Nieuws

← terug

Ondersteuning gezocht voor penningmeester en secretaris

Wij zijn een parochie waarbij de positieve aandacht voor elkaar en voor de zwakkeren belangrijk is. Wij brengen zaken waardoor de aarde en mensen geschaad worden onder de aandacht, maar noemen ook zaken die goed gaan. Wij richten ons vooral op de inhoud; echter, dit kan alleen als de organisatie die hierin faciliteert, goed op orde is. Op dit moment is dat zo, maar om de continuïteit te garanderen, moeten wij ook vooruit kijken en daarom zijn wij op zoek naar ondersteuning van de penningmeester en secretaris.

Het is heel zinvol werk en het geeft veel voldoening als de zaken goed geregeld zijn. Daarnaast schijnt het goed te zijn om uitdagingen aan te gaan en mensen te ontmoeten en samen aan processen te werken. Als dat dan gebeurt in een prettige omgeving met fijne mensen om je heen, zoals bij de Andreasparochie, heeft dat veel positieve effecten.

Als wij uw interesse gewekt hebben om ondersteuning te bieden aan het penningmeesterschap en/of de secretariële werkzaamheden nodigen wij u graag uit om contact op te nemen met Karin van Doormaal (045 - 5413568, kvandoormaal@home.nl).

Presentatieviering vormelingen

Op zondag 8 maart presenteren de vormelingen van de parochies van de federatie zich in een eucharistieviering in de Andreas (10.30 uur). Voorganger is deken Hans Bouman.

Vastenactie 2020

De campagne van Vastenactie staat dit jaar in het teken van beroepsonderwijs en ondernemerschap in ontwikkelingslanden. Een goede opleiding stelt mensen beter in staat een baan te vinden of een eigen bedrijf op te zetten.

In Nederland vinden we het vanzelfsprekend dat alle kinderen studeren of een beroep leren. Hoewel tegenwoordig wereldwijd al 91 procent van alle kinderen basisonderwijs volgt, krijgen veel jongeren niet de kans om verder te leren. Ze zijn dan aangewezen op ongeschoold en slecht betaald werk. Dat houdt armoede in stand.

Een goede opleiding kan daar verandering in brengen en ervoor zorgen dat mensen een fatsoenlijk inkomen kunnen verdienen. Dat maakt hen economisch en maatschappelijk sterker. Net als in Nederland is vervolgonderwijs noodzakelijk voor een toekomst met perspectief.

Met hulp van Vastenactie volgden al meer dan vierduizend mensen de afgelopen drie jaar een beroepsopleiding en kregen meer dan tienduizend jongeren basis- of voortgezet onderwijs. De Vastenactie-campagne 2020 wil nog veel meer mensen een steuntje in de rug geven om hen te helpen op eigen benen te staan, voor zichzelf en hun familie te zorgen én een rol te spelen in hun gemeenschap. Vastenactie heeft daartoe projecten uitgekozen die beroepsonderwijs aanbieden, onder andere in Bangladesh, Zambia en Sierra Leone, en projecten die helpen bij het opstarten van een eigen onderneming.

Op zondag 15 maart is er een viering in de Andreaskerk met de Vastenactie als thema. Een week later - op zaterdag 21 maart - is er een pelgrimswandeling op Heerlerbaan georganiseerd door de MOV-groep Heerlen-Zuid. Op zaterdag 4 april is er een koffiestop in het centrum van Heerlen om de Vastenactie onder de aandacht van het winkelend publiek te brengen.

Doet u mee aan Vastenactie? Uw bijdrage is welkom op rekeningnummer NL 21 INGB 0003000046 t.n.v. Vastenactie Roermond.

Pelgrimswandeling Vastenactie

De jaarlijkse pelgrimswandeling vanwege de vastenactie vindt plaats op zaterdag 21 maart 2020 om 11.00 uur, vertrek bij de St.Josephkerk, Dr. Cl. Meulemanstraat, Heerlerbaan. Afstand 5 kilometer. Na afloop gezellig samenzijn met broodje en koffie. Loopt u mee? Graag aanmelden vanwege de catering bij Ans Houben, 045-5412448, ajhouben@hetnet.

Aswoensdag

Naar inmiddels goed gebruik houden de Protestantse Parkstadgemeente en de Andreasparochie ook dit jaar weer samen een viering op Aswoensdag. Dat gebeurt op 26 februari in de Andreaskerk. De viering begint om 19.00 uur.

Aswoensdag: het begin van de veertigdagentijd. Of: het begin van de vasten. Want als de veertigdagentijd een tijd van voorbereiding is op Goede Vrijdag en het feest van de Verrijzenis van de Heer, dan hoort daar ook een vasten bij. Zo denken tegenwoordig steeds meer mensen. Want wij mensen leggen de wereld niet alleen in de as door het voeren van oorlogen. Nee, ook in vredestijd maken wij van de door God geschapen aarde een onbewoonbare vuilnisbelt. Wij zijn groothandelaren geworden in dode stof en as.

Eén dag waarop wij ons bezinnen over wat wij anderen en onszelf en de aarde aandoen, in de hoop dat wij toelevend naar Pasen omkeren van een weg van verderf naar een weg ten leven. Daar hoort soberheid bij en maathouden. Door vasten en bezinning wordt Aswoensdag, voor iedereen die dat wil, een dag die een begin maakt met een ander leven, een andere wereld. Zodat er een dag komt waarop wij geen as meer over ons hoofd hoeven te strooien in rouw en spijt over wat door ons toedoen onherroepelijk verloren ging aan schoonheid en goedheid in onze wereld.

Rob Pauls

Presentatieviering communicanten

Vanaf carnaval beginnen we weer met de voorbereidingen op de eerste heilige communie.

Op zaterdag 28 maart om 18.00 uur zullen de communicantjes van dit jaar zich voorstellen aan de parochie. In een gezinsviering krijgen zij de kans om iets over zichzelf te vertellen en zullen ook hun foto’s aan de muur worden opgehangen.

Wij wensen hen een fijne voorbereidingstijd toe en hopen dat we hen mogen voorgaan op die weg van Jezus van Nazareth en laten zien dat het niet alleen een goede weg is, maar ook een weg die jezelf én anderen gelukkig kan maken.

Geert Bles, Jacq, Bianca, Marcel en Nan

Cursussen dansexpressie en bibliodrama

Op 23 november vorig jaar hadden we een bijzondere parochiedag. Met hulp van onder andere Petra Timmermans en Tonny Ubachs hebben we een gebedsdienst voorbereid waarin we het verhaal van Mozes en het gouden kalf hebben gedanst en gespeeld.

Er ontstond het idee om Petra Timmermans en Tonny Ubachs te vragen een cursus dansexpressie en bibliodrama aan te bieden. Ze hebben hierop meteen 'ja' gezegd. Bedoeling is om eind maart, begin april hiermee te starten.

Wat willen zij gaan doen?

Petra Timmermans: dansexpressie

We gaan vier keer samen oefenen en eigen bewegingen zoeken om een dans te creëren die uitmondt in een STRALENDE DANS VAN HARMONIE. Deze dans kan eventueel ook in een viering worden ingelast.

Indeling van een les: warming-up (technieken voor body, hart en mind, staand of op een matje); los dansen; thema uitwerken, eigen bewegingen zoeken, patronen vormen; relaxen.

Aantal deelnemers: minimaal 6, maximaal 10. Het liefst 1x per 14 dagen. Op dinsdag- of donderdagochtend van 11.00 tot 12.30 uur. Kosten: € 20,- voor vier bijeenkomsten.

Tonny Ubachs: bibliodrama

We willen jullie uitnodigen om samen bijbelverhalen op een andere manier te gaan ontdekken en verdieping te zoeken. Bibliodrama is het spelen van verhalen uit de Bijbel. Je onderzoekt wat het verhaal jou te vertellen heeft en waar het raakt aan jouw eigen leven, je eigen ervaringen en geloofsbelevenissen. Aantal deelnemers: minimaal 6 en maximaal 12.

Kosten: € 20,- voor vier bijeenkomsten.

Wanneer: het kan op dinsdagmiddag, woensdagmiddag of donderdagavond. De middag van 13.30 tot 15.30 uur. De avond van 19.30 tot 21.30 uur.

Wie interesse heeft of vragen: mail of bel Marcel Mollink (butterflymarcel@hotmail.com 045-574 03 78)

Marcel Mollink

Lunchtafel van start op taalschool De WereldDelen

In de eerste week van februari is op de taalschool de WereldDelen aan de Gaffelhof een lunchtafel van start gegaan. De tafel is bedoeld om kinderen die (te) weinig eten meekrijgen van thuis, tijdens het twaalfuurtje van eten te voorzien. Het is en blijft een verantwoordelijkheid en taak van de ouders om hun kinderen eten mee te geven naar school. De school wil die taak niet overnemen. Daarom verzorgt de school geen volledige lunch voor de kinderen maar biedt kinderen die daar behoefte aan hebben, een gezonde boterham met beleg, melk en wat fruit aan. Vrijwilligers uit de wijk en de parochie staan vier dagen in de week klaar om brood te smeren, appeltjes te schillen en melk te schenken. Plus Tim en Joyce Janssen van de Heerlerbaan sponsoren de levensmiddelen. Fijn dat de kinderen niet met een lege maag hoeven te leren en fijn dat mensen van de Heerlerbaan zich inzetten voor de school in hun wijk.

Wilt u meedoen? Bel of mail naar contactpersoon Rob Pauls, andreas.r.pauls@gmail.com, tel. 043 - 3061706, 06 - 13771767.

Rob Pauls

Nieuw diaconaal project: vrijwilligers gezocht

Met financiële steun van de landelijke PKN start de Protestantse Parkstadgemeente in februari 2020 een nieuw diaconaal project waaraan (naast het Leger des Heils, de ATD Vierde Wereld en de Lutherse gemeente) ook de Andreasparochie meedoet. Omdat de zondag voor veel mensen een moeilijke dag is om door te komen, komt er een inloopmiddag (14.00-17.00 uur) op zondag, voorlopig twee keer per maand. Men wordt onthaald op soep en koffie en thee. Er wordt gezocht naar een vaste locatie in het centrum van Heerlen. Maar totdat die gevonden is, gaat de inloop van start in het Lutherse kerkje in Meezenbroek.

Er worden nog vrijwilligers gezocht die zich bij toerbeurt beschikbaar stellen om de inloop te bemensen. Er komt professionele scholing en begeleiding voor de vrijwilligers. Heeft u interesse? Voor meer informatie kunt u terecht bij Rob Pauls.

Expositie Agnes Paes

21 januari - 11 maart

Agnes Paes, geboren te Gulpen en nu woonachtig op Heerlerbaan exposeert in de Andreaskerk. Met veel plezier volgt ze al jaren cursussen en gebruikt ze de geleerde technieken in de praktijk. In haar werken ziet u dan ook potlood, houtskool, kleurpotlood, pastelkrijt, aquarel en acrylverf terugkomen. Daarnaast wil ze nog wel eens een uitstapje maken richting boetseren.

Ze wordt sterk geïnspireerd door het gevoel van het moment, waardoor haar werk een breed scala omvat, van vakantie-impressies tot portretten, waarbij ze graag nieuwe technieken uitprobeert.

Komt u ook eens kijken naar haar kleurrijke expositie?

Openingstijden: dinsdag t/m vrijdag 10.00-12.00 uur en voor groepjes eventueel op afspraak (tel: 045 - 5415177).

Terugblik op 2019

We hebben het de afgelopen weken vaak gehoord: het voorbije jaar was een bewogen jaar. Maar wat is er in 2019 gebeurd? Geen 9/11 (2001), geen tsunami met 200.000 doden (2004), geen bankencrisis (2008), geen Arabische lente (2011), geen vluchtelingencrisis (2015). Het Amazonewoud, de Brexit, de klimaatverandering stonden al in 2018 op de agenda.

Waarom was het dan toch een bewogen jaar? Omdat er nog meer 'stille' oorlogen waren, nog meer terroristische aanslagen, nog meer door mensen veroorzaakte natuurrampen, nog meer vluchtelingen, nog meer woestijnvorming, nog meer plastic in zee. Het bewustzijn begint door te dringen dat het zo niet lang meer door kan gaan. Daarom toch een bewogen jaar.

Was het ook een bewogen jaar voor de parochie? Hebben we ons genoeg laten bewegen? En zijn we in beweging gekomen? Veel dingen gingen hun alledaagse, vertrouwde gangetje. Elke zondag een viering. Dat hoort erbij. En daar gebeurt soms meer dan je denkt. Zo’n viering kan mensen bewegen, bekrachtigen, bezielen – zonder dat je het ziet. Het geloof gaat immers, zoals de Hebreeënbrief zegt, over 'dingen die je niet kunt zien'. Dingen die geruisloos voorbij gaan en te klein zijn om op te vallen. Daar is de Kerk voor bedoeld, voor zulke kleine en onopvallende dingen die toch voor mensen, voor de kwaliteit van leven en voor het samenleven van levensbelang zijn.

De zaterdagavondvieringen zijn verhuisd van de kerk naar de koffiekamer. Dat was even slikken. Maar de eerstevrijdagvieringen van Harry Kerckhoffs hebben laten zien dat huiskamervieringen prima in onze parochie passen en mensen de weg daarheen weten te vinden. Het is een voorbeeld van hoe je kleiner kunt worden op een mooie manier.

Er waren het afgelopen jaar ook een paar bijzondere gebedsvieringen. Een viering met Claudia Theinert met veel plaats voor stilte en beschouwelijkheid. De een vond het mooi, de ander wat minder. We hadden een kerkproeverij waarin onkerkelijke mensen kwamen vertellen wat ze van de Kerk vinden. De Kerk moet immers een lerende Kerk zijn: willen leren van andere mensen, dat was de idee. De een vond het niks, de ander kon er met een beetje goede wil nog wel wat goeds in ontdekken, weer een ander vond het interessant.

En we hadden een parochiedag met de bisschop op bezoek die een gebedsdienst heeft bijgewoond die we zelf hadden gemaakt, met dans en muziek en bibliodrama. Daarmee hadden we in de parochie nog geen ervaring. De meeste deelnemers aan de parochiedag vonden het een geslaagde dienst. Moeten we met zulke vieringen doorgaan in de toekomst? Met wat meer variatie in de liturgie? En hoe veel en hoe vaak dan? En waarom eigenlijk? De een vindt van wel, de ander van niet. De een vond de gebedsdiensten de moeite waard, maar zegt: 'Hou er toch maar mee op'. De ander zegt: 'Het was totaal mislukt, maar probeer het nog maar een keer'. Het is alsof we leven in tijden waarin voor alles wat te zeggen is. In een wereld waarin niets meer eenduidig is. Welke kant moeten we op, waar gaan we heen?

Misschien was dat ook de reden waarom in 2019 verschillende gespreksgroepen zijn ontstaan, over mystiek en spiritualiteit, over Kerk en geloof. En er bestond al een Bijbelgroep. En een leesgroep waarin boeken gelezen worden over spirituele thema’s. Nee, dat is geen toeval, denk ik. Veel mensen lopen rond met vragen over de zin van alles wat er om ons heen gebeurt, over de Kerk, over wat we wel en niet meer kunnen geloven. Er zijn geen tradities en geloofsverhalen meer die voor iedereen geldig en gezaghebbend zijn. Ieder van ons moet, vaak moeizaam genoeg, aan en in zichzelf ontdekken wat hij of zij geloven kan. Maar wat er in jezelf leeft, dat kun je alleen op het spoor komen door met anderen te praten over wat ons beweegt.

En diaconaal? Ook daar is het een en ander gebeurd. We zijn net als in 2018 ook in januari 2019 nog naar Den Haag getogen om vieringen te verzorgen die uitzetting van het Armeense vluchtelingengezin Tamrazyan moesten voorkomen. Dat is gelukt.

In de parochie vinden nu viermaal per week taallessen plaats. Daar komen soms wijkbewoners op af die het Nederlands niet of onvoldoende machtig zijn. De meeste deelnemers zijn asielzoekers uit het azc die hun best doen om Nederlands te leren zodat ze, als ze mogen blijven, snel een goede start kunnen maken in ons land.

Een grote teleurstelling was dat Ehsan, in 2018 bij ons gedoopt en inmiddels een vertrouwd gezicht in de kerk, zijn beroepsprocedure heeft verloren. De advocaat bekijkt welke mogelijkheden er nog zijn om niet te worden uitgezet. Het is voor hem en voor ons een bange tijd van zweven tussen hoop en vrees. En hij is niet de enige. In de parochie heeft in 2019 menig vluchteling op de stoep gestaan met vragen om hulp.

In 2019 is de Amazone-werkgroep actief geweest die politiek, pers en bedrijfsleven op de huid heeft gezeten met kritische vragen over wat er in de Amazone gebeurt. In december is er in Heerlen gedemonstreerd bij de ING. De werkgroep is in 2018 in het leven geroepen op initiatief van Geert Bles. Dat was vóórdat de Amazone wereldwijd zo veel aandacht in de media heeft gekregen. Daar mogen we als parochie best trots op zijn. Weten waar het smeult voordat het brandt. Ook dat is een opdracht voor de Kerk.

We hebben met de ATD Vierde Wereld samengewerkt als het om armoede gaat. Onder andere op 17 oktober waar in heel Limburg actie is gevoerd tegen de groeiende armoede in Nederland. Want ook daar smeult het en begint het straks misschien te branden. Dus ja, er is beweging in de parochie geweest in 2019.

We kregen er ook een nieuwe pastoraal werker bij, die een fris geluid laat horen en met nieuwe ideeën komt. De parochie is er blij mee. Want de Kerk bestaat uit mensen. Parochianen die elkaar en andere mensen bezoeken, helpen, steunen. Het is honderden keren gebeurd in 2019. Kaarten die worden verstuurd naar mensen, op verjaardagen of bij andere gelegenheden – Gerda besteedt er elke week heel wat uren aan. De uren waarop de parochie geopend is en iedereen binnen kan lopen voor een kop koffie – de gastvrouwen maken het mogelijk. Op verzoek van veel mensen blijft de kerstversiering nog tot februari staan omdat het zo mooi is – de versiergroep heeft ervoor gezorgd. Tuin en gebouw zijn in orde, dankzij de onderhoudsploeg, de tuinmannen, de poetsploeg. Fluit, orgel en koor – wat zouden de vieringen zijn zonder hen? En zonder de kosters? Doorlopende exposities, voor iedereen toegankelijk – een hele klus telkens weer voor de werkgroep kerk en kunst. En we hadden een vrijwilligersdag in het Nivonhuis waarvoor een aantal vrijwilligers veel werk hebben verzet – het was een prachtige middag.

Dierbare mensen zijn ons ontvallen het afgelopen jaar. Ze leven in ons voort. We hebben ook een aantal nieuwe mensen mogen verwelkomen. Er waren een aantal dopen en er zijn ook een stel jongeren gevormd, samen met jongeren uit de andere parochies in de federatie. Maar de parochie wordt kleiner, we beginnen het te merken, het wordt voelbaar. Het zal ons veranderen. Hoe weten we niet. Maar in 2019 waren we wat we ook in 2020 willen zijn: een fijne gemeenschap van mensen die een evangelisch leven voor ogen staat, op weg naar een gelukkigere wereld. We doen ons best.

Rob Pauls

Wereldwinkel dicht

Op 1 februari sloot de Wereldwinkel in Landgraaf zijn deuren. Dat betekent dat ook de Wereldwinkel in onze parochie er mee ophoudt. De tijden zijn veranderd. Spullen, food en non-food, die je vroeger alleen in de Wereldwinkel kon kopen, zijn nu te verkrijgen in gewone supermarkten. Je kunt zeggen dat de Wereldwinkel zich door zijn baanbrekend werk sinds de jaren zestig overbodig heeft gemaakt. Geen reden tot droefheid dus als de Wereldwinkel in Landgraaf ermee stopt, maar integendeel trots op wat bereikt is.

Dat neemt niet weg dat het voor de parochie een verlies is dat de Wereldwinkel per 1 februari in onze kerk geen producten meer verkoopt. Jarenlang hebben we in het winkeltje eerlijke spullen kunnen krijgen die passen bij ideeën die onze kerk hoog in het vaandel heeft staan. Een grote meerwaarde voor de parochie. De Wereldwinkel is in de loop van de jaren in de Andreas een vertrouwd gezicht geworden dat velen zullen missen. We bedanken Nelly, Ank en Lia voor de vele jaren dat zij de Wereldwinkel in onze kerk hebben gerund.

De parochie wil graag dat een andere ideële organisatie de plek van de Wereldwinkel gaat innemen. Het doet er niet toe of het gaat om verkoop, werving, informatie of wat dan ook. Heeft u een idee voor zo'n organisatie? Laat het ons even weten.

Rob Pauls

Parochiedag 23 november

Zoals gebruikelijk begon en eindigde de jaarlijkse parochiedag dit jaar met koffie en thee. Maar voor de rest was het een heel andere dag dan in de voorgaande jaren. De opzet van de dag was tegelijk bescheiden en gewaagd: de parochianen maken zelf een viering en gaan daarna met z'n allen daarin voor. That's it. En dat onder het al dan niet goedkeurende oog van de bisschop, die op bezoek kwam om kennis te maken.

Het deed voor sommigen wat onwennig aan. Voor wie nog nooit heeft gehoord van bibliodrama met Mozes in de hoofdrol of wie nog nooit in de kerk heeft gedanst rondom een gouden kalf, was het best spannend. Je moet eerst in een workshop creatief gaan zitten wezen en in twee uurtjes tijd een heel ander soort viering maken dan je gewend bent. En vervolgens moet je voor de uitvoering daarvan op het 'priesterkoor' aantreden en hangt het van jou af of het wat wordt of niet. Jij op het priesterkoor en de bisschop in de banken! Dat was weer eens wat anders. Maar de geluiden van de deelnemers waren heel positief, zelfs enthousiast. Dat bibliodrama en dansen zo aanstekelijk zijn; dat je er, zelfs al de eerste keer dat je het doet, zoveel van kan leren over jezelf en God, misschien meer dan van een preek, smaakt dat niet naar meer?

Meedoen en zelf doen

Voor 2019 was dit de derde gebedsdienst. Een op zondag met Claudia Theinert, een naar aanleiding van de kerkproeverij. En nu dus op de parochiedag. In het pastoraal team en de liturgiegroep is daarover veel gesproken. Waarom zulke gebedsdiensten? Een van de redenen kwam duidelijk naar voren op de parochiedag. De Andreas wil een vrijwilligerskerk zijn, en dat is zij ook: kijk maar hoe veel mensen in de catechese actief zijn (in de leesgroep van Dolf, de communie- en vormselvoorbereiding, de geloofsgesprekken, de Bijbelgroep op vrijdag, en niet te vergeten de volwassenencatechese die in 2018 en 2019 voor Ehsan is georganiseerd) en in de diaconie (de beide pastorale en diaconale werkgroepen, de ATD Vierde wereld, Solidaridad, een Amazonewerkgroep, nog afgezien van wat mensen in onze parochie allemaal voor elkaar doen zonder dat het opvalt). En intussen ook in de liturgie: meer lectoren, meer overwegers, meer voorgangers. Het is u vast opgevallen. De kerk van de toekomst is een kerk waarin mensen mee doen, meer: waarin ze het zelf doen. Dus hebben we met z'n allen een viering gemaakt.

De kerk in de samenleving

Maar waarom een heel andere viering dan anders? Waarom gebedsdiensten? Als mensen tevreden zijn met de vieringen zoals ze zijn, waarom dan op zoek naar iets nieuws? Soms denken mensen dat het de bedoeling is om mensen de kerk in te krijgen. Om nieuwe doelgroepen aan te boren. Jongeren te interesseren voor de kerk. Maar je krijgt de kerk niet voller als je de vieringen een ander aanzien geeft. De tijd is voorbij dat je daarmee mensen trekt. Wie die hoop nog heeft, laat haar beter varen.

Nee, er is een andere reden om in de liturgie af en toe andere dan gebaande paden te gaan. De plaats van de kerk in de samenleving is de afgelopen decennia veranderd. Je kunt je afvragen: is er nog wel een plaats voor de kerk? In Amsterdam is het kruis op de mijter van Sinterklaas er van af gehaald en vervangen door het stadswapen van Amsterdam. Sinterklaas is immers een feest voor alle kinderen, ook voor kinderen die helemaal niks weten van kerk en geloof. Wat moet de kerk nog doen in een samenleving waarin niemand meer op haar schijnt te wachten en nogal wat mensen niet veel op hebben met de kerk? Daarom was de kerkproeverij in september omgedraaid: niet mensen van buiten laten proeven van onze kerk maar wij proeven van mensen buiten: wat vinden zij er van, kunnen wij iets van hen leren?

De Andreas ziet zichzelf als een diaconale parochie. In de samenleving, daar zijn de noden van mensen - steeds meer zelfs - en daar moet je dus aanpakken en de handen uit de mouwen steken. Om met Geert Bles te spreken: de vraag is niet 'hoe je mensen de kerk in krijgt maar hoe je ze er uit krijgt'. De vraag is: waar staat de kerk voor in onze samenleving? En hoe breng je de boodschap van het evangelie op een manier die aanspreekt en begrijpelijk is? Want de kerk is er niet voor zichzelf. Ze is er ook niet voor de 'eigen mensen'. De kerk heeft een opdracht: het evangelie verkondigen, met het evangelie present zijn in de samenleving. Dat is haar reden van bestaan. In de theologische taal van vandaag: de kerk moet missionair zijn. Daarvoor moet je in het Nederland van nu creatief zijn, nieuwe wegen inslaan, dingen uitproberen, je op andere ideeën laten brengen, soms eens wat geks durven doen. Dat kan en moet diaconaal. Wat het evangelie is laat je immers het beste zien door mensen te helpen, te steunen, bij mensen te zijn zonder iets terug te verwachten. Het evangelie is vooral een kwestie van doen. Maar naar mensen toegaan, contact maken met de samenleving, dat moet ook in de liturgie en in de catechese, tenzij je de vieringen en het leren wilt opgeven. Doen wat je altijd gedaan hebt, is in de situatie van vandaag niet voldoende. Je bereikt er niemand mee die buiten staat. De afstand tot de samenleving is te groot geworden.

Moet nu van alles en nog wat op de schop? Natuurlijk niet. In het pastoraal team is iedereen het er over eens dat we in de liturgie doorgaan op de manier zoals we nu vieren. Mensen vinden de vieringen waardevol, er is geen enkele reden om daar aan te gaan sleutelen. Maar af en toe moet je eens wat anders proberen. Dat hoeft niet perse in de zondagse vieringen, het kan ook op andere dagen en op andere manieren. Maar het moet wel gebeuren, wil je vasthouden aan het evangelie in een tijd als de onze.

Rob Pauls

Bekijk meer foto's van de parochiedag.

In actie voor het Amazonegebied

Toen Geert Bles ongeveer een jaar geleden door vrienden uit België werd aangesproken op de kwalijke rol die Nederlandse bedrijven en de Nederlandse overheid spelen in het Amazonegebied, voelde hij zich geroepen om in actie te komen. Binnen de Andreasparochie vond hij een aantal medestanders en later kwamen daar nog mensen bij van HeerlenMondiaal en de Steungroep Indianen in Brasil. Zo ontstond wat we meestal de Amazonewerkgroep noemen.

Wat is er aan de hand in het Amazonegebied?

Al heel lang wordt het Amazone regenwoud bedreigd door grootschalige landbouw, mijnbouw en de aanleg van wegen. Grote stukken bos worden gekapt of platgebrand om plaats te maken voor de verbouw van vooral soja. De grond wordt vergiftigd door de mijnbouw. De inheemse bevolking raakt haar bestaansbronnen kwijt, wordt verjaagd en soms vermoord. Officieel heeft de inheemse bevolking wel rechten, maar die worden met voeten getreden. Vooral na het aantreden van Bolsonaro als president zijn de schendingen van de rechten van de bevolking sterk toegenomen.

De laatste jaren wordt gewerkt aan wegen, spoorwegen en havens in het Amazonegebied om het transport van vooral landbouwproducten te vergemakkelijken. Daardoor dreigt de verwoesting van het Amazonegebied versneld te worden. Een aantal Nederlandse bedrijven werkt hier aan mee en de Nederlandse overheid helpt daarbij. Ook Nederlandse banken investeren in de sojabedrijven.

Wat doet de Amazonewerkgroep?

In Nederland maken veel mensen zich zorgen over de ontwikkelingen in het Amazonegebied, maar over de Nederlandse betrokkenheid daarbij hoor je minder. Onze werkgroep richt zich vooral op dat laatste. Op 16 mei hebben we een open brief met vragen geschreven aan de betrokken bedrijven en aan minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. In eerste instantie kregen we daarop weinig inhoudelijke respons en daarom zijn we een aantal vervolgacties gestart.

Naar de politiek

We hebben een brief gestuurd naar de leden van de vaste kamercommissie voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking met het verzoek de Nederlandse betrokkenheid bij de problemen in het Amazonegebied aan de orde te stellen. De commissie wilde zelf geen actie ondernemen, maar van sommige kamerleden kregen we wel een reactie. Verder zijn er sinds die tijd door leden van PvdA, PvdD, SP, GroenLinks en D66 zeer regelmatig vragen gesteld aan minister Kaag over de verwoesting van het Amazonegebied en de Nederlandse betrokkenheid daarbij. Uit de antwoorden van de minister blijkt dat ze wel met bedrijven in gesprek wil gaan over maatschappelijk verantwoord ondernemen, maar bedrijven niet kan dwingen. Ook uitsluiten van een aanbesteding is juridisch niet mogelijk.

Op 5 november hebben Bram van Ojik en Isabelle Diks (GL) de initiatiefnota Behoud het Woud bij de Tweede Kamer ingediend waarin tien voorstellen worden gedaan ter bescherming van het bos wereldwijd. Het zevende voorstel is: Verhinder dat Nederlandse bedrijven bijdragen aan ontbossing. De nota is doorgestuurd naar de vaste kamercommissie voor Buitenlandse Zaken.

Op 12 november krijgen we eindelijk een reactie op onze open brief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Directeur Internationaal Ondernemen André Driessen schrijft dat de Nederlandse vertegenwoordigingen in Brazilië in contacten met de Braziliaanse overheid steeds het belang benadrukken van mensenrechten, bescherming van inheemse volkeren en bescherming van het milieu. Het Nederlandse diplomatieke netwerk informeert Nederlandse bedrijven over de kansen en uitdagingen op het terrein van grote infrastructurele projecten in Brazilië, maar de overheid is niet financieel betrokken bij deze projecten. Echte antwoorden op de vragen in onze brief krijgen we niet.

Naar de bedrijven

Omdat we van de aangeschreven bedrijven geen reactie ontvingen, hebben we een paar bedrijven gebeld (Boskalis, Pantheia, Cargill en Arcadis). Van graanhandelaar Cargill en ingenieursbureau Arcadis hebben we inhoudelijke reacties ontvangen. Cargill zegt dat het geen soja van na 2006 ontboste gebieden inkoopt. Arcadis houdt vol dat ze bij hun plannen voldoende rekening hebben gehouden met milieu en de belangen van de inheemse bevolking.

Naar de kerk

Met het oog op de bijzondere synode over het Amazonegebied hebben we een brief aan de Nederlandse bisschoppen gestuurd over onze zorg over het Amazonegebied en de Nederlandse activiteiten daar. Via Mgr. Jan Lieshout kregen we antwoord. Hij zegt dat de Nederlandse bisschoppen uiteraard niet zijn uitgenodigd voor de Amazone-synode, maar dat zij met name de bisschop van Paramaribo willen ondersteunen in de strijd voor rechtvaardigheid en waarheid; en dat zij de lokale bisschoppen (o.a. de bisschop van Paramaribo) graag op de hoogte willen brengen van onze brief en hen bemoedigen om de stem van de kerk te laten horen op de Amazone-synode.

Interessant is dat de bisschop van Paramaribo Karel Choennie in Trouw van 28 oktober over dit onderwerp spreekt. De laatste vraag en antwoord in het interview zijn:

V: En als gelovigen u thuis op de man af vragen: 'Bisschop, komen die gehuwde priesters er nu of niet?' Wat zegt u dan?

A: Ik denk eerlijk gezegd dat ze eerder zullen vragen: wat heeft de synode gezegd over mensenrechten en de bescherming van het Amazonewoud? Die hele celibaatdiscussie leeft bij hen minder.

Naar de pers

We hebben kranten benaderd, rechtstreeks en via ons bekende journalisten. Tot nu toe heeft dat niet geleid tot veel publiciteit. Alleen de Inkijk publiceerde een stuk van Geert Bles.

Naar het publiek

Op 12 december zond Zembla een documentaire uit over het Amazonege-bied en de Nederlandse betrokkenheid. In deze confronterende documentaire kwam onder meer naar voren dat de ING 1,2 miljard dollar investeerde in sojabedrijven en zo medeverantwoordelijk is voor de ontbossing van het Amazone regenwoud. Reden voor de werkgroep om een protest te organiseren.

Zo protesteerden op maandag 23 december zo'n 20 mensen bij de ING-bank aan de Honigmanstraat in Heerlen tegen de investeringen van de bank in sojabedrijven. Veel kwamen uit de Andreasparochie, maar er waren er ook van Parksjtad in Transitie en HeerlenMondiaal. Er werden honderden folders uitgedeeld en veel gesprekken gevoerd. Voor sommige van de deelnemers was het de eerste keer in hun leven dat ze aan een demonstratie deelnamen. