Nieuws

← terug

Vieringen in de Andreas

In juli zijn we weer van start gegaan met eucharistievieringen. Dat betekent dat er afwisselend eucharistie, woord- en communievieringen en woorddiensten worden gehouden. Reeds vóór corona werden woord- en communievieringen en woorddiensten verzorgd door voorgangers uit de parochiegemeenschap. Dat blijft ook zo in de toekomst. Het is de héle gemeenschap die viert, en dat wordt zichtbaar en voelbaar als leden van de gemeenschap de verantwoordelijkheid voor vieringen nemen en mee voorgaan. Soms is dat een priester, soms zijn het leken.

Door de nieuwe coronamaatregelen is het noodzakelijk dat deelnemers aan de vieringen van zondagochtend zich aanmelden. Dat kan via parochiemail parochiesintandreas@home.nl of bij de gastvrouwen dinsdag-vrijdag 10-12 uur 045-541338. Voor de zaterdagviering is aanmelding niet nodig. Een mondkapje wordt dringend geadviseerd.

De regels kunnen ieder moment veranderen. Raadpleeg daarom regelmatig onze website en Facebookpagina voor de actuele stand van zaken en de gevolgen daarvan voor onze parochie. Of bel met onze gastvrouwen.

Koren en samenzang zijn nog onmogelijk; op dit punt blijft het de komende maanden behelpen. En zolang de huidige coronamaatregelen van kracht zijn, blijft de zaterdagavondviering niet in de koffiekamer maar in de kerk.

Corona en de Andreasparochie

Al 8 maanden bepaalt corona hoe, wanneer en wat we samen kunnen doen. De maanden maart en april waren er geen vieringen in onze kerk. Vanaf mei kunnen we weer samen vieren met inachtneming van regels die we inmiddels allemaal kennen: gepaste afstand, handen ontsmetten, met een beperkt aantal bezoekers aanwezig zijn.

In de afgelopen maanden is gebleken dat mensen genoeg ideeën hadden om toch op een bepaalde manier 'Kerk' te zijn. Dat kan door elkaar te bellen, even een bezoekje te brengen bij die mensen die het nodig hadden, omzien naar elkaar.

In de Andreasparochie zijn zoveel mogelijk activiteiten doorgegaan. Denk aan het inloopuurtje bij de gastvrouwen, taalles voor de vluchtelingen, de stilteviering/meditatie op donderdagochtend, de tuinmannen, de versiergroep etc. Als we namen gaan noemen, gaan we beslist mensen vergeten, dus dat doen we niet.

Een oprechte, welgemeende dank aan iedereen die de afgelopen maanden op zijn/haar manier heeft bijgedragen aan de activiteiten in onze parochie.

Omdat in de vieringen in het weekend niet iedereen aanwezig is, merken we dat wel in onze weekendcollectes. Wij missen daardoor een belangrijke bron van inkomsten. We voelen ons wat ongemakkelijk om dit te vragen, maar toch: wilt u ons helpen? Iedere extra bijdrage, hoe klein of groot ook, wordt gewaardeerd! U kunt uw bijdrage overmaken op NL17 INGB 0003269778 of NL21 ABNA 0577627325 o.v.v. extra gift i.v.m. corona.

Marga Peters

Bezinning

Tijdens het stilte-uur in de kerk elke donderdag van 11.00 tot 12.00 uur is er om 11.30 uur een kort bezinningsmoment. We hebben al een aantal parochianen die elke week zo’n bezinningsmoment voor hun rekening nemen. Ieder doet het op zijn of haar eigen manier en over een onderwerp naar keuze. Soms duurt de bezinning vijf of tien minuten, soms loopt het ook uit tot een half uur. Vaak komt er naar aanleiding van de bezinning een korte gedachtewisseling tussen de aanwezigen op gang. Na de bezinning is er een afsluitende stilte. En daarna koffie op het kerkplein of in de koffiekamer.

