Nieuws

← terug

Expositie José Rondeel 24 augustus – 10 oktober 2018

José Rondeel maakt haar wandkleden van schapenwol die zij zelf spint en daarna verft met plantaardige materialen. Na het weven op meerdere schachten heeft zij zich uiteindelijk toegelegd op het weven op twee schachten: de zogenoemde linnenbinding. Vanuit een schriftelijke opleiding formele kalligrafie en de hieruit ontstane interesse in de vrije vorm ervan, ontwikkelde zich o.a. het ontwerpen van verschillende soorten lettervormen. Liefde voor tribale kunst en het werk van C.G. Jung inspireren José tot het gebruik van uiteenlopende symbolen: zowel lettervormen als symbolen keren regelmatig terug in haar wandkleden.

De ontwerpen van de wandkleden vinden hun oorsprong in haar liefde voor oude culturen (Midden-Oosten en Afrika) en de gebruikte eenvoud van kleuren en vormen. Daarnaast zijn verschillende symbolen vanwege hun zeggingskracht gebruikt die het ontwerp verder aanvullen door hun betekenis. De ontwerpen willen meer zijn dan een mooi plaatje. Er zit meestal een diepere betekenis achter. Elkaar ogenschijnlijk tegenwerkende en/of aanvullende krachten zijn een inspiratiebron waaruit de verschillende wandkleden zijn ontstaan.

Meer informatie vindt u op de website van José www.dradenbol.nl.

Bronzen beeldje van de voetendeuren

Beeldend kunstenaar Robert Takens en vriend van Laurens Bisscheroux, architect van onze kerk, heeft een bijzondere band met de Andreaskerk. Van zijn hand zijn de 'voetendeuren' en het beeld van 'Moeder Aarde'. In 2015 heeft hij een bronzen beeldje gemaakt van 'Moeder Aarde', dat in een zeer beperkte oplage te koop werd aangeboden. Buiten de kosten van het gietwerk kwam de opbrengst geheel ten goede aan de Andreasparochie.

Bij gelegenheid van het 40-jarig bestaan van de Andreas en de jubileumtentoonstelling heeft Robert Takens wederom een sculptuurtje gemaakt, nu van de 'voetendeuren'. Dit is te koop voor € 199,-. En ook deze keer komt de opbrengst ten goede aan onze parochie.

Meer informatie over dit bijzondere kleinood vindt u in de folder met intekenformulier die bij de ingang van de kerk ligt.

Download het intekenformulier.

Marga Meyer

Speeltuinmiddag

Woensdagmiddag 26 september organiseert de Andreasparochie van 14.00 tot 16.00 uur een speeltuinmiddag voor de kinderen van het azc. Speeltuin 't Baanrakkertje verleent zijn medewerking hieraan, zodat we de kinderen een hopelijk fijne middag kunnen bezorgen. Ook de meegekomen ouders (veelal moeders) hopen we zo even een gezellige middag te bezorgen.

Iedereen is welkom om erbij te zijn, hetzij om mee te spelen (dan heb ik het over de kinderen) of een praatje aan te knopen met de ouders (en dit voor de volwassenen).

Mochten er nog mensen zijn, die de mensen vanuit het azc willen rijden naar de speeltuin, dan zijn we daar heel blij mee. Meldt u a.u.b. even bij Rob Pauls (via parochiesintandreas@home.nl of 045 - 541 33 81).

Nan Paffen

Chrisko

Zondag 30 september zal het jeugdkoor Chrisko uit Voerendaal de viering mee voorbereiden en verzorgen. De viering staat in het teken van hun project: 30 handen helpen Nepal.

Afgelopen vakantie zijn vijftien leden van het koor in Nepal geweest en hebben daar geholpen. Tijdens de viering zullen zij hierover ook vertellen. Na afloop zal er een deurcollecte gehouden worden voor hun project in Nepal.

