Nieuws

← terug

Schilderdoeken communicanten

Op Hemelvaartsdag deden zes kinderen in onze parochie de eerste heilige communie. Het verhaal dat centraal stond in de communieviering ging over een vader die zijn zonen vraagt hem te komen helpen in de wijngaard (wij maakten er een appelboomgaard van). De eerste zoon zegt 'ja', maar doet het toch niet. De tweede zoon zegt 'nee', maar bedenkt zich en gaat toch helpen.

We vroegen de kinderen om op een schilderdoek uit te beelden hoe je een ander kunt helpen, hoe je iets goeds kunt doen. En er kwamen heel mooie reacties op de doeken.


Mads:

#vrede, #respect, #liefde, #samen, #zorgzaamheid, #tolerantie













Djayden:

Samen delen; opa helpen in de tuin; mama helpen met bakken; samen spelen; papa helpen













Merijn:

Opa/oma helpen, geen armoede, vaatwasser inruimen, helpen bij een lamp, buurvrouw helpen, lief zijn voor dieren, pap in tuin helpen, voor natuur zorgen, auto wassen













Meike:

Samen delen; opa helpen in de tuin; mama helpen met bakken; samen spelen; papa helpen













Joy-Riley:

Maak een wandeling met iemand; haal vogelvoer op voor vogels; breng een mooi boek bij een zieke; ben aardig; zeg hoi; geef spullen gratis weg; breng wat lekkers; maak een tekening; troost iemand; bid voor iemand; deel je eten met iemand; iemand bloemen brengen; lach vriendelijk; doe een donatie voor een goed doel; wens iemand een fijne dag; houd de deur open; geef spullen die je niet meer gebruikt aan een ander; ga bij een eenzame oudere op bezoek; laat iemand voor bij de kassa; geef fooi; geef bloemen water; schrijf een kaartje; houd buiten de omgeving schoon; wijs de weg; veeg de stoep schoon; doe een klusje voor een ander; zeg hoe goed iemand is; word vrijwilliger; zwaai; help iemand als ie valt; houd rekening met iemand; doe een boodschap voor een ander; maak soep als iemand ziek is; niet pesten, niet schreeuwen; help zware dingen tillen; praat met iemand; zeg wat liefs; help een ander oversteken; bel hoe het gaat; ben een lief mooi mens; met een kindje spelen; geef eten aan een dakloze; vraag iemand om te komen eten; geef een knuffel.


Dex

Een supergroot hart













Nieuws van Stichting Taiama-Andreas

Stichting Taiama-Andreas ondersteunt jongeren in het West-Afrikaanse land Sierra Leone. Bij de meeste parochianen is dit wel bekend. Deze keer willen we een van deze jonge mensen aan u voorstellen. Haar naam is Finah Conteh.

Sinds 2017, de start van de jongerengroep Youth Advocacy Network in Sierra Leone, is zij een actief lid van de groep. In 2017 was Finah 19 jaar oud en wat we toen niet wisten, was dat ze al 5 jaar moeder was van een meisje dat ook Finah heet. Finah komt uit een gezin van boeren. Haar ouders leven van de landbouw en proberen zo het hoofd boven water te houden. Dat is niet gemakkelijk, gezinnen zijn groot en het leven is duur. Dat is de reden dat meisjes vaak op jonge leeftijd worden uitgehuwelijkt. Na het huwelijk zijn ze de verantwoordelijkheid van de man. Dat gebeurde ook met Finah, ze was 14 toen ze voor de eerste keer trouwde…

In 2017, toen we haar voor het eerst ontmoetten, wilde ze graag eindexamen doen. Stichting Taiama-Andreas betaalde haar schoolgeld en uniform. Finah blijkt een actief lid, ze fungeert als adviseur voor de groep, helpt mee met de inkoop van schoolspullen, kookt bij activiteiten en is mentor voor middelbare scholieren. Haar huwelijk houdt helaas geen stand maar in 2021 trouwt ze opnieuw en krijgt een dochtertje Isatu. Inmiddels werkt ze ook als vrijwilliger in het plaatselijke ziekenhuis. Finah, altijd vrolijk, niets is teveel, intelligent, met een duidelijke mening maar zonder kans om verder te komen in het leven.