Lijkt het u leuk om ook een keer zo’n bezinning te houden? Laat het weten aan gastvrouw Ank Frederiks of Rob Pauls 043 - 306 17 06 of via de parochiemail. Of kom een keer naar het stilte-uur op donderdag om te proeven hoe het is. De poort van het kerkplein staat open.

Rob Pauls

Expositie Joop Noordkamp

8 oktober - 25 november 2020

In de Andreaskerk is vanaf 8 oktober een tentoonstelling van het werk van Joop Noordkamp te zien. Voor deze expositie maakte hij een selectie van tekeningen en portretten, geschilderd in olieverf, passend in de intimiteit van deze plek.

De coronapandemie gaf hem ruimte om de olieverf te herontdekken. Dat materiaal demonstreert heel direct en met beheerste penseelstreek het eigen handschrift: gloedvol, soepel, crèmig en gelaagd.

Joop Noordkamp werkt in Heerlen en geeft daar ook les.

Meer informatie: www.joopnoordkamp.nl.

Expositie Marlies Moonen-Veldkamp

25 november 2020 tot 15 januari 2021

Ik ben autodidact gedurende vele tientallen jaren. Begin jaren ’80 onder begeleiding van diverse kunstenaars. Sinds 2000 breng ik met exposities mijn werken onder de aandacht van een breder publiek.

Kenmerkend voor mijn werken is het uiten van mijn gevoel en emoties, de warme kleuren en de verscheidenheid van materialen en technieken. Naast het schilderen maak ik ook keramisch werk. Deze collectie bestaat veelal uit abstracte vormen die hout/raku gestookt zijn. De objecten zijn te bezichtigen op de Open Atelierdagen bij mij thuis.

Mocht u interesse hebben in mijn werk, dan kunt u via Marga Meyer (045 - 541 51 77) contact met mij opnemen.

Marlies Moonen-Veldman

Sint Augustinus, een bevlogen predikant

Sint Augustinus was niet alleen Kerkvader en een groot geleerde maar ook een geliefd predikant. Er zijn 600 preken van hem bewaard gebleven, die onlangs allemaal zijn vertaald.

Geïnteresseerden kunnen deze preken samen lezen en bestuderen, o.l.v. de vertaalster Joke Gehlen-Springorum.

De eerste bijeenkomst staat gepland op 4 november 2020 om 10.00 uur in de Andreaskerk. Er zijn geen kosten aan verbonden; eventuele vrije gaven komen ten goede aan de Andreasparochie.

Aanmelden is noodzakelijk i.v.m. corona. Dat kan telefonisch via 045 - 574 03 78 of per email: butterflymarcel@hotmail.com.

U bent van harte welkom!

Anna Maria Brassé over Soefisme

zaterdag 28 november 14.30 uur, Andreaskerk

Graag van tevoren aanmelden bij Marcel Mollink (045 - 574 03 78, butterflymarcel@hotmail.com).

  • "Zoekend naar begrip; een luisterend hart voor mijn verlangen,
  • óók door de pijn van afscheid en verlatenheid gewond.
  • Ieder mens, door de afstand tot zijn oorsprong bevangen,
  • verlangt terug naar de tijd die hem daarmee verbond."

Jalaluddin Rumi (1207-1273)

De schoonheid en de tegenwoordigheid van de mystieke verzen van Rumi, ook Mevlana (meester) genoemd, vormt een van de leidraden voor de mens die zich op het pad van het soefisme begeeft. Soefisme of de Arabische benaming “Tasawwuf” is de mystiek van de islam en kent diverse stromingen in de wereld. De soefi-ordes die geïnspireerd zijn door Mevlana, zijn de Mevlevi’s. Over de weg en de religieuze praktijk van de Mevlevi’s wil ik u graag iets vertellen, naast het samen lezen en bespreken van enkele van zijn verzen.

