevende posities. Nu is het nodig dat de positie van deze vrouwen opnieuw verbetert.

Het programma: er wordt samen gekookt, er zijn toespraken van de chief en mama queen, de hoofdvrouw. Heel indrukwekkend is het relaas van een jonge vrouw met een kind op haar rug, die vertelt dat zij niet de kans heeft gehad om verder te leren en die met enige jaloezie toekijkt hoe de YAN-meisjes elke zondagavond naar Kabala trekken om daar van maandag tot vrijdag naar de middelbare school te gaan. Dit alles is te lezen op de website www.taiama-andreas.org met veel foto’s die een goede indruk geven van deze dag.

Door een donatie van het Mia Keulaerds Fonds kon YAN eindelijk een nieuwe generator kopen, nadat de vorige gestolen was. Nu kan men in het YAN-gebouwtje weer computerles geven en andere activiteiten ondernemen waarvoor stroom nodig is. Mia Keulaerds Fonds, heel erg bedankt!

De meisjesgroep van Semamaya heeft aangegeven dat ze graag naailes willen krijgen om daarna naaiwerk te kunnen verkopen. Daarmee kunnen ze dan bijvoorbeeld voedsel en kleding kopen voor hun wekelijks verblijf in Kabala. Een weg naar zelfredzaamheid. Marie-José overlegt dit nu met hen; we houden u op de hoogte. In de viering van 28 februari gaven we naast informatie over het reilen zeilen van ons project ook informatie over de mogelijkheid om maandelijks een bedrag over te maken om kinderen naar school te kunnen laten gaan: 5 euro voor een leerling van basisschool of middelbare school, 10 euro voor een jongere die naar het beroepsonderwijs gaat. Als u dat een jaar lang doet is dat ongeveer dekkend voor de studie van een kind/jongere voor een jaar. We hebben het u gemakkelijk gemaakt: door op de groene knop 'doneren' rechts op de website te drukken gaat het vanzelf.

We zijn heel dankbaar dat er al twaalf mensen aangaven mee te doen: voor deze kinderen en ons heel belangrijk omdat daarmee de continuïteit van de studie voor deze meisjes en jongens beter gewaarborgd is.

Al met al gaat ondanks corona heel veel door in Kabala. Het nieuwe bestuur van YAN begint geleidelijk aan te functioneren. Dat is verre van vanzelfsprekend: zaken als plannen, programma maken, boekhouden van inkomsten en uitgaven zodat kosten inzichtelijk zijn, zijn voor deze jongeren nog ver van hun bed. Ze worden daarmee nog geholpen door de eerste voorzitter, Sajor Jalloh.

Wij proberen ook steeds aan hen door te geven dat Taiama-Andreas dit vooral doet vanuit deze parochiegemeenschap en dat onze contacten dus ook de band tussen hen en u zijn.

Gard Verstegen

penningmeester Stichting Taiama-Andreas

'Wie is schuldig'

Op 4 maart is het manifest Wie is schuldig gelanceerd. Vivian Lataster ging met haar gasten in gesprek over het bundelen van krachten, over financiële redzaamheid van kinderen en jongeren, over hoe de mens boven het systeem te stellen en dit systeem te durven kraken.

Naar aanleiding van de voorpremière van de documentaire De schuldmachine, vertoond in Het Forum in Sittard en daarna op NPO in september 2019 is er door de Gideonsbende (toen ter plekke opgericht) een manifest geschreven om de wereld van de schuldenproblematiek te doorbreken en perspectief te bieden aan mensen die gevangen zitten in schulden.

In de talkshow wordt het manifest onder de aandacht gebracht en aangeboden aan een aantal mensen 'die aan de knoppen draaien'. Precies zoals we (de Gideonsbende) in het najaar van 2019 in het Kindcentrum in Sittard met z'n allen hadden bedacht.

Naast de maakster van De Schuldmachine, Valerie Schuit, en enkele geportretteerden uit de documentaire zullen verschillende belangrijke betrokkenen, professionals en bestuurders aan tafel zitten. Gedeputeerde Housmans (sociale zaken) van de provincie Limburg zal het eerste exemplaar van het manifest in ontvangst nemen.

Ook ATD Vierde Wereld Zuid-Limburg heeft meegewerkt aan dit manifest.

De talkshow te zien via het Youtubekanaal van Burgerkracht Limburg: https://youtu.be/pTa0VRJvcss). Het manifest is te lezen of te krijgen bij: www.burgerkrachtlimburg.nl of depijler@burgerkrachtlimburger.nl.

Marion Braad

Amazonewerkgroep doet voorstellen voor regeerprogramma:
Stop ecocide en schending mensenrechten

Ruim twee jaar geleden begon pastor Geert Bles met een aantal mensen van de Andreasparochie een actie tegen ontbossing en mensenrechtenschendingen in het Amazonegebied. Later kwamen daar mensen van HeerlenMondiaal en Indianen in Brasil bij. Dat werd de Amazonewerkgroep. We richten ons vooral op Nederlandse bedrijven, financiële instellingen en overheid. We schreven brieven naar minister Kaag, leden van de Tweede Kamer en bedrijven die actief zijn in Brazilië. We benaderden banken en pensioenfondsen die beleggen in bedrijven die bijdragen aan de verwoesting van de Amazone. We voerden actie bij de ING-bank in Heerlen en spraken met een vertegenwoordiger van het ABP over het beleggingsbeleid.

De verkiezingen van 17 maart en de vorming van een nieuwe regering waren de aanleiding om opnieuw aandacht te vragen van de Nederlandse politiek. We werden daarbij ook geïnspireerd door de apostolische vermaning Querida Amazonia van paus Franciscus. Dus schreven we een brief naar de fractievoorzitters van de partijen in de Tweede Kamer waarin we voorstellen doen voor een regeringsprogramma.

Uit de reacties op eerdere brieven bleek dat er wel richtlijnen zijn voor Internationaal Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (IMVO). Bedrijven zeggen dat ze zich daaraan houden, maar doen dat lang niet altijd. En daar staan geen sancties op. Daarom pleiten wij in onze brief voor wetgeving die Nederlandse bedrijven dwingt ook in het buitenland mensenrechten te respecteren en het milieu te beschermen. De vrijblijvendheid moet van tafel. Het kan niet zo zijn dat bedrijven met praktijken waarvoor ze in Nederland vervolgd zouden worden, daar in het buitenland mee wegkomen.

Wetgeving in Nederland is nodig, maar de problemen moeten ook internationaal aangepakt worden. Al sinds 2014 wordt binnen de Verenigde Naties gewerkt aan het UN Binding Treaty on Business and Human Rights. Er zit niet veel schot in de onderhandelingen. We vragen daarom dat de nieuwe regering zich zal inspannen om dit verdrag tot stand te brengen. Ook stellen we voor dat de regering het voortouw neemt bij multilaterale actie ter bescherming van bossen.

De huidige grootschalige verwoesting van het milieu kun je kenschetsen als ecocide. Er wordt internationaal actie gevoerd om ecocide als een misdaad tegen de menselijkheid te beschouwen die die bij het Internationaal Strafhof vervolgd kan worden. Ook in de Tweede Kamer is zo'n voorstel gedaan. We vragen de regering om ecocide toe te voegen aan de misdrijven die bij het Internationaal Strafhof vervolgd kunnen worden.

Hopelijk kan onze brief helpen om milieu en mensenrechten een plaats te geven aan de formatietafel. De volledige brief is te vinden op deze website.

Amazonewerkgroep Heerlen

De vicieuze cirkel van armoede doorbreken

Hoe doen we dat? Om deze vraag te kunnen beantwoorden moeten we ons verdiepen in het bestaan van armoede, met name generaties lange armoede, zijn er goede en slechte armen, zouden mensen kiezen voor een leven in schrijnende armoede?

Joseph Wresinski, oprichter van ATD Vierde Wereld (1917-1988), vertelt hoe belangrijk het is om in je leven mensen te ontmoeten die je respecteren en echt in je capaciteiten geloven. Het onderscheid tussen de goede en de slechte komt – volgens hem – van degenen die de mensen niet echt kennen of ontmoeten en niet naar hen (willen) luisteren. Je bent nog geen slechte arme, omdat anderen je uitsluiten. Het is soms makkelijker om te zeggen dat iemand niet interessant is, dan om hem te helpen. Want om hem te helpen, moeten we een tijdje met hem op willen trekken. Wresinski onderstreept ook dat de armsten ons veel te vertellen hebben over rechtvaardigheid. Want ze hebben onrecht meegemaakt, ze weten wat het is om slecht behandeld te worden. Ze weten ook wat vrijheid is. Vrijheid wanneer je voortdurend afhankelijk bent van een overheidsbeleid dat op iedere slak zout legt en je met willekeur behandelt.

Volgens Wresinski zal schrijnende armoede dan pas vernietigd worden, als we bereiken dat de ongelukkigen en de mensen die hen ondersteunen, zich met hart en ziel gaan inzetten voor onderlinge solidariteit en elkaar ondersteunen.

Hopelijk kan deze tekst bijdragen aan een stapje dichterbij het doorbreken van die vicieuze cirkel.

Meer weten: kijk op de website www.atd-vierdewereld.nl of mail naar zuid-limburg@atd-vierdewereld.nl.

Marion Braad

Stilteuur wordt weer stilteuur!

Kort na het begin van de corona-uitbraak is de parochie begonnen met een stilte-uur op donderdagochtend. Op een gegeven ogenblik is daar een bezinningsmoment bij gekomen dat zich gaandeweg ontwikkeld heeft tot een gezamenlijk verdiepend gesprek over korte teksten, meestal uit de Bijbel.

De deelnemers aan de gesprekken ervaren de gesprekken als waardevol en willen er graag mee door gaan. Het is wonderbaarlijk hoeveel er in een gezamenlijk gesprek op tafel komt aan inzichten over de evangelielezing van de dag! In feite is op deze manier, zonder dat dat de bedoeling was, het vroegere ‘In gesprek met de Bijbel’ op vrijdag nieuw leven ingeblazen.

Maar de keerzijde van deze mooie ontwikkeling is dat er mensen zijn die tijdens het stilteuur voor stilte kwamen en die nu niet meer vinden. Ze hebben gelijk als ze het jammer vinden! Dus hebben we besloten om vanaf januari weer een echt stilteuur in te stellen, op donderdag tussen 10.30 en 11.30 uur, voor wie stilte zoekt. De poort aan het kerkplein staat voor u open.

Wie wil, kan daarna om 11.30 uur naar de koffiekamer gaan om bij een kop koffie van gedachten te wisselen over een bezinnings- of Bijbeltekst. U bent welkom! Want ook dat hebben we geleerd: stilte aan het begin en aan het einde van een bezinning draagt enorm bij aan de verdieping. Geen verdieping zonder verstilling!

Rob Pauls

Jaarthema

De liturgiegroep heeft als jaarthema voor het komende jaar gekozen voor Vertrouwen.

Vertrouwen heeft alles te maken met jezelf over willen geven aan waar je voor bent bedoeld; met beseffen dat je mede-geschapene bent in de schepping, een schepsel gelijk andere schepselen. Je mag meedoen, net als alle dieren en planten en de aarde waarop we leven, omdat Hij ons vertrouwt en blijft vertrouwen, wat er ook gebeurt.

Vertrouwen heeft twee kanten: je kunt het geven en je kunt het krijgen. God heeft ons als eerste zijn vertrouwen geschonken: Hij heeft ons gemaakt, Hij zag dat het goed was, en Hij schonk ons de schepping. Helaas hebben wij zijn vertrouwen veel te vaak geschonden.

Wij van onze kant moeten vertrouwen schenken aan God. Wij willen graag alles zelf regelen, omdat we Gods wegen niet altijd zien. Maar vertrouwen op God betekent: hopen en geloven dat Hij voor ons zorgt, dat het goed afloopt met de wereld; het betekent je overgeven en loslaten. Een les in bescheidenheid en nederigheid. Wij moeten loslaten, maar één ding is zeker: God zal ons nooit loslaten. Daar kunnen we een jaar mee vooruit!

De liturgiegroep