I

n 2023 kwam er dan toch het verzoek of ze mocht studeren; ze wilde graag verpleegkundige worden. Maar voor deze studie moet je studeren in de stad, iets wat we nooit hebben aangemoedigd. Overleven in de stad is moeilijk, hoe ga je voorzien in je levensonderhoud, waar ga je wonen. Veel jonge vrouwen belanden uiteindelijk in de prostitutie. We zetten als stichting alles op een rijtje: ze is slim, werkt hard, heeft al de nodige ervaring in het ziekenhuis, ze vertelde dat ze een onderkomen had bij familie in de stad en ze zou zelf zorgen voor haar levensonderhoud. De kinderen konden bij haar schoonmoeder wonen. We besloten om de stap te wagen, in januari van dit jaar is Finah gestart met de driejarige opleiding tot verpleegkundige.

Eerst volgde de introductie van drie maanden, maar al gauw kregen we van verschillende kanten te horen dat Finah het moeilijk had. Ze had vaak geen geld om eten te kopen. Als we aan haar vroegen hoe het ging, was haar antwoord altijd: "Prima!" Toen we uiteindelijk doorvroegen gaf ze toe dat het moeilijk was. En wat schetste onze verbazing, ze had zelf al gezocht naar een oplossing: in haar kamer had ze de beschikking over elektriciteit. Als ze een diepvries kon kopen kon ze ijsblokjes verkopen. De meeste mensen in Sierra Leone hebben geen aansluiting op het elektriciteitsnet en kunnen hun eten niet koelen. Met de verkoop van ijsblokjes kon Finah voorzien in haar levensonderhoud. Ze had ook al de prijzen van een diepvries opgezocht. De 320 euro die de diepvries kostte, hebben we gesponsord en het gaat goed met Finah. De verkoop is een succes.

Afgelopen maand heeft Finah de introductieperiode op de universiteit met succes afgesloten. Af en toe sturen we haar geld (10 euro) om in het weekend naar haar kinderen te gaan. We houden contact met haar en hebben alle vertrouwen dat het goed komt met Finah!

Meer weten over Stichting Taiama-Andreas? Kijk dan op onze website www.taiama-andreas.org. En natuurlijk zijn we ook blij met uw bijdrage. Op https://taiama-andreas.org/doneren/ vindt u hoe u dat kunt doen. Dat kan jaarlijks, maandelijks of eenmalig; u bepaalt zelf hoe vaak en welk bedrag u invult. Jonge vrouwen als Finah verdienen onze steun!

Namens Stichting Taiama-Andreas

Marie-José Brounen

Afrika in de Laurentiuskerk vrijdag 14 juni

Kerkplein 37 • Voerendaal • 18.30 - 22.00 uur • entree: vrije gift

Tijdens deze unieke avond in de Laurentiuskerk waan je je in Afrikaanse sferen en kom je met trommelgeluiden de kerk binnen! Kapelaan Sheril Dhason heet je welkom en na een korte inleiding van Detlef Schmitz van het Christendom in Afrika start een doorlopend programma van workshops en concerten.

Kies voor de workshop met een theeceremonie door Abakoula Argalaless (Stichting Aman-Iman). De heren vertellen je graag meer over hun project in Niger. Of voor de workshop door Marie-José Brounen en haar man Kelly (Taiama-Andreas). Zij hebben een project met name voor jongeren in Sierra Leone opgezet en nemen je mee in de Ubuntu-filosofie.

Vanaf 20.15 uur zullen maar liefst zeven koren uit de gemeente Voerendaal Afrikaanse liederen ten gehore brengen; in de pauze speelt Abakoula een Afrikaans lied met trommel. Als fantastische afsluiter zingen, klappen, ritselen en hummen ze allemaal samen het lied Africa van Toto. Een geweldige koorversie die je zal verbluffen, met een lekker Afrikaans hapje toe! I hear the drums echoing tonight, I bless the rains down in Africa.

Met medewerking van The Young Voices, Tutta Musica (mama’s en heren), Reconnected Dameskoor Voerendaal, Jubilate Deo, Mannenkoor St. Remigius, Gemengd Zangkoor St. Caecilia Ransdaal

Samenkomst zaterdag 22 juni

Onder de kop Vertrek pastoraal werkers verscheen in het vorige parochieblad een artikeltje dat prikkelde en tot nadenken stemde. En dat is het mooie van onze parochie: het wordt gelezen, we voelen ons betrokken, leven mee en we uiten ons. Die dynamiek tekent wat er leeft! Anders gezegd is het echter ook waar: het artikeltje riep zorgen op, menigeen las het op haar of zijn eigen manier, gaf kleuring en invulling. En zo kwam er ook onbedoelde onrust. Misschien hadden dingen anders geformuleerd moeten worden of op een andere manier gecommuniceerd? Het ligt er nu en we kijken positief vooruit. Daarom willen we nu kort de kern duiden, zien waar we staan en aangeven, hoe we nu verder denken te gaan.

De kern bestaat daarin, dat onze pastor Rob Pauls in de diverse gremia van de parochie aangaf niet als vanzelfsprekend door te willen werken tot zijn pensioen, maar dat hij zich realiseerde dat hij zich meer thuis zou voelen in de rol van vrijwilliger dan van beroepskracht. We waardeerden zeer dat hij dit bespreekbaar maakte en de ruimte vond in onze parochie zijn eigen keuzes te maken. Maar: met het naderende pensioen volgend jaar van Marcel Mollink schoten we ook direct in de actie: wie moet hen beiden op gaan volgen? Kan dat financieel? Hoe moet de profielschets eruit zien? Hoe gaan we werven?

Rob wist ons opnieuw te prikkelen: passen we dan als parochie niet precies dat automatisme toe, waar hij voor zichzelf net niet in mee wilde gaan: moet er wel als vanzelfsprekend een nieuwe beroepskracht komen? Zijn er geen andere vragen eerst belangrijk: hoe zien we met elkaar onze geloofsgemeenschap, ons kerk-zijn, de rol van beroepskrachten? Prikkelende vragen, die ons aan het denken hebben gezet. Daarom formeerden we als parochiebestuur en pastoraal team samen een werkgroep, waarvoor we ook enkele anderen uitnodigden. Dat heeft tot goede uitwisselingen en gedachten geleid en begrip voor een diversiteit van meningen.

Voor het vervolg willen we het gesprek verbreden met iedereen die onze parochie ter harte gaat: met wie vragen heeft, meningen heeft, wil voelen hoe de ander erin staat… Daarom nodigen we u uit voor een samenkomst op zaterdag 22 juni om 13.30 uur in onze Andreaskerk. Want onze parochie zijn we samen en die geven we samen gestalte!

Pastoraal team en parochiebestuur

Lezing over genderdiversiteit door Aafke Uilhoorn

Woensdag 26 juni, 19.30 uur, Andreasparochie

Aafke Uilhoorn is onderzoeker aan de Radboud Universiteit Nijmegen en bestuurslid Zorg & Welzijn bij Transgender Netwerk Nederland. Aafke is non-binair, hen voelt zich geen vrouw en ook geen man. Iets waarvan Aafke tot vijf jaar geleden niet wist dat bestond, en zich daar (dus) ook nog niet in kon herkennen. Genderdiversiteit is echter van alle tijden; we hebben er in westerse landen enkel weinig over gehoord. Het is dus geen modern gedoe, maar wat is genderdiversiteit dan wel? In deze lezing zal Aafke hier meer over vertellen. Hen zal uitleggen wat genderincongruentie inhoudt en dat sommige mensen ervoor kiezen stappen naar transgenderzorg te zetten. Jullie krijgen uitleg over hoe zo'n proces eruit kan zien, en waar momenteel knelpunten liggen in deze zorg. Levensreddende zorg waardoor transgender en non-binaire personen zich meer zichzelf kunnen voelen. Want dat is uiteindelijk wat zij graag willen: gewoon zichzelf zijn. Ook over de discriminatie die trans en non-binaire personen veel ervaren zullen we het hebben, en de verdere emancipatie die nodig is om meer acceptatie te krijgen in de samenleving voor genderdiverse personen.

Aafke zal vertellen vanuit eigen ervaring, maar ook vanuit hun ervaring als onderzoeker: hen is namelijk betrokken geweest bij meerdere onderzoeken naar de transgenderzorg in Nederland en begint binnenkort met een promotieonderzoek waarin welzijn en spiritualiteit bij transgender personen centraal staat.

Vindt u het interessant om meer te horen en te weten te komen over bovenstaande? Dan bent u van harte welkom bij de lezing!

Wilt u alvast iets meer opzoeken over het thema, bekijk dan eens de website transgendernetwerk.nl of bekijk de documentaire Genderpoli / They and Them op NPO Start.