Anna Maria Brassé

Wiel Hupperets over antroposofie

vrijdag 18 december 19.00 uur, Andreaskerk

Tijdens de kerkproeverij vorig jaar vertelde Wiel Hupperets over wat Rudolf Steiner en de antroposofie voor hem betekenen. Dat maakte nieuwsgierig, en daarom is hij uitgenodigd hier meer over te vertellen.

Het thema is: het mysterie van de beide Jezuskinderen, zoals dat blijkt uit oude geschriften, in de schilderkunst en in de antroposofie. Deze bronnen zullen op deze avond worden besproken.

Wiel was enkele decennia leerkracht aan de Vrije School in Maastricht, die werkt op basis van de antroposofische pedagogie.

Graag van tevoren aanmelden bij Marcel Mollink (045 - 574 03 78, butterflymarcel@hotmail.com).

ATD Vierde Wereld zingt bij Caritas045

Op 20 oktober togen we met een paar mensen van de groep ATD Vierde Wereld Zuid-Limburg spontaan naar de Sint-Franciscus van Assisiëkerk aan de Laanderstraat in Heerlen. Met in onze bagage de alternatieve smartlappen die we als voorbereiding voor 17 oktober op de woensdagmiddagen met veel plezier hadden ingestudeerd. Echte zangers zullen we waarschijnlijk niet worden, maar het gaat ons om de teksten, die een ludieke en soms serieuze verwijzing hebben naar armoede.

Sinds 20 oktober worden elke dinsdag tussen 17.00 en 19.00 uur door vrijwilligers van Caritas045 maaltijden uitgedeeld bij deze kerk. Na wat fijne gesprekken met vrijwilligers en bezoekers/afhalers hadden we de moed bij elkaar gesprokkeld om te gaan zingen. Zelfs de pastoor kwam naar buiten om naar ons te luisteren en sprak zijn waardering uit, niet alleen voor ons zingen, maar vooral voor ons werk. Het gaf ons een steuntje in de rug om door te gaan met zingen en wie weet geven we volgend jaar een klein concert in de Andreaskerk.

Marion Braad

Schenking Wereldwinkel aan Andreasparochie

De wereldwinkel in Landgraaf heeft jarenlang spullen verkocht in de Andreas. Dat ging dankzij enkele vrijwilligers die het 'filiaal' met veel inzet hebben gerund. Recentelijk heeft de wereldwinkel in Landgraaf haar deuren voorgoed gesloten. Het resterende vermogen heeft de wereldwinkel verdeeld over tien goede doelen. De Andreas is er daar een van en mocht van de wereldwinkel maar liefst het bedrag van 2000 euro ontvangen. De overhandiging gebeurde door een lid van het bestuur van de wereldwinkel tijdens een vergadering van het parochiebestuur. Waarbij ook twee vrijwilligsters werden verrast met een prachtig boeket bloemen. Wereldwinkel Landgraaf: dank!

Rob Pauls

Nieuws van stichting Taiama Andreas

Ook Sierra Leone heeft te maken met deze coronatijd. Daarom staan daar zo wel als hier veel contacten op een laag pitje. Hier merken wij aan anderen maar ook aan onszelf goed dat het groepsgevoel minder is. Ook het met anderen samen iets ondernemen gaat moeilijker. Je spreekt je vrienden minder, deelt minder met wat je samen hebt. Ook in Sierra Leone zijn er veel beperkingen en moeten veel mensen maar zien hoe ze hun dagelijks kost bij elkaar scharrelen.

Ouderen, zoals ikzelf, hebben hier weinig verplichtingen: dat is makkelijk, maar remt ook je betrokkenheid. Als je het dan over Afrika, Sierra Leone hebt, is dat nog verder van je bed dan het anders al is. Dat geldt ook voor de contacten die we daarover met de mensen via de parochie hebben en de informatie die we hun kunnen geven.

Goed is het dan als er toch berichten komen dat de Youth Advocacy Network (YAN) eigenlijk heel zelfstandig draait, dat de bijeenkomsten goed bezocht worden en dat meer dan voorheen de jongeren zelf bezig zijn met het oplossen van hun problemen.