Werelddag van verzet tegen extreme armoede en uitsluiting

"Gelooft u ook in een wereld zonder armoede en uitsluiting?" Laten we elkaar ontmoeten en laten we vooral luisteren naar de mensen die in armoede leven, zodat hun recht wordt aangedaan. Op deze Werelddag van verzet tegen extreme armoede en sociale uitsluiting is dit het thema, waar we met jullie over willen praten.

Woensdag 17 oktober is er een solidariteitsmaaltijd om 18.00 uur. Welkom vanaf 17.30 uur. Deze vindt plaats in de Andreasparochie, Palestinastraat 326 te Heerlen. Kosten van de maaltijd is naar draagkracht tussen de € 2,50 en € 7,50.

Zaterdag 20 oktober om 18.00 uur viering Andreaskerk.

Zondag 21 oktober om 10.30 uur viering Andreaskerk. Na de viering willen we u graag ontmoeten bij een kopje koffie en een stukje gebak. Er zal een infostand zijn met boeken en kaarten.

Mogen we op uw aanwezigheid rekenen? Voor de maaltijd graag even aanmelden voor 10 oktober. Als u niet kunt of wilt komen, mag u ook een maaltijd sponsoren: zuid-limburg@atd-vierdewereld.nl of 045 - 542 01 79 (Joke de Munter), 045 - 888 61 98 (Jozé Kersten). Voor de viering in de St. Andreaskerk hoeft u zich niet aan te melden.

Een voettocht in het spoor van Franciscus, juli 2018

Zeventien mensen (tussen 49 en 72 jaar) twee weken op pad door het dal van Spoleto, rond Assisi in Italië, onder begeleiding van Mattie Jeukens ofm. De hele dag onderweg met een dagrugzak. Vaak via stenige paden, soms wel 1000 meter per dag klimmen en dalen in een schitterende natuur, zoals die er ook in Franciscus' tijd moet hebben uitgezien, met verstrooid liggende, nu bijna verlaten dorpjes. Slapen in eenvoudige onderkomens, een klooster, een wijklokaal en, als het kan, buiten onder de sterren, met een zachte bries.

Om 05.00 uur opstaan, je bed opbreken, soms één wasbak en toilet delen, ontbijt klaarmaken, inpakken, alles netjes achterlaten. Voor het op pad gaan een ochtendopening, en dan het eerste stuk, in stilte op weg. Urenlang klimmen en dalen. Op weg gaan in de frisse ochtendlucht, gaandeweg de brandende zon op je hoofd en huid, je gedachten bij het pad en de omgeving over eeuwenoude ongebaande wegen. Je verlangt naar een pauzeplek met water en schaduw.

't Is dat Mattie hier al bijna 25 jaar jaarlijks met een groep komt en de paden openhoudt, letterlijk ook. Mattie, franciscaan in hart en nieren, niet door te preken maar door er te zijn. Door zichtbaar te genieten van alles wat er is en ook van waar je in je dagelijks leven vaak niet aan toekomt, de berg trotseren, het eindeloze stenige pad, je lijf dat niet verder wil, de vreugde dat je het toch maar gedaan hebt. Samen ook; zonder de groep had je het niet gered. Je baadt in het zweet, maar er is water, schaduw, een zuchtje wind, een bron, aankomen en een voetenbad dat klaarstaat. Onderweg zijn er uitzichten, stadjes, kerkjes, kloosters, vaak nog uit de twaalfde eeuw, in verbazingwekkend goede staat. Alles waar het om gaat, het is van God gegeven.

Kapotmoe ben je onderweg, leeg en vol tegelijk van de verhalen, de stilte, van wat je ziet en beleeft, en toch sta je de volgende ochtend verkwikt weer op en heb je zin om op pad te gaan. Om de bloemen te zien die feller van kleur en groter lijken, om de vlinders, de bijen, de volle stilte onderweg te beleven. Ook de gesprekken tijdens het lopen in het voetspoor van Franciscus letterlijk, blijven me bij. Vragen als, naar wie ze waren, Franciscus en Clara, vragen naar hun achtergrond, de tijd, hun geloof, hun kracht en doorzettingsvermogen, hun pijn, wat ze voelden als hun opdracht: die vragen dienen zich aan. Het kan! De reikwijdte van hun houding, hun keuze en inzet voor mensen, is zo groot dat ze een blijvend voorbeeld zijn, ook voor geestelijk en politiek leiders over de hele wereld, een bron van inspiratie voor wie wil. Confronterend voor mijzelf is het om toe te laten dat ongelijkheid en armoede nog steeds bestaan. Het besef dat ik het alleen al door mijn koopgedrag mee in stand houd dat we de natuur misbruiken, en tegelijkertijd te voelen en te weten dat ik en wie wil, ervoor moet kiezen om het anders te doen met meer respect voor mens, natuur en milieu.

