Nieuws

← terug

Vieringen in de Andreas

In juli zijn we weer van start gegaan met eucharistievieringen. Dat betekent dat er afwisselend eucharistie, woord- en communievieringen en woorddiensten worden gehouden. Reeds vóór corona werden woord- en communievieringen en woorddiensten verzorgd door voorgangers uit de parochiegemeenschap. Dat blijft ook zo in de toekomst. Het is de héle gemeenschap die viert, en dat wordt zichtbaar en voelbaar als leden van de gemeenschap de verantwoordelijkheid voor vieringen nemen en mee voorgaan. Soms is dat een priester, soms zijn het leken.

Door de nieuwe coronamaatregelen is het noodzakelijk dat vanaf 18 oktober deelnemers aan de vieringen van zondagochtend zich aanmelden. Dat kan via parochiemail parochiesintandreas@home.nl of bij de gastvrouwen dinsdag-vrijdag 10-12 uur 045-541338. Voor de zaterdagviering is aanmelding niet nodig. Een mondkapje wordt dringend geadviseerd.

De regels kunnen ieder moment veranderen. Raadpleeg daarom regelmatig onze website en Facebookpagina voor de actuele stand van zaken en de gevolgen daarvan voor onze parochie. Of bel met onze gastvrouwen.

Koren en samenzang zijn nog onmogelijk; op dit punt blijft het de komende maanden behelpen. En zolang de huidige coronamaatregelen van kracht zijn, blijft de zaterdagavondviering niet in de koffiekamer maar in de kerk.

Moria en een falend vluchtelingenbeleid

  • Café Mondiaal, 68ste aflevering
  • Donderdag 5 november, aanvang 20.00 uur
  • Andreaskerk, Palestinastraat 326, 6418 HP Heerlen (Heerlerbaan)

In de nacht van 8 op 9 september 2020 is er op grote schaal brand in het vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. Het is de escalatie van protesten en wanhoop van de daar verblijvende vluchtelingen tegen de mensonterende omstandigheden in het kamp en het ontbreken van perspectief op een beter bestaan. Zo’n13.000 mensen, onder wie ook veel kinderen moesten op straat bivakkeren. Er komt vrij snel een nieuw tentenkamp en er zijn ook veel spontane hulpacties. Maar een structurele oplossing is er nog niet. Daarbij staat het kamp Moria niet alleen. Op diverse Griekse eilanden zijn vergelijkbare kampen die zwaar overbevolkt zijn en een totaal gebrek aan voorzieningen hebben. Ook Malta, Lampedusa, Italië en Spanje hebben te maken met vluchtelingenstromen die ze niet aankunnen.

De rest van Europa helpt niet of mondjesmaat. Op dit dossier is de Europese Unie machteloos. Het Nederlandse kabinet biedt een schijnoplossing door 100 personen eerder naar Nederland te laten komen. Het is het ongelofelijk slappe compromis van de sterk verdeelde coalitiepartijen. Al sinds dit voorjaar wordt er door diverse organisaties en op verschillende manieren getracht om 500 vluchtelingkinderen uit Griekenland naar Nederland te laten overkomen. In Zuid-Limburg is hiervoor ook al een aantal maanden een groep mensen actief. Belangrijkste speerpunt is het benaderen van gemeenten om adhesie te betuigen aan dit initiatief. Brunssum en Voerendaal hadden al vlot een motie aangenomen voor de komst van 500 vluchtelingkinderen. HeerlenMondiaal heeft voor de zomer de overige gemeenten van Parkstad Limburg aangeschreven om dit initiatief ook te ondersteunen. Na wat aanvullend lobbywerk hebben inmiddels de gemeenteraden van Heerlen en Landgraaf ook een motie hierover aangenomen.

In deze Café Mondiaal wordt onze blik gericht vooral op Moria / Lesbos. Monique Permesaen zal de juridische achtergronden van het streven om 500 kinderen in Nederland op te vangen toelichten. Vervolgens zal Christine Veldhuis vertellen van haar persoonlijke ervaringen in het kamp Moria. Daarover wordt ook een filmpje vertoond. Vanzelfsprekend zal daarna het gesprek gaan over hoe nu verder met het nieuwe kamp, de vluchtelingkinderen en de vluchtelingen over het algemeen.

Vanwege het Coronavirus is de deelname beperkt tot maximaal 30 personen. Aanmelding vooraf met opgave van naam en telefoonnummer is dringend aanbevolen. Aanmelden kan bij Eline Claassens, e-mailadres elineclaassens@gmail.com. Een mond-neuskapje is verplicht. Mensen die besmet zijn met het Coronavirus of ook maar enigszins het vermoeden hebben, worden geacht niet te komen. Zij worden desgewenst via een verslag geïnformeerd over de hoofzaken die aan de orde zijn gekomen.

Deze aflevering van Café Mondiaal wordt georganiseerd door een werkgroep met vertegenwoordigers van de Andreasparochie, het Humanistisch Verbond, afdeling Zuid-Limburg, het Zuid-Limburgs platform 500 kinderen en HeerlenMondiaal.

Eerste Communie

Op 27 september was dan eindelijk voor 13 communicanten de grote dag van hun eerste heilige communie. Vanwege de beperkingen in 2 groepen en twee vieringen. Maar ondanks alle coronahindernissen vooraf werden het twee heel mooie vieringen, waarbij de kinderen het super goed gedaan hebben.

Op zondag 4 oktober waren de communicanten weer in de kerk, nu om dank je wel te zeggen. En ook dit was een mooie viering, met grote betrokkenheid van communicanten en van de overige kerkgangers en parochianen. Tijdens de dankdienst doneerden de kinderen het mooie bedrag van € 46,15 voor de kinderen van Sierra Leone. Een mooie geste.

En op vrijdag 30 oktober is er nog een slotactiviteit voor de communicanten: we spelen dan samen het Andreasspel. Wie weet kunnen we daarna weer een groepje vormen van kinderen die elkaar regelmatig in de kerk ontmoeten en samen gezellige dingen doen rond kerkelijke feestdagen en Bijbelse verhalen.

Allerheiligen/Allerzielen

zaterdag 31 oktober 18.00 uur en zondag 1 november 10.30 uur

Onze lieve doden gedenken we dit jaar in verband met corona in de beide weekendvieringen. Nabestaanden krijgen een uitnodigingsbrief met de vraag hun voorkeur uit te spreken voor zaterdag of zondag, en om aan te geven met hoeveel personen ze denken te komen. Dit zou kunnen betekenen dat we moeten zeggen dat er een maximum gesteld moet worden aan het aantal aanwezigen. We zullen met zorg en aandacht uw lieve dode gedenken.

Tijdens de viering op zondag is er een kindernevendienst.

Bezinning

Tijdens het stilte-uur in de kerk elke donderdag van 11.00 tot 12.00 uur is er om 11.30 uur een kort bezinningsmoment. We hebben al een aantal parochianen die elke week zo’n bezinningsmoment voor hun rekening nemen. Ieder doet het op zijn of haar eigen manier en over een onderwerp naar keuze. Soms duurt de bezinning vijf of tien minuten, soms loopt het ook uit tot een half uur. Vaak komt er naar aanleiding van de bezinning een korte gedachtewisseling tussen de aanwezigen op gang. Na de bezinning is er een afsluitende stilte. En daarna koffie op het kerkplein of in de koffiekamer.

Lijkt het u leuk om ook een keer zo’n bezinning te houden? Laat het weten aan gastvrouw Ank Frederiks of Rob Pauls 043 - 306 17 06 of via de parochiemail. Of kom een keer naar het stilte-uur op donderdag om te proeven hoe het is. De poort van het kerkplein staat open.

Rob Pauls

Expositie Joop Noordkamp

8 oktober - 25 november 2020

In de Andreaskerk is vanaf 8 oktober een tentoonstelling van het werk van Joop Noordkamp te zien. Voor deze expositie maakte hij een selectie van tekeningen en portretten, geschilderd in olieverf, passend in de intimiteit van deze plek.

De coronapandemie gaf hem ruimte om de olieverf te herontdekken. Dat materiaal demonstreert heel direct en met beheerste penseelstreek het eigen handschrift: gloedvol, soepel, crèmig en gelaagd.

Joop Noordkamp werkt in Heerlen en geeft daar ook les.

Meer informatie: www.joopnoordkamp.nl.

Sint Augustinus, een bevlogen predikant

Sint Augustinus was niet alleen Kerkvader en een groot geleerde maar ook een geliefd predikant. Er zijn 600 preken van hem bewaard gebleven, die onlangs allemaal zijn vertaald.

Geïnteresseerden kunnen deze preken samen lezen en bestuderen, o.l.v. de vertaalster Joke Gehlen-Springorum.

De eerste bijeenkomst staat gepland op 4 november 2020 om 10.00 uur in de Andreaskerk. Er zijn geen kosten aan verbonden; eventuele vrije gaven komen ten goede aan de Andreasparochie.

Aanmelden is noodzakelijk i.v.m. corona. Dat kan telefonisch via 045 - 574 03 78 of per email: butterflymarcel@hotmail.com.

U bent van harte welkom!

Nieuws van stichting Taiama Andreas

Ook Sierra Leone heeft te maken met deze coronatijd. Daarom staan daar zo wel als hier veel contacten op een laag pitje. Hier merken wij aan anderen maar ook aan onszelf goed dat het groepsgevoel minder is. Ook het met anderen samen iets ondernemen gaat moeilijker. Je spreekt je vrienden minder, deelt minder met wat je samen hebt. Ook in Sierra Leone zijn er veel beperkingen en moeten veel mensen maar zien hoe ze hun dagelijks kost bij elkaar scharrelen.

Ouderen, zoals ikzelf, hebben hier weinig verplichtingen: dat is makkelijk, maar remt ook je betrokkenheid. Als je het dan over Afrika, Sierra Leone hebt, is dat nog verder van je bed dan het anders al is. Dat geldt ook voor de contacten die we daarover met de mensen via de parochie hebben en de informatie die we hun kunnen geven.

Goed is het dan als er toch berichten komen dat de Youth Advocacy Network (YAN) eigenlijk heel zelfstandig draait, dat de bijeenkomsten goed bezocht worden en dat meer dan voorheen de jongeren zelf bezig zijn met het oplossen van hun problemen.

Is de corona crisis daar dan minder? Je weet het niet want je hebt er minder zicht op: testen is een illusie: er is minder testmateriaal voor handen. Er zijn algemene maatregelen zoals een avondklok die je daar als overheid kunt opleggen zonder in een debat te raken of dat niet te veel beperking van de individuele vrijheid geeft.

Een tijdlang zijn de scholen dicht geweest. Die zijn begin oktober weer open gegaan: een nieuw schooljaar. Dat brengt weer de vraag welke leerlingen ondersteuning nodig hebben zoals schoeisel, een rugzak, schoolbenodigdheden. Allereerst moeten degenen die afgelopen jaar ondersteuning hebben gehad, hun rapporten aan de stichting doorgeven. Dit om zicht te hebben wie er daadwerkelijk naar school gaan. Via whatsapp worden foto’s van rapporten door oudere YAN mentoren doorgestuurd. Als blijkt dat dit in orde is kunnen ze weer een tegemoetkoming op maat krijgen.

We ondersteunen ook een groep meisjes uit Semamaya, een dorp op 12 km van Kabala, die in Kabala naar de middelbare school gaan. Zij wonen door de week in Kabala maar lopen in de weekenden terug naar hun dorp (zie foto). We willen uit dit dorp een aantal jongens helpen om het geheel evenwichtig te houden. We wachten nog op informatie van Yan.

Zo proberen we door te gaan met onze initiatieven: bedachtzaam, alleen sturen als dat nodig is, In de eerste plaats hun eigen initiatieven volgen en vertrouwen geven. Soms corrigeren waar dat nodig lijkt. Met onze premier Rutte zeggen we aan hen: het is jullie verantwoordelijkheid, maak er goed gebruik van!

Wat doen we hier? Niet zo heel veel: we zullen met activiteiten moeten wachten tot volgend voorjaar. Marie-José heeft tassen gemaakt en die vooral via de website verkocht: dat heeft veel inkomsten gegenereerd die we hard nodig hebben.

We hopen u bij in het voorjaar weer bij activiteiten te ontmoeten! En voor u allen: vergeet niet via onze website om op de hoogte te blijven: https://taiama-andreas.org

Gard Verstegen

Stichting Taiama-Andreas

Soefisme

zaterdag 28 november 14.30 uur, Andreaskerk

Lezing door Anna Maria Brassé

Graag van tevoren aanmelden bij Marcel Mollink (045 - 574 03 78, butterflymarcel@hotmail.com).

  • "Zoekend naar begrip; een luisterend hart voor mijn verlangen,
  • óók door de pijn van afscheid en verlatenheid gewond.
  • Ieder mens, door de afstand tot zijn oorsprong bevangen,
  • verlangt terug naar de tijd die hem daarmee verbond."

Jalaluddin Rumi (1207-1273)

De schoonheid en de tegenwoordigheid van de mystieke verzen van Rumi, ook Mevlana (meester) genoemd, vormt een van de leidraden voor de mens die zich op het pad van het soefisme begeeft. Soefisme of de Arabische benaming “Tasawwuf” is de mystiek van de islam en kent diverse stromingen in de wereld. De soefi-ordes die geïnspireerd zijn door Mevlana, zijn de Mevlevi’s. Over de weg en de religieuze praktijk van de Mevlevi’s wil ik u graag iets vertellen, naast het samen lezen en bespreken van enkele van zijn verzen.

Anna Maria Brassé

Slaapzakkenactie vluchtelingenkamp Moria op Lesbos

Een allesverwoestende brand op 9 september, maakte in een klap voor iedereen duidelijk hoe mensonterend de problemen zijn voor vluchtelingen in Moria en vermoedelijk in alle opvangkampen die overvol zijn. Er is gebrek aan drinkwater, aan eten, aan sanitaire voorzieningen, aan medische verzorging, aan scholing, aan aandacht. Kortom: er is gebrek aan alles wat een leven menswaardig maakt.

Stichting Because We Carry en Movement On The Ground startten een landelijke actie om de 13.000 daklozen een goede slaapzak te geven. Binnen enkele dagen was de actie geklaard. Vliegmaatschappij Corendon bracht de slaapzakken gratis naar Lesbos.

Onze parochie werd ook benaderd om mee te doen. Wij kozen ervoor om een donatie van 100 euro te doen uit de diaconie-pot; de slaapzakken bleken al ingezameld en er is gebrek aan alles.

Beide organisaties Because We Carry en Movement on The Ground hebben een prachtige website met verhalen van vrijwilligers en over wat ze meemaken met daarin zinnetjes als: "Alles wat je hier doet heeft zin." En "Te zien hoe veerkrachtig mensen zijn." "Waarom we dit doen: ik wil dat mensen mens zijn." "Jij kunt het verschil maken." "Ons doel: de vlucht en steeds vaker het verblijf iets dragelijker maken." "Wij geloven in de kracht van mensen en creëren daarmee een beweging: be the change!"

Van harte aanbevolen om een donatie te doen.

Bericht van Will Janssen

Begin van dit jaar gaf ik mij vol enthousiasme op om als vrijwilliger door de Stichting Because We Carry uitgezonden te worden naar de vluchtelingenkampen op het eiland Lesbos. U steunde mijn actie financieel met een rijke gift, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank. Uw donatie is doorgesluisd naar de Stichting Because We Carry en wees ervan overtuigd dat uw gift inmiddels goed besteed is aan de mensen voor wie u het bestemd heeft.

Door het uitbreken van de coronapandemie werd mijn vertrek in maart/april afgelast. Ik meldde mij onmiddellijk opnieuw aan en zou 11 oktober 2020 vertrekken. Echter, weer gooit corona roet in het eten. Natuurlijk speelt hierbij de algehele onrust op Lesbos (corona is nu ook in de kampen uitgebroken en denk aan de brand in kamp Moria, alsook het verzet van de inwoners van Lesbos) een rol.

Ik heb mij opnieuw aangemeld maar nog geen datum genoemd. Ik denk aan voorjaar 2021, afhankelijk van de ontwikkelingen op Lesbos (denk hierbij aan corona, de algemene toestand op het eiland en mijn eigen conditie als 83-jarige).

Ik groet u allen hartelijk, wens u veel succes met het fantastisch werk dat u doet, ik houd u op de hoogte.

Will Janssen

Taallessen in de Andreas

Al enkele jaren vinden vluchtelingen en asielzoekers uit het azc in Heerlen de weg naar onze parochie voor Nederlandse les. Het is een hele klus om zo’n taalles te geven. Er heerst soms wantrouwen bij vluchtelingen onderling, er zijn onderhuidse spanningen. Er komen mensen uit vele landen en culturen, sommigen spreken een beetje Engels, anderen zijn zo goed als analfabeet. Ook als je de groepen indeelt naar niveau, blijven de verschillen tussen de ‘studenten’, zoals ze zichzelf noemen, groot. Sommigen gaan als een trein, bij anderen zie je nauwelijks vooruitgang. Allemaal zijn ze gemotiveerd. Anders zouden ze niet komen, het is niet verplicht tenslotte. Maar bij vluchtelingen wil de concentratie soms wel eens wat te lijden hebben, door traumatische ervaringen in hun land van herkomst, of de herinneringen aan de vlucht, of zorgen en angst voor de toekomst. Soms zijn ze met hun hoofd heel ergens anders dan waar de ‘docent’ ze zou willen hebben, en waar ze ook zelf het liefst zouden willen zijn. Ze hebben ook vaak afspraken met IND of COA of de advocaat, waardoor ze lessen missen. Een groep kan ook snel van samenstelling veranderen als de deelnemers bijvoorbeeld plotseling naar een ander asielzoekerscentrum worden overgeplaatst.

Het afgelopen jaar waren er in onze kerk drie heel gemotiveerde lesgroepen met deelnemers uit Syrië, Jemen, Turkije, Koerdistan, Pakistan, Azerbeidzjan, Irak. Die krijgen twee keer per week les, van twee vrijwilligers met veel onderwijservaring en enkele parochianen. Dat er parochianen meedoen, is geen bijkomstigheid. Dankzij hen worden de lessen een gezamenlijk gedragen activiteit van de parochie. Ook de talloze keren dat er de afgelopen twee jaren samen koffie is gedronken in de huiskamer met de gastvrouwen, hebben er toe bijgedragen dat enerzijds de vluchtelingen geen onbekenden in de kerk zijn en anderzijds de kerk voor hen een gezicht heeft gekregen. Vorig jaar was er met Kerstmis een heel stel in de kerstviering met aansluitend een deels Limburgse, deels Turkse koffietafel. Met een aantal gastvrouwen zijn we ook een keer gaan eten in het azc, bij twee Turkse families die ons hadden uitgenodigd.

Met z’n allen brengen we veel leven in de brouwerij in de les. Het onderwijs wordt er beter door, en toch heb je minder het gevoel dat je in een les zit, daarvoor wordt er te veel gelachen en gegrapt. Ik vraag me inmiddels af of het Nederlands leren wel zo belangrijk is voor de vluchtelingen – dat leren ze op een gegeven moment heus wel ergens, als het niet bij ons is, dan wel ergens anders. Belangrijker is dat ze het fijn vinden om te komen omdat het gezellig is en ze hun zorgen en problemen even kunnen vergeten. Dat is zó belangrijk voor ze: het gevoel dat ze ergens welkom zijn en niet met argusogen worden bekeken. Dat ze door vriendelijke mensen gastvrij zijn opgenomen en door een moeilijke periode in een nieuw en vreemd land heen zijn geholpen. Ze merken, vaak tot hun verrassing, dat zij in hun situatie het lachen niet verleerd zijn. Uit onderzoek blijkt dat ze de steun en sympathie die ze ondervinden, nooit vergeten en dat het hen helpt bij het opbouwen van nieuw zelfvertrouwen en vertrouwen in hun nieuwe land. En ja, daarvoor zorgen ook mensen van onze kerk.

Zo is het Nederlands leren niet het belangrijkste, belangrijker is dat wat je niet ziet maar toch gebeurt: er ontstaan hartelijke, soms ook meer persoonlijke contacten waar de vluchtelingen in Nederland op voort kunnen bouwen. En regelmatig staan vluchtelingen voor de deur, ook als ze niet meedoen aan de taallessen maar van andere azc-bewoners over de kerk hebben gehoord, met vragen om hulp en advies. De vragen variëren van hulp bij het vertalen van brieven, vragen over instanties, hulp bij het zoeken naar vrijwilligerswerk, begeleiding naar ziekenhuis of tandarts, het zoeken naar geschikte woonruimte, de aanschaf van een goedkope fiets; soms ook worden ze geholpen met wat geld dat ze (meestal) later terugbetalen.

Laatst kwam een Syrische vluchteling sip de kerk in en vertelde dat hij van een handhaver in Simpelveld een boete had gekregen omdat hij de eendjes had gevoerd – wist hij veel dat dat in Nederland niet mag! Een boete van 140 euro. Te betalen van het karige leefgeld waarvan hij moet rondkomen. De verbodsbordjes had hij niet kunnen lezen natuurlijk. Maar de handhaver was daar niet gevoelig voor. Ik ben gaan kijken, ik kom er bijna elke dag langs: geen verbodsbordje te bekennen. Dus gaan we voor de jongen in beroep en vragen we kwijtschelding aan. Er stond trouwens nog een vrouw aan de vijver brood aan de eenden te voeren toen hij de boete kreeg. Zij kreeg geen boete van de handhaver. Zo gaat dat soms, en daar moet je wat aan doen.

Een groep Syrische taalleerlingen heeft aan paar weken geleden, op zaterdagavond 1 augustus, een Syrische maaltijd gekookt voor de bij de taalles betrokken mensen van de parochie. Ook bezoekers van de zaterdagavondviering werden uitgenodigd om na afloop van de viering te blijven en een hapje mee te eten. Dat gebeurde op een prachtige zomeravond, toen het nog net niet zo heet was dat de mussen dood van het dak vielen, buiten op het kerkplein. En ook hier was het oergezellig en is er heel wat afgelachen.

Behoren taallessen tot de kerntaken van een parochie? Andere organisaties houden zich daar ook mee bezig, en doen dat misschien wel beter. Maar kerken zijn, als het goed is, toch net iets anders. Het zijn plekken waar niets hoeft, waar men niet wordt afgerekend op wat men heeft bereikt of niet bereikt, je hoeft er niet te presteren. Dat maakt kerken tot plekken waar ruimte is voor wat elders vaak tekort komt: aandacht voor mensen, ongeacht wie je bent of wat je kan, mogen zijn wie je bent, ongedwongen en hartelijk samenzijn.

Eigenlijk is zo’n taalles met alles wat daar bij hoort gewoon een stukje kerk.

Rob Pauls

Amazonewerkgroep schrijft brief aan ABP

De Amazonewerkgroep heeft 30 juni een brief geschreven aan het pensioenfonds ABP. In deze brief roepen we het ABP op zich terug te trekken uit het Braziliaanse mijnbouwbedrijf Vale. Dit bedrijf is verantwoordelijk voor honderden stuwmeren met giftig mijnafval. Veel van de dammen zijn onveilig, hetgeen gebleken is door de rampen bij Mariana (2015) en Brumadinho (2019) waarbij honderden doden vielen en rivieren werden vergiftigd. Vale lijkt niet bereid tot adequate compensatie van de slachtoffers. Evenmin wordt voldoende gedaan aan beveiliging van al die andere dammen. Het programma Zembla zond hierover op 5 december vorig jaar een documentaire uit.

Op 10 juli ontvingen we een antwoord van het APB. Bestuursvoorzitter Corien Wortmann-Kool schrijft dat ook het ABP ontevreden is over het beleid van Vale en druk blijft uitoefenen op het bedrijf. Ze blijven niet eindeloos in gesprek en kunnen bij het uitblijven van resultaten stoppen met het beleggen in het bedrijf. Dat klinkt mooi, maar het is niet veel meer dan het ABP in haar nieuwsbrief van 5 december al meldde. We denken dat het nu tijd is de aandelen Vale te dumpen.

Lees de brief en het antwoord van het ABP.

ATD Vierde Wereld Zuid-Limburg hervat bijeenkomsten

Nu de maatregelen vanwege corona zijn versoepeld, zijn we blij om weer bij elkaar te kunnen komen. Uiteraard met respect voor de ander-halve meter afstand en wie verkoudheidsverschijnselen heeft blijft thuis.

Ook voor mensen in armoede is het een lastige tijd geweest, zeker ook voor hun kinderen, die niet naar school konden en soms de middelen niet hadden om online les te volgen. Daardoor is nog meer achterstand opgelopen. Dit is een van de thema´s waarover we spreken tijdens onze bijeenkomsten. Ook over hoe we deze afgelopen tijd beleefd hebben, waar we tegen aanliepen, wat er verbeteren/anders kan…

Verder pakken we de draad weer op met de voorbereidingen voor de werelddag van verzet tegen armoede op 17 oktober. Hoe willen wij armoede onder de aandacht brengen? We zien dat armoede toeneemt, er nieuwe armen bijkomen. We zien verschillende groepen opstaan om hun recht te krijgen, oproepen dat discriminatie moet stoppen.

Hoe laten wij van ons horen? Armoede is immers ook onrecht. Het liefst gaan wij in dialoog met de mensen over waar de schoen wringt. Of dat voldoende is? We willen armoede duurzaam oplossen en dat is iets van de lange adem weten wij. Het is vanuit de mensen die in armoede leven van waaruit we vertrekken.

Dat vraagt om presentie en luisterbereidheid en het creëren van een veilige en vertrouwde sfeer. Een plek waar men zich thuis en gerespecteerd voelt en waar men mag zijn wie men is. Deze plek hebben we zoals u misschien weet gevonden in de huiskamer van de Andreasparochie waar we elke woensdagmiddag van 13.30 tot 16.00 uur welkom zijn. Wilt u meer weten over ons? Bel met Marion 06-39681282 of mail naar zuid-limburg@atd-vierdewereld.nl of kijk eens op de website www.atd-vierdewereld.nl.

Marion Braad

Parkstad staat stil bij racisme

Zaterdag 20 juni was er in Heerlen een demonstratie tegen racisme en discriminatie, georganiseerd door Heerlen Mondiaal. Hoofddoel van Heerlen Mondiaal was de bewoners van Parkstad een gelegenheid te bieden om te demonstreren tegen racisme en discriminatie. Er waren mensen uit diverse geledingen van onze samenleving aanwezig, velen uit solidariteit en niet zo zeer omdat ze zelf racisme en discriminatie vanwege hun huidskleur ondervinden.

Marcel Mollink, een van de aanwezigen, schrijft: "Het was heel goed om die zaterdag samen te zijn. […] Ik vond het een bijzondere demonstratie. De rust die er was, waardoor het dieper binnendringt. En het moment dat Harrie Winteraeken een aantal zinnen voorlas en ons vroeg om te klappen of om de vuist in de lucht te steken. […] Al met al heel waardevol om een signaal af te geven en nog dieper binnen te laten hoe verschrikkelijk racisme is."

De zinnen die Harrie Winteraeken uitsprak, waarnaar Marcel verwijst:

"We zijn stil om Rayshard Brooks te gedenken, die op 12 juni jongstleden door politieagenten werd vermoord in Atlanta. We zijn stil om alle zwarte medemensen, jaarlijks meer dan 1000, te herdenken die in de Verenigde Staten door politiegeweld zijn gedood. Wij maken een vuist tegen het veel te vaak voorkomend buitensporig en buitenproportioneel geweld van de politie in de Verenigde Staten.

We klappen voor de beweging Black Lives Matter en wensen hun toe dat ze de samenleving in de Verenigde Staten echt veranderd krijgen. We zijn stil om Mitch Henriquez te gedenken, die in het Zuiderpark in Den Haag op 27 juni 2015 zodanig gewond werd door een nekklem bij zijn arrestatie dat hij de dag daarna overleed. We zijn stil om Tomy Holten die op 14 maart van dit jaar in Zwolle in een politiecel overleed, vlak na de veel te hardhandige arrestatie door de politie en 'te hulp schietende burgers'. Wij maken een vuist tegen het te vaak voorkomend buitenproportioneel geweld van de politie in Nederland. Wij maken een vuist tegen racisme.

Wij klappen voor Patrick Hutchinson die tijdens een antiracismedemonstratie in Londen op 15 juni een rechtsextremistische actievoerder redde."

De Kerk in Brazilië spreekt zich uit

Op 24 april jl. gaf de Kerk van Brazilië een Publieke Verklaring uit, waarin ze pleit voor de afzetting van president Jaïr Bolsonaro. Ze wijst hierin op de alarmerende werkloosheid en honger als gevolg van de sociaal-economische crisis waarin het land verkeert. Een crisis die nog verergerd wordt door de totaal onverantwoordelijke aanpak van de coronapandemie door de president. De president stuurt aan op dictatoriale macht voor zichzelf en het ‘om zeep helpen’ van de moeizaam verworven democratie. Zijn onverantwoordelijkheid brengt de levens van ontelbaar veel mensen in gevaar en stuurt regelrecht af op terugkeer naar de dictatuur. Dit alles is reden voor de Kerk om de kwestie van afzetting van de president op de agenda te zetten, en te wijzen op twee manieren in de grondwet om dit te kunnen verwezenlijken. Deze moedige Publieke Verklaring van de Kerk is ondertekend door: De Nationale Raad van Christelijke Kerken van Brazilië, de Nationale Raad van de Leken van Brazilië, de Braziliaanse Commissie voor Justitie en Vrede en door Commissies voor Gerechtigheid en Vrede van een twintigtal bisdommen.

Geert Bles

Corona en Sierra Leone

Overal ter wereld worden mensen op verschillende manieren getroffen door het coronavirus, zo ook in Sierra Leone. Op onze website taiama-andreas.org kunt u een beetje zien hoe de jongeren van het Youth Advocacy Network (YAN) hiermee omgaan.

Ik heb, voor dit parochieblad, de president van YAN, Sajor Jalloh, gevraagd om een artikel te schrijven over hoe hij tegen de coronacrisis aankijkt en met name hoe hij naar de westerse wereld kijkt. Over sommige dingen kun je van mening verschillen maar het geeft je wel een kijkje in de gedachten van een Afrikaanse jongeman. Sajor is een man die met de beperkte middelen die hij heeft, een radiootje om naar de BBC te luisteren, verder probeert te kijken dan zijn stadje Kabala.

Sajor: "Het nieuwe coronavirus is een wereldwijde pandemie die mensen treft. Het sterftecijfer is ongeveer 20% (noot: op dit moment is dit 6%) van de besmette personen en dan vooral ouderen en mensen met andere aandoeningen zoals hart- en vaatziektes en leveraandoeningen. Er is volgens de Wereldgezondheidsorganisatie voorlopig geen vaccin beschikbaar. Wereldwijd zijn er al meer dan 200.000 mensen gestorven aan het nieuwe coronavirus. Nu Amerika de hoogste sterfte heeft, Italië de tweede en Spanje de derde in de sterftelijst is, ongeacht hoe geavanceerd deze landen zijn op het gebied van medische voorzieningen, kunnen ze het nog steeds niet verhelpen!

Ik geloof dat er ergens iets mis is.

Sommige mensen, vooral in Afrika, geloven dat dit virus (corona) een door de mens gemaakt virus is in de Chinese stad Wuhan. En sommigen geloven dat het de 5G-straling is. Maar ik, als Afrikaanse man, weet het niet.

Corona is een natuurlijke ziekte, dat is wat ik geloof.

Maar nogmaals, er is iets mis!

De wetenschap heeft volgens mij 60% tot 65% van haar onderzoek besteed aan nucleaire ontwikkeling, transport, industrialisatie en communicatie! Het zal geen overdreven verklaring zijn om te zeggen dat er, vooral in Afrika, weinig of geen aandacht is besteed aan medisch onderzoek en preventie. Er sterven hier nog steeds mensen aan veelvoorkomende ziekten. Er moet hieraan dus meer aandacht worden besteed.

Noot: in 2019 stierven er in Congo 6000 kinderen aan de mazelen.

Als het over politiek gaat, moet men zich richten op Afrika. In Afrika zijn de medische voorzieningen zo slecht dat zelfs als een president of minister hoofdpijn heeft, hij voor controle naar Europa, Amerika of Azië zal rennen. Ze willen macht om zichzelf en hun gezinnen te verrijken en laten de gewone man/vrouw achter in extreme armoede en met slechte medische voorzieningen. Ik weet dat een politicus in Afrika dit artikel irritant of nutteloos kan vinden. Maar het is een feit. Voor het coronavirus bidden we dat het zich in Afrika niet zo veelvuldig zal verspreiden zoals in de andere continenten in de wereld. Hier hebben we niet de medische voorzieningen die jullie hebben; we kunnen hier in Sierra Leone zelfs geen zuurstof toedienen, laat staan dat we beschikken over beademingsapparaten.

Maar het ergste van alles is dat artsen en verpleegkundigen al bijna twee maanden niet worden betaald. Stel je voor dat een arts of verpleegkundige zijn of haar leven op het spel zet en zelf weinig of niets te eten heeft. Ik denk dat dat niet kan werken.

Op het gebied van de technologie richt men zich meer op machines en elektronica dan op medische apparatuur. Mijn vriend, een arts, vertelde me ooit 'We voeren wel operaties uit maar met weinig hoop op overleven voor de patiënt'.

Aanbevelingen

Er moet meer worden gedaan aan medisch onderzoek naar en preventie van lang bestaande ziekten. (Noot: malaria, mazelen, ebola.) De gezondheid van de mensen moet prioriteit krijgen in Afrika. Niet het vullen van de zakken van…"

Na het schrijven van dit artikel is Sajor naar zijn geboortedorp in de bush vertrokken. Voor de komende drie dagen is er (opnieuw) een lock down afgekondigd. Dat betekent dat niemand de straat op mag, ook niet om eten te kopen. In het dorp komen geen agenten en soldaten controleren en is er op het land tenminste iets van eten te vinden.

Wilt u weten hoe Sajor de eerste lock down is doorgekomen? Kijk dan op:

https://taiama-andreas.org/2020/04/04/lock-down-in-sierra-leone/

Marie-José Brounen, Stichting Taiama-Andreas

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.