Hulpactie Watersnood Indianengemeenschappen Zuid-Brazilië

Bij de immense overstromingen in de deelstaat Rio Grande do Sul zijn ook meer dan 80 inheemse gemeenschappen getroffen. Vele gezinnen hebben halsoverkop alles achter moeten laten en hoger gelegen plekken moeten opzoeken. Ze zullen moeten zien of ze kunnen terugkeren en in welke omstandigheden. Hulp is nodig voor de korte termijn, maar ook voor de wederopbouw van woningen en dorpen op de langere termijn.

Organisaties van deze gemeenschappen zijn een campagne gestart voor passende hulp. Die moet onder meer van de nationale en deelstaatregering komen, maar ook uit de Braziliaanse samenleving.

Financiële hulp uit het buitenland is welkom en past binnen de internationale medeverantwoordelijkheid voor wat wereldwijd vandaag de dag op milieugebied plaatsvindt. Inheemse volken zijn de grootste spelers in de aanpak van de wereldwijde klimaatcrisis, terwijl zij als eersten te lijden hebben onder de ergste gevolgen van de milieuvernietiging. Financiële hulp vanuit Nederland kan via de Steungroep Indianen in Brasil. Stuur uw bijdrage naar: NL65 INGB 0004 3532 77 t.n.v. Stichting Steun aan CIMI.

De synode: de tweede ronde

Over een half jaar begint de tweede ronde van de bisschoppelijke synode over de Kerk in Rome. In de aanloop daar naartoe vroeg het bisdom, net als bij de eerste ronde, om reacties uit de parochies. In onze parochie hebben we daarvoor materiaal verzameld door middel van een enquête en een gespreksgroep van vrouwen, georganiseerd door Eline en Nan. De groep is twee keer bij elkaar geweest om over de synode en de Kerk te praten. Het werd als heel zinvol en vruchtbaar ervaren; de deelneemsters hebben besloten er mee door te gaan en er nog een bijeenkomst aan vast te plakken, ook als die niet meer meedoet voor de synode (waarvoor de verslagen begin april moeten worden ingediend bij het bisdom). De gespreksgroep heeft daarmee de spijker op zijn kop geslagen: synodaliteit is een langdurig proces dat eigenlijk nooit ophoudt, en de vrucht ervan wordt niet geplukt boven aan de top, door bisschoppen en paus, maar aan de basis, in de parochies. Paus Franciscus zou ermee in zijn nopjes zijn als hij het zou horen.

Resultaten van de enquête

In Nederland is er best veel aandacht voor de synode. Maar, zo wordt door de meeste betrokkenen ook volmondig erkend, de belangstelling van gelovigen is niet heel groot. Onze parochie steekt hier wat gunstiger af. Weliswaar zeggen de meeste mensen die de enquête hebben ingevuld, dat ze niet 'heel erg' maar 'enigszins' in de synode geïnteresseerd zijn. Maar bijna iedereen weet dat er een synode is en waar die over gaat, en dat die in oktober een vervolg krijgt. De helft van de respondenten volgt de synode ook, van 'een beetje' tot 'best intensief'. Een meerderheid is wat sceptisch over het belang van de synode voor de toekomst van de Kerk ('eerst zien, dan geloven', de synode komt 'te laat'). Maar een behoorlijk aantal gelooft dat de synode belangrijk is (een Kerk die 'perspectief biedt voor vrouwen en leken' en 'weet wat er bij de gewone mensen leeft'). De overgrote meerderheid vindt dat de synode in ieder geval op termijn tot besluiten over omstreden zaken moet leiden. Het vaakst wordt daarbij de rol en positie van de vrouw in de Kerk genoemd; op de tweede plaats komt de kloof die men ervaart tussen geestelijkheid en 'gewone' gelovigen, participatie van leken en meer inspraak van de 'basis', soms expliciet gebaseerd op het sacrament van de doop; en vervolgens het celibaat, het gebrek aan echte onderlinge verbinding in de Kerk en het karakter van de Kerk als een 'straf'-instituut. Een enkeling noemt ook ethische kwesties en de rol die wetenschap in de standpuntbepaling van de Kerk zou moeten spelen.

Wat roept de synode op? Bij een enkeling weinig of niets. De meesten zeggen dat het hun wat hoop geeft, meestal 'bescheiden' hoop; het is 'een stap in de goede richting', al moet de Kerk wel 'opschieten', voor het te laat is. Ook dat de stem van 'gewone' mensen nu eindelijk een keer meetelt, wordt als positief ervaren. Iets minder dan de helft van de respondenten geeft aan door de synode iets anders te zijn gaan denken over de Kerk, de (kleine) meerderheid zegt van niet. De overgrote meerderheid heeft niet het gevoel dat er voldoende geluisterd wordt in de Kerk, en dat betreft niet alleen maar wel in hoofdzaak de clerus.

De paus spreekt veel over de werkzaamheid van de heilige Geest op de synode. Kunnen mensen daar wat mee? Kennelijk wel. Voor de een 'werkt' de Geest als mensen meer 'durf' aan de dag leggen en de Kerk 'in beweging brengen'. Voor de ander is het onbevreesd 'kritiek' uiten op wat niet goed is in de Kerk. Ook herkenning wordt genoemd, herkenning waardoor je je verbonden voelt met andere mensen en je samen gedragen weet. En ook groeiend inzicht in wat het betekent om als Kerk samen op weg te zijn – want dat moeten we nog samen leren.

Een theoloog die ervoor doorgeleerd heeft, zou er, denk ik, niet veel aan weten toe te voegen.

De gespreksgroep

In de gespreksgroep (van ongeveer vijftien vrouwen) hebben de deelneemsters met elkaar gesproken over 'roeping', 'waardering' en 'veiligheid' in Kerk en parochie. De 'synodale' grondhouding tijdens de bijeenkomsten blijkt uit het feit dat besloten is ook geïnteresseerde vrouwen van buiten de parochie uit te nodigen mee te doen. Ook werd de vraag gesteld of je zo'n scherp verschil moet maken tussen mannen en vrouwen. De kwestie van de plaats van de vrouw in de Kerk moet je breder zien, in het kader van de plaats van minderheden in de Kerk, zoals transgenders.

Wat daaraan synodaal is? Dat je je horizon verbreedt en uit het perspectief van je eigen groep durft te stappen. Roeping, die gebeurt in gemeenschap en is zichtbaar in je actieve bijdrage aan de gemeenschap. De vorm waarin dat gebeurt, is heel verschillend; iedereen moet zoeken naar wat bij zijn of haar talenten en interesses past. Centraal staat altijd de mens, de persoon die voor je staat. Dat je naar hem of haar omziet, daar gaat het om. Zorgzaamheid en dienstbaarheid. In de Kerk en daarbuiten. In de Andreas proef je dat ook, en dat maakt de Andreas tot een fijne parochie. Je moet wel waken voor zelfgenoegzaamheid. En je kunt ook buiten de Kerk en parochie je roeping volgen.

Voelen vrouwen zich erkend in hun roeping? Ja en nee. Soms wel, soms niet. Als een gemeenschap je het gevoel geeft dat je erbij hoort, zonder dat je je daarvoor anders moet voordoen dan je bent, dan voel je je gesterkt in je roeping. De kerk is soms zo’n gemeenschap. Maar het doet afbreuk aan je roeping als je als vrouw in de kerk wel mee mag werken aan allerlei activiteiten, maar uitgesloten bent van waar het in die activiteiten uiteindelijk om gaat, als je bijvoorbeeld veel tijd steekt in doopcatechese maar niet zelf mag dopen. Hier moet de 'officiële Kerk' een andere, 'positieve', 'grondhouding' gaan aannemen: meer praten met en luisteren naar anderen. De synode lijkt erop te wijzen dat de Kerk dat ook wel wil gaan doen. Maar: vrouwen moeten zich ook zelf melden. Doen ze dat altijd voldoende?

Hoe ziet de bijdrage aan de kerkgemeenschap er uit? Het zijn de kleine gebaren, de kleine attenties die het verschil maken: daaruit blijkt dat je openstaat voor anderen, aandacht voor hen hebt, 'drempels slecht'. Maar ook, wat gedurfder: je moet uitdragen en laten zien wat je belangrijk vindt, daarvoor uitkomen. Je moet waken voor polarisatie, het wij-zij-gevoel. En iedereen heeft een taak en verantwoordelijkheid, of die nu groot of klein is. We moeten ook zoeken naar momenten waarop we onze verbondenheid met elkaar intenser beleven. Op dat punt, en überhaupt, kunnen we veel leren van andere culturen. En van de geschiedenis, uit hoe de Kerk is begonnen, tweeduizend jaar geleden.

Vrouwen zijn anders dan mannen, ze gaan meer uit van het gevoel. Dat kan een verrijking zijn van onze door mannen gedomineerde samenleving. Alleen moeten vrouwen dan meer zelfvertrouwen krijgen en assertiever worden. En dat kan als ze steun zoeken bij elkaar en elkaar versterken. En als er ruimte wordt geschapen voor verdieping en vorming. Die is nodig, ook voor vrouwen. En omdat die in het gesprek als cruciaal wordt ervaren, wordt dat een gespreksonderwerp voor de volgende bijeenkomst.

Wordt dus vervolgd.

De laatste bijeenkomst werd besloten met een gebed (uit 'De synodale weg – Leren en doen'):

  • Wanneer wij ons afvragen
  • welke wegen we moeten gaan,
  • dan komen we aankloppen
  • bij U, Heilige Geest.
  • Wees onze gids,
  • elke dag opnieuw.
  • Wees de stuwende kracht
  • wanneer we onderweg zijn
  • en vergeet niet ons
  • net dat duwtje in de rug
  • te geven wanneer we aarzelen
  • om nieuwe wegen
  • te durven gaan.
  • U bent als een licht
  • dat ons trouw vergezelt.
  • U maakt dat wij net genoeg zien
  • voor de volgende stap.
  • Vernieuw ons van binnenuit,
  • dan blijft uw vuur zichtbaar
  • en tastbaar
  • in onze wereld.

Met dank aan de leden van de gespreksgroep, aan Eline en Nan voor de organisatie, en aan alle respondenten van de enquête!

Rob Pauls

Andreas is Groene Kerk geworden!

Sinds begin van dit jaar is de Andreas een Groene Kerk. Dat wil zeggen, we hebben ons aangesloten bij het netwerk GroeneKerken, een project van Kerk in Actie van de PKN. In Limburg zijn er nu drie van zulke kerken. "We zien", zegt GroeneKerken, "dat God van Zijn prachtige schepping houdt. We zien wat wij de wereld aandoen door ons verlangen naar meer, meer, meer. Zijn schepping zucht. Wij zien een kerk die vaak weinig oor daarvoor heeft uit angst, drukte, ongeloof, onmacht of lauwheid… Wij geven stem aan Gods schepping en zuchten met haar mee. We bieden perspectief, bondgenoten en concrete tools om te veranderen en in beweging te komen zodat jouw kerk of geloofsgemeenschap een bron van hoop wordt. Wij worden steeds meer een profetische stem voor kerk en maatschappij en een gids naar praktische verandering. Zo zijn wij dé inspiratiebron voor groen geloven in een netwerk van kerken."

De klimaatgroep heeft ervoor gezorgd. Er is vorig jaar veel voorwerk voor gedaan. Er moest toen nog aan een reeks voorwaarden worden voldaan. Inmiddels is dat veranderd. GroeneKerken ziet zich niet meer als een organisatie met leden maar wil faciliterend optreden en initiatieven aan de mensen overlaten. Ze geven een ‘gereedschapskist’ waarmee je aan de slag kunt; je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden. Maar je moet wel zelf aan het werk. De verantwoordelijkheid ligt bij jou!

De Andreas heeft dat nu gedaan. De afgelopen twee jaar is er al veel bereikt. Bovenaan de lijst prijken de zonnepanelen die we hebben kunnen plaatsen dankzij de vele donaties van parochianen. Een geweldige opsteker voor onze parochie. Maar er zijn ook minder opvallende acties geweest. Naast de klimaatgroep heeft Dolf met zijn groepje vrijwilligers een groot aandeel in de totstandkoming van onze Groene Kerk gehad – zonder zijn en hun, zeg maar gerust visionaire, ambitie en niet-aflatende inzet zou het allemaal niet gebeurd zijn. We zijn dus op de goede weg. Nu elk jaar een stapje zetten, elk jaar iets doen voor het klimaat, om ons scherp te houden en ons ervan bewust te blijven dat de aarde “zucht en lijdt”, dat is het streven. Of het de aarde redt, weten we niet. Maar we hebben niet werkeloos toegekeken. En dat telt!

Rob Pauls

Foto's jubileum pater Bles

Op 16 juli vierden we in de Andreaskerk het 70-jarig priesterjubileum van pater Geert Bles.

Bekijk een foto-impressie van het feest.

Bekijk de fotogalerij van de expositie over de parabel van de Barmhartige Samaritaan.

De lezing 'Toekomstverkenners' van em-pastoor Harrie Brouwers vindt u hier.