Is de corona crisis daar dan minder? Je weet het niet want je hebt er minder zicht op: testen is een illusie: er is minder testmateriaal voor handen. Er zijn algemene maatregelen zoals een avondklok die je daar als overheid kunt opleggen zonder in een debat te raken of dat niet te veel beperking van de individuele vrijheid geeft.

Een tijdlang zijn de scholen dicht geweest. Die zijn begin oktober weer open gegaan: een nieuw schooljaar. Dat brengt weer de vraag welke leerlingen ondersteuning nodig hebben zoals schoeisel, een rugzak, schoolbenodigdheden. Allereerst moeten degenen die afgelopen jaar ondersteuning hebben gehad, hun rapporten aan de stichting doorgeven. Dit om zicht te hebben wie er daadwerkelijk naar school gaan. Via whatsapp worden foto’s van rapporten door oudere YAN mentoren doorgestuurd. Als blijkt dat dit in orde is kunnen ze weer een tegemoetkoming op maat krijgen.

We ondersteunen ook een groep meisjes uit Semamaya, een dorp op 12 km van Kabala, die in Kabala naar de middelbare school gaan. Zij wonen door de week in Kabala maar lopen in de weekenden terug naar hun dorp (zie foto). We willen uit dit dorp een aantal jongens helpen om het geheel evenwichtig te houden. We wachten nog op informatie van Yan.

Zo proberen we door te gaan met onze initiatieven: bedachtzaam, alleen sturen als dat nodig is, In de eerste plaats hun eigen initiatieven volgen en vertrouwen geven. Soms corrigeren waar dat nodig lijkt. Met onze premier Rutte zeggen we aan hen: het is jullie verantwoordelijkheid, maak er goed gebruik van!

Wat doen we hier? Niet zo heel veel: we zullen met activiteiten moeten wachten tot volgend voorjaar. Marie-José heeft tassen gemaakt en die vooral via de website verkocht: dat heeft veel inkomsten gegenereerd die we hard nodig hebben.

We hopen u bij in het voorjaar weer bij activiteiten te ontmoeten! En voor u allen: vergeet niet via onze website om op de hoogte te blijven: https://taiama-andreas.org

Gard Verstegen

Stichting Taiama-Andreas

Slaapzakkenactie vluchtelingenkamp Moria op Lesbos

Een allesverwoestende brand op 9 september, maakte in een klap voor iedereen duidelijk hoe mensonterend de problemen zijn voor vluchtelingen in Moria en vermoedelijk in alle opvangkampen die overvol zijn. Er is gebrek aan drinkwater, aan eten, aan sanitaire voorzieningen, aan medische verzorging, aan scholing, aan aandacht. Kortom: er is gebrek aan alles wat een leven menswaardig maakt.

Stichting Because We Carry en Movement On The Ground startten een landelijke actie om de 13.000 daklozen een goede slaapzak te geven. Binnen enkele dagen was de actie geklaard. Vliegmaatschappij Corendon bracht de slaapzakken gratis naar Lesbos.

Onze parochie werd ook benaderd om mee te doen. Wij kozen ervoor om een donatie van 100 euro te doen uit de diaconie-pot; de slaapzakken bleken al ingezameld en er is gebrek aan alles.

Beide organisaties Because We Carry en Movement on The Ground hebben een prachtige website met verhalen van vrijwilligers en over wat ze meemaken met daarin zinnetjes als: "Alles wat je hier doet heeft zin." En "Te zien hoe veerkrachtig mensen zijn." "Waarom we dit doen: ik wil dat mensen mens zijn." "Jij kunt het verschil maken." "Ons doel: de vlucht en steeds vaker het verblijf iets dragelijker maken." "Wij geloven in de kracht van mensen en creëren daarmee een beweging: be the change!"

Van harte aanbevolen om een donatie te doen.