Mattie had oog voor elk mens onderweg, de arme, de goed uitziende, het personeel in een winkel of in 'n cafeetje onderweg. Voor padre Matteo gaan alle deuren open, omdat de wandelaars, inwoners en tochtgenoten aanvoelen dat hij echt is, niet veroordelend, en omdat hij zo van alles kan genieten.

Het urenlange lopen, de hitte, de keien, het verlangen naar schaduw en water, dat er mensen met je meelopen en in gedachten met je meegaan, maakt dat je loslaat, dat er onvermoede gedachten en een gevoel van verbondenheid en heelheid met alles en iedereen in je opkomt. Het gevoel dat je gedragen wordt en dat je het kunt lopen, puur, blij en echt.

Voor mij (en mijn man Paul ook) het weten dat ik het niet meer moet doen zó, het is te zwaar, anderen moeten te veel rekening houden met mij. Ik weet beter waar mijn grens ligt.

Het gevoel van onderweg willen zijn, het is een eeuwig heimwee en verlangen; ik zal teren op wat er was en wat ik meeneem op de weg die komt.

  • Wie zal zeggen of dat wat wij lopen bestaat?
  • Het is ermee als met de wegen op aarde.
  • Eerst zijn er geen wegen, maar ze ontstaan
  • als veel mensen in dezelfde richting lopen.

Lee Sjuun

uit de bundel voor onderweg, van Mattie Jeukens

Eline Claassens

De Andreas en de kunst

Hier volgt de toespraak die Harrie Brouwers hield bij de opening van de jubileumtentoonstelling.

Toen mij gevraagd werd om ook als pastoor aan de Andreas verbonden te worden – dat moet in 1993 zijn geweest – was dat voor mij een aantrekkelijke gedachte. Op de eerste plaats vond ik het leuk om naast een dorpsparochie ook het kerkelijke leven in een buitenwijk van de stad te leren kennen; op de tweede plaats had ik al heel lang een goed contact met de zusters Karmelietessen, maar vooral had ik dierbare herinneringen aan Laurens Bisscheroux. Ik kende hem als een man van de royale gebaren. Eens bracht Max de Leeuw me – ik was maar net een jong kapelaantje in Heerlen – aan het eind van het jaar een heel grote aardewerk schotel vol bloeiende narcissen op witte kiezels. Een nieuwjaarswens van Laurens. Tijdens brainstormsessies bij toenmalig deken Jochems – wij waren bezig met beatmissen en popmuziek – hoor ik hem vertellen over een gang – hij was toen net met de Andreas bezig – waardoor een Latijns zingende schola de heilige ruimte zou moeten naderen. Laurens was niet ouderwets, maar wel sfeergevoelig en wat nostalgisch, daarmee het geloof op de plek zettend waar het thuis hoort. Later zou hij gedesillusioneerd uit Friesland terugkomen met de constatering dat hij er de luiende klokken op zondag zo gemist had.

In de zestiger jaren moest alles nieuw. Het was een heerlijke tijd. In de Pancratius wilden we in de kerstnacht iets voor jongeren doen. We besloten een fakkeltocht te houden vanuit de kerk naar de Doom. Laurens werkte er graag aan mee. Onlangs had hij me rondgeleid, verteld over de witte vloeren en de verlichting die niet van bovenaf de mens moest bestralen, zoals in kerken gebeurde; daar werden gezichten oud van de lelijke slagschaduw! Het licht moest van opzij komen. Hij was er hier mee bezig! Met de groep jongeren arriveerden we in de stal. Daar maakte een poporkestje meditatieve muziek. De aanwezigen werden in een gedragen stemming gehouden. Iedereen ging op de grond zitten. Er was geen altaar, geen tafel of stoel, alleen enkele eenvoudige kistjes – we maakten in die tijd alles met kistjes: tafels, stoelen, boekenkasten – met een wit laken er overheen, beschenen door een spot. Na enige tijd kwam een echtpaar met een baby binnen, Maria en Jozef. Ze namen plaats op de kistjes en bleven stil zitten. Daarna stond Maria op en gaf het kind aan een van de aanwezigen. Iedereen mocht de baby even vasthouden. Het werd een confronterend moment. Voor veel tieners misschien wel een eerste ontmoeting met een pasgeborene. Vooral de vader, een oude schoolvriend van me, zei later dat hij het er heel moeilijk mee gehad had: zijn eerstgeborene, Vincent, aan onbekenden uit handen te moeten geven. Toen het kind bij de moeder terug was – er deden zo’n 60 jongeren mee –, stond de heilige familie op en verliet de stal. Op de witte kistjes werd een schaal met stokbroden gelegd. Na een kort dankgebed werd dat gebroken en gedeeld. O ja, de kleine Vincent is later kunstenaar geworden.

Laurens had intens staan kijken vanuit een hoek. Hij was onder de indruk van de kracht en de eenvoud van de gebaren. Het tabernakel van plexiglas, midden in de kring van de kerkgangers, wit beschenen, met een open schaal er in. Dat nam hij ervan over. En ook het aan Taizé ontleende idee om op de grond te zitten. Intussen waren enkele ideeën van Laurens te mooi gebleken voor de weerbarstigheid van de materie. Het glazen dak dat de toegang tot de sterren moest zijn, was wegens condensproblemen vervangen door een standaardkoepel. Laurens gruwde ervan. De eeuwige vlam bij de moeder was bij de eerste energiecrisis gedoofd. Het eeuwige water dat bij de vijver stroomde was wegens plasproblemen bij de oudere parochianen tot zwijgen gebracht. Het tabernakel was tegen de muur geplaatst. De voetschakelaar waarmee de voorganger de kring lampen kon aanmaken, en vooral weer uitmaken voor wanneer de kerkganger iets moesten lezen was verdwenen... Er was dus veel in ere te herstellen. Tot mijn grote vreugde zag ik bij mijn eerste mis het markante hoofd van Laurens tussen het publiek.

Wat me opviel, dat was dat in deze parochie weliswaar vanwege geldgebrek een aantal elementen verloren waren gegaan in de korte tijd dat de kerk bestond, maar tegelijk viel het me op dat er altijd veel aandacht was besteed aan de pr van dit gebouw. De vrijwilligers hadden veel tijd besteed aan het duidelijk maken dat deze kerk symbolische waarden droeg. Bij de voorbereiding op het doopsel, bij de ouderavonden voor de eerste communie, in parochiegidsen, overal werd gewezen op de twaalf apostelen, op de lichtstraat en op de voeten van wezens die naar boven gaan of naar de aarde komen. Ook mensen die het 'geen kerk' vonden, zeiden altijd dat er veel betekenis achter stak en ze wisten te vertellen dat hij onder de grond zat, al wist men niet waarom. Symbolen zijn geen formules maar gevoelens.

Al jarenlang wordt de gang gebruikt om exposities te houden. Dat was een heel bewuste keuze die we ooit gemaakt hebben. Kunst en kerk zoeken elkaar niet op omdat deze ruimte toch leeg staat en bezoekers wil trekken, nee, er is een innerlijke connectie. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mensen hun geloof eerder met kunst associëren dan met wetenschap. Heel lang geleden had ik een gesprek met Michel Huisman. Michel kan dingen heel markant zeggen. Hij zei: "weet je wanneer de kerken zijn leeggelopen? Toen ze de kunstenaars eruit hebben gezet!" Wie de kunstenaars niet binnenlaat, die sluit zich af voor de tijdgeest, voor het experiment, voor de openheid naar het andere.