Bericht van Will Janssen

Begin van dit jaar gaf ik mij vol enthousiasme op om als vrijwilliger door de Stichting Because We Carry uitgezonden te worden naar de vluchtelingenkampen op het eiland Lesbos. U steunde mijn actie financieel met een rijke gift, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank. Uw donatie is doorgesluisd naar de Stichting Because We Carry en wees ervan overtuigd dat uw gift inmiddels goed besteed is aan de mensen voor wie u het bestemd heeft.

Door het uitbreken van de coronapandemie werd mijn vertrek in maart/april afgelast. Ik meldde mij onmiddellijk opnieuw aan en zou 11 oktober 2020 vertrekken. Echter, weer gooit corona roet in het eten. Natuurlijk speelt hierbij de algehele onrust op Lesbos (corona is nu ook in de kampen uitgebroken en denk aan de brand in kamp Moria, alsook het verzet van de inwoners van Lesbos) een rol.

Ik heb mij opnieuw aangemeld maar nog geen datum genoemd. Ik denk aan voorjaar 2021, afhankelijk van de ontwikkelingen op Lesbos (denk hierbij aan corona, de algemene toestand op het eiland en mijn eigen conditie als 83-jarige).

Ik groet u allen hartelijk, wens u veel succes met het fantastisch werk dat u doet, ik houd u op de hoogte.

Will Janssen

Taallessen in de Andreas

Al enkele jaren vinden vluchtelingen en asielzoekers uit het azc in Heerlen de weg naar onze parochie voor Nederlandse les. Het is een hele klus om zo’n taalles te geven. Er heerst soms wantrouwen bij vluchtelingen onderling, er zijn onderhuidse spanningen. Er komen mensen uit vele landen en culturen, sommigen spreken een beetje Engels, anderen zijn zo goed als analfabeet. Ook als je de groepen indeelt naar niveau, blijven de verschillen tussen de ‘studenten’, zoals ze zichzelf noemen, groot. Sommigen gaan als een trein, bij anderen zie je nauwelijks vooruitgang. Allemaal zijn ze gemotiveerd. Anders zouden ze niet komen, het is niet verplicht tenslotte. Maar bij vluchtelingen wil de concentratie soms wel eens wat te lijden hebben, door traumatische ervaringen in hun land van herkomst, of de herinneringen aan de vlucht, of zorgen en angst voor de toekomst. Soms zijn ze met hun hoofd heel ergens anders dan waar de ‘docent’ ze zou willen hebben, en waar ze ook zelf het liefst zouden willen zijn. Ze hebben ook vaak afspraken met IND of COA of de advocaat, waardoor ze lessen missen. Een groep kan ook snel van samenstelling veranderen als de deelnemers bijvoorbeeld plotseling naar een ander asielzoekerscentrum worden overgeplaatst.

Het afgelopen jaar waren er in onze kerk drie heel gemotiveerde lesgroepen met deelnemers uit Syrië, Jemen, Turkije, Koerdistan, Pakistan, Azerbeidzjan, Irak. Die krijgen twee keer per week les, van twee vrijwilligers met veel onderwijservaring en enkele parochianen. Dat er parochianen meedoen, is geen bijkomstigheid. Dankzij hen worden de lessen een gezamenlijk gedragen activiteit van de parochie. Ook de talloze keren dat er de afgelopen twee jaren samen koffie is gedronken in de huiskamer met de gastvrouwen, hebben er toe bijgedragen dat enerzijds de vluchtelingen geen onbekenden in de kerk zijn en anderzijds de kerk voor hen een gezicht heeft gekregen. Vorig jaar was er met Kerstmis een heel stel in de kerstviering met aansluitend een deels Limburgse, deels Turkse koffietafel. Met een aantal gastvrouwen zijn we ook een keer gaan eten in het azc, bij twee Turkse families die ons hadden uitgenodigd.

Met z’n allen brengen we veel leven in de brouwerij in de les. Het onderwijs wordt er beter door, en toch heb je minder het gevoel dat je in een les zit, daarvoor wordt er te veel gelachen en gegrapt. Ik vraag me inmiddels af of het Nederlands leren wel zo belangrijk is voor de vluchtelingen – dat leren ze op een gegeven moment heus wel ergens, als het niet bij ons is, dan wel ergens anders. Belangrijker is dat ze het fijn vinden om te komen omdat het gezellig is en ze hun zorgen en problemen even kunnen vergeten. Dat is zó belangrijk voor ze: het gevoel dat ze ergens welkom zijn en niet met argusogen worden bekeken. Dat ze door vriendelijke mensen gastvrij zijn opgenomen en door een moeilijke periode in een nieuw en vreemd land heen zijn geholpen. Ze merken, vaak tot hun verrassing, dat zij in hun situatie het lachen niet verleerd zijn. Uit onderzoek blijkt dat ze de steun en sympathie die ze ondervinden, nooit vergeten en dat het hen helpt bij het opbouwen van nieuw zelfvertrouwen en vertrouwen in hun nieuwe land. En ja, daarvoor zorgen ook mensen van onze kerk.

Zo is het Nederlands leren niet het belangrijkste, belangrijker is dat wat je niet ziet maar toch gebeurt: er ontstaan hartelijke, soms ook meer persoonlijke contacten waar de vluchtelingen in Nederland op voort kunnen bouwen. En regelmatig staan vluchtelingen voor de deur, ook als ze niet meedoen aan de taallessen maar van andere azc-bewoners over de kerk hebben gehoord, met vragen om hulp en advies. De vragen variëren van hulp bij het vertalen van brieven, vragen over instanties, hulp bij het zoeken naar vrijwilligerswerk, begeleiding naar ziekenhuis of tandarts, het zoeken naar geschikte woonruimte, de aanschaf van een goedkope fiets; soms ook worden ze geholpen met wat geld dat ze (meestal) later terugbetalen.

Laatst kwam een Syrische vluchteling sip de kerk in en vertelde dat hij van een handhaver in Simpelveld een boete had gekregen omdat hij de eendjes had gevoerd – wist hij veel dat dat in Nederland niet mag! Een boete van 140 euro. Te betalen van het karige leefgeld waarvan hij moet rondkomen. De verbodsbordjes had hij niet kunnen lezen natuurlijk. Maar de handhaver was daar niet gevoelig voor. Ik ben gaan kijken, ik kom er bijna elke dag langs: geen verbodsbordje te bekennen. Dus gaan we voor de jongen in beroep en vragen we kwijtschelding aan. Er stond trouwens nog een vrouw aan de vijver brood aan de eenden te voeren toen hij de boete kreeg. Zij kreeg geen boete van de handhaver. Zo gaat dat soms, en daar moet je wat aan doen.

Een groep Syrische taalleerlingen heeft aan paar weken geleden, op zaterdagavond 1 augustus, een Syrische maaltijd gekookt voor de bij de taalles betrokken mensen van de parochie. Ook bezoekers van de zaterdagavondviering werden uitgenodigd om na afloop van de viering te blijven en een hapje mee te eten. Dat gebeurde op een prachtige zomeravond, toen het nog net niet zo heet was dat de mussen dood van het dak vielen, buiten op het kerkplein. En ook hier was het oergezellig en is er heel wat afgelachen.

Behoren taallessen tot de kerntaken van een parochie? Andere organisaties houden zich daar ook mee bezig, en doen dat misschien wel beter. Maar kerken zijn, als het goed is, toch net iets anders. Het zijn plekken waar niets hoeft, waar men niet wordt afgerekend op wat men heeft bereikt of niet bereikt, je hoeft er niet te presteren. Dat maakt kerken tot plekken waar ruimte is voor wat elders vaak tekort komt: aandacht voor mensen, ongeacht wie je bent of wat je kan, mogen zijn wie je bent, ongedwongen en hartelijk samenzijn.

Eigenlijk is zo’n taalles met alles wat daar bij hoort gewoon een stukje kerk.

Rob Pauls

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.