In de zestiende en zeventiende eeuw ging de natuurwetenschap een dispuut aan met de bijbel. De meeste natuurkundigen waren ook theologen, dus vreemd was dat niet. Kon Noach echt bestaan hebben? De kerk ging zich verdedigen. Inderdaad: er was niet genoeg water om de hele wereld te laten verdrinken – dacht men althans (men kende de diepte van de oceanen niet) – maar misschien lagen er onder het aardoppervlak grote voorraden, en waarom kon God geen water bij geschapen hebben voor de zondvloed? Al discussiërend ging de kerk zijn eigen theologische verhaal steeds meer als een vorm van biologie, fysica en geschiedenis opvatten. Langzaam werd het geloof gezien als het domme broertje van de wetenschap. Geloof is echter geen vorm van abstract denken. Het kan helemaal niet in conflict met de natuurwetenschap komen. Voor de gelovige is Noach de mens zelf. Ik ben Noach. En ik besta! Noach was ook een gestalte uit het Gilgamesj-epos, en zo gezien is hij geschiedenis. Het is pas geloof als ik Kaïn ben, en Adam en Eva.

Geloof is eerder verwant aan de muziek, aan de poëzie en aan de kunst, dan aan de exacte wetenschap. Ik zeg het graag zo: de stelling van Pythagoras, het dogma van de drievuldigheid, de derde van Beethoven en de smaak van gestoofde peertjes, die zullen elkaar nooit kunnen tegenspreken, al zouden ze het willen. Net als de muziek en de verbeelding appelleren de geloofsverhalen meer aan de rechterhersenhelft dan aan de linker. Loop je dan niet het risico – wanneer je kunstenaars in de kerk binnenlaat – dat er gevloekt wordt in de kerk? Ja zeker. Maar dat is niet erg. Dan doen bijbelverhalen evenzeer. Dat deden de kapitelen in gotische kerken ook. Dat is altijd heel vruchtbaar gebleken. Het is goed dat ze elkaar blijven opzoeken en vinden: de kunstenaars en de verhalenvertellers die zoeken naar zin en betekenis. Dank u wel!

Harrie Brouwers

Carwash

Zaterdag 7 juli was er weer de carwash door enkele jongeren. Het is inmiddels bijna traditie om vlak voor de vakantie een auto-was-actie op te zetten. De opbrengst van de vrije gaven hiervoor heeft ruim 180 opgebracht, die bestemd is voor Schoon GMS.

Terugblik Day of the African Child

Zondag 17 juni vierden we in de parochie ‘the Day of the African Child’. Het project van onze stichting Taiama-Andreas in Kabala, Sierra Leone stond daarin centraal.

De viering in de kerk begon met een lied, toegelicht in een kleine powerpointpresentatie, Soweto Blues gezongen door Miriam Makeba, over het studentenprotest op 16 juni 1976 in Zuid-Afrika, waarbij doden vielen. Sindsdien wordt in Afrika jaarlijks 'the Day of the African Child' gevierd. Daarna was er een mooie overweging door Eline en mooie aangepaste zang van het koor Sound of Peace and Freedom. In zo’n parochiesfeer kon tegelijk een 50-jarige bruiloft worden gevierd, een overledene in een zeswekendienst worden herdacht en de kinderen in Afrika worden gesteund. Na de dienst lichtte Marie-José het project voor een jeugdgroep in Kabala toe aan de hand van dia's. Er was koffie/thee met gebak. Daaronder de cake die het gouden bruidspaar had gesponsord.

In de kerk en in de gang waren weer mooie foto's rond ons project opgehangen en er was Afrikaanse kleding te zien. Buiten was er een kookpot uit de Afrikaanse keuken, Afrikaanse kippensoep en pindakoekjes die kinderen in Afrika mee naar school krijgen. Kelly nodigde de aanwezige jeugd uit om spellen met eenvoudige materialen als autobanden te spelen, zoals kinderen in Afrika nu nog steeds doen. Ouderen onder ons kenden dit nog uit hun eigen jeugd in ons land.

Filip zorgde voor de jampotjes die met een bepaald bedrag gevuld moesten worden voor het landbouwproject. Dat lukte prima. Door al deze drukte kwamen we niet toe aan het item over de ecologische voetafdruk; dat doen we een volgende keer. Veel dank aan alle mensen die geholpen hebben: koffie schenken, afwassen etc.

We hebben een heel mooi bedrag van € 349,50 mogen ontvangen! Genoeg om de eerste fase van het landbouwproject te kunnen financieren. Er zijn toch veel mensen erg betrokken. Het was een prachtige dag.

Gard Verstegen, penningmeester stichting Taiama-Andreas

Beleef Heëlebaan-weekend

In het weekend van 23 en 24 juni vond een van de hoogtepunten plaats van het programma van 100 jaar Heerlerbaan. Op zaterdagavond was er een druk bezocht concert van de bekende, van de Heerlerbaan afkomstige zangeres Wendy Kokkelkoren met aansluitend een popconcert van de Heerlense coverband Uplift. De vele bezoekers hebben genoten. Voor de volhouders was er daarna tot diep in de nacht een feest in het gemeenschapshuis.

De zondag was een dag voor ontmoeting en gezelligheid. Rondwandelend tussen winkelcentrum en Oranjehof kon men openluchtconcerten van verschillende fanfares bijwonen of zijn ogen (en mond) de kost geven op de braderie met tal van kraampjes en mogelijkheden tot vertier.

Ook de Andreas was samen met de Josephparochie, de Wereldwinkel en de islamitische gemeenschap met een marktkraam aanwezig. Uiteraard niet voor het vertier. Maar voor de kinderen waren er spelletjes die in de smaak vielen. Zeker ook vanwege de kleine prijsjes die ze konden winnen.

Gelukkig was het droog en niet te warm: dat lokte de mensen naar buiten. Over het aantal bezoekers hadden de kramen dan ook niet te klagen. Er heerste de hele dag een ontspannen en vrolijke sfeer. Er waren meer goededoelenorganisaties vertegenwoordigd op de braderie. Ze hebben bewezen dat ze niet misstaan op een evenement waar gezelligheid voorop staat. Ernst en amusement gaan prima samen!

Te midden van alle drukte en vertier was er zondagochtend een interreligieuze viering met bijdragen van de katholieke, protestante, islamitische en 'seculiere' gemeenschappen van Heerlerbaan. Een moment van stilte en bezinning. (Nou ja, in ieder geval een beetje.) Het is goed dat er zulke momenten zijn voor wie daar behoefte aan heeft. Onze dank gaat uit naar de organisatie van H100 die de viering in het feestprogramma had opgenomen. Een geslaagd weekend voor de Heerlerbaan!

Rob Pauls

Uitstapje Brunssummerheide

Op donderdagmiddag 31 mei reed een groep parochianen en wijkbewoners in auto’s in colonne naar Brunssum om neer te strijken op het terras van het bezoekerscentrum Schrieversheide. Na de onweersbuien die de dagen daarvoor de omgeving hadden geteisterd, leek het er ’s ochtends nog even op dat het uitstapje in het water zou kunnen vallen. Maar ziedaar, het was en bleef prachtig weer, er viel geen druppel regen en het was ook niet drukkend warm. Ideaal weer voor een wandelingetje op de Brunssummerheide. Na de koffie en vlaai zette wie wilde zich dan ook in beweging om de heidegeuren op te snuiven. Toen iedereen terug was op het terras, verschenen enorme ijsbekers op tafel. Het duurde even voordat al dat ijs verorberd was en men, wat later dan gepland, weer huiswaarts ging. Iedereen was het er over eens: een gezellige middag. Met eenvoudige middelen en zonder veel geld kun je, zo bleek maar weer eens, een mooie dag hebben. Als je er maar samen wat van maakt. Volgend jaar gaan we weer!

Rob Pauls

Lourdesreis

Jeugdkring Chrisko heeft in overleg met parochies in Heerlen Zuid het plan opgevat om in september 2018 naar Lourdes te reizen met kapelaan Blom als geestelijk begeleider. We sluiten aan bij de Limburgse bedevaart. De reis gebeurt per vliegtuig, vanaf vliegveld Beek. Er wordt een driesterren zorghotel gereserveerd. Voor mensen met een lichte zorgvraag gaan er verpleegkundigen mee. Ook als u een zwaardere zorgvraag heeft, kunt u meegaan. U verblijft dan in het accueil op het heiligdom en wordt telkens opgehaald om aan te sluiten bij de groep.

Voor meer informatie over de reis kunt u contact opnemen met: secretariaat jeugdkring Chrisko, secretariaat@jeugdkringchrisko.nl, 06 - 21 89 18 59.

Terugblik parochiedag 2018

Op zaterdag 24 maart kwamen zo'n 35 parochianen bij elkaar in de kerk om samen na te denken over de toekomst van de parochie. Een jaarlijks terugkerend belangrijk moment in ons parochieleven. De afgelopen jaren hebben mensen de bijeenkomsten als inspirerend ervaren, en dat was dit jaar niet anders. Anders was dit jaar wel dat Geert Bles er voor de eerste keer niet bij was. Onze Lieve Heer zorgde ervoor dat hij op het juiste ogenblik ziek werd zodat hij met eigen ogen kan zien dat de parochie zonder hem niet meteen als een zwalkend schip op de golven van de woelige zee gaat dobberen of - erger nog - stampen, maar ook zonder hem koers kan houden. Niet dat Geert daar van tevoren geen vertrouwen in had. Maar nu heeft hij vanuit zijn ziekbed uit de verte kunnen gadeslaan dat de parochie toch echt een vrijwilligerskerk is en dat ook ter harte neemt en waar maakt.

Gevolg was wel dat Geert Bles niet zelf kon vertellen dat hij in de loop van dit jaar wat stapjes terug gaat doen in zijn vele activiteiten binnen de parochie. Hij gaat het wat kalmer aan doen en trekt zich terug uit de werkgroepen die in onze kerk actief zijn. Hij blijft wel de eucharistievieringen om de andere week verzorgen en op verzoek beschikbaar voor andere diensten en vieringen waarvoor een priester nodig is. Uiteraard blijft hij ook betrokken parochiaan en gaat hij voor de parochie niet verloren als inspiratiebron voor de toekomst. Maar Geerts stapje terug is desondanks voor de parochie een kleine stap 'vooruit' naar een toekomst die er anders uit zal zien dan nu.

Math Gulpers en ondergetekende hielden een inleiding met de bedoeling om daarna in groepjes uit elkaar te gaan om over twee thema's na te denken. Er werden vijf praatgroepen geformeerd waarin de vraag aan de orde kwam of de Andreas aan duurzaamheid moet gaan doen en een groene kerk moet worden. Dit in het licht van de encycliek Laudato Si' van paus Franciscus die het afgelopen jaar in de parochie is besproken. Barmhartigheid, aldus de paus, gaat niet alleen over kwetsbare mensen en mensen in nood maar ook over de geteisterde en gekwelde schepping die ons door God is toevertrouwd maar waarmee we niet om gaan zoals door God bedoeld. De kerk heeft hier een taak en verantwoordelijkheid. Wil de Andreas daar werk van maken, en hoe? Dat was de eerste vraag. De andere vraag betrof de diaconie in de parochie, sinds jaar en dag een identiteit stichtend speerpunt van de Andreas. Voor wie willen we er zijn, voor welke groepen mensen? Hoe gaan we dat doen? Kunnen we nieuwe dingen bedenken, andere wegen inslaan? Welke mogelijkheden hebben we gezien de financiële en personele draagkracht van de parochie?

Uit de vijf werkgroepen kwam het beeld naar voren dat we een kerk willen zijn die dingen doet die de samenleving, hoe veel taken die ook van de kerk van het verleden heeft overgenomen, laat liggen: de dienst aan de naaste, de arme, de kwetsbare mens. Ook in de vorm van verantwoordelijkheid nemen, moed, verzet en weerstand. En dat vanuit geloof aan God en vertrouwen, waarbij twijfel en struikelen en 'herijken' niet perse haaks staan op geloof. Verder ook de dienst aan God in viering en gebed. Een plek en gemeenschap die mensen (evangelisch) kan inspireren. Een warme gemeenschap. Eenvoud, bewust leven en soberheid werden vaak genoemd als kenmerk van een ware kerk. Evenzo creativiteit en zorgzaamheid. Voor sommigen mag er wat meer diepgang in geloof en spiritualiteit komen. We moeten wel naar buiten treden met onze ideeën en activiteiten, zeker ook naar jongeren (nieuwe social media, scholen). En beseffen dat er tussen mensen drempels zijn die moeten worden geslecht: hoe bereik je mensen? Veel genoemd werd het gebrek aan jeugd in de kerk.

Samengevat: een kerk die in het hier en nu staat en mee beweegt met de samenleving. Waarin mensen aandacht hebben voor elkaar. En voor mensen buiten. Die heel concreet bezig wil zijn, vanuit het geloof. Maar we moeten ook niet vergeten hoe veel we al hebben en doen, hoe goed en mooi het is.

Na de lunch deden de werkgroepen kerk en kunst, gebouw (alias toekomst alias financiën) en het parochiebestuur verslag over hun activiteiten en de stand van zaken over het afgelopen jaar. De 'regisseur van de dag' Math Gulpers slaagde er aan het slot van de bijeenkomst in om menigeen te overrompelen en wist twee werkgroepen in het leven te roepen: een over duurzaamheid en een over diaconie. Die gaan nu aan de slag en brengen op de volgende parochiedag verslag uit over hun ideeën en activiteiten. Maar voor die tijd hebben we elkaar weer heel wat keren gezien! We staan niet stil en zitten ook niet thuis!

Rob Pauls

Mag ik dan bij jou?

Voor dit liturgische jaar heeft de liturgiegroep een nieuw thema gekozen: 'Mag ik dan bij jou?' uit het lied van Claudia de Breij. Hierin zingt zij de vraag: als ik me onzeker voel, eenzaam of verdrietig, mag ik dan bij jou schuilen? Maar ze biedt het ook aan: jij mag ook altijd bij mij.

Dit thema zal vanaf de eerste zondag van de advent als spreuk tegen de achterwand van de kerk staan en ons hopelijk stof tot nadenken bieden in het jaar dat voor ons ligt. Er is voor gekozen omdat het op een aantrekkelijke manier ons wijst op onze levensopdracht: er zijn voor elkaar. 'Ik ben er voor jou', is immers de Naam van God, die geheiligd (gedaan) moet worden door ons. Die Naam is letterlijk 'belichaamd' in Jezus van Nazareth in zijn tijd; het is aan ons om dat te doen vandaag de dag door in zijn voetsporen te gaan. Dus: 'Mag ik dan bij jou? ... Jij mag ook altijd bij mij.'

Geert Bles

Lees de volledige tekst van het lied of luister naar Claudia de Breij.

Taalles in de Andreas

De Andreasparochie verzorgt samen met Alcander en SCHUNCK* bibliotheek lessen Nederlandse taal voor vluchtelingen uit het azc en voor allochtone en laaggeletterde bewoners van de wijk. SCHUNCK* verzorgt al taalcursussen in Heerlerheide en Hoensbroek en maakt nu gebruik van de ervaring die de Andreas de afgelopen jaren heeft opgedaan met taallessen, om ook in Heerlerbaan acte de présence te geven. In de wijk, dicht bij de mensen. Vier vrijwilligers gaan na een cursus taalcoach bij SCHUNCK* enthousiast aan de slag om mensen met een taalachterstand te helpen op volwaardige wijze deel te kunnen nemen aan onze samenleving.

De lessen zijn op woensdag van 10.00 tot 11.30 uur in het parochiehuis aan de Palestinastraat 326.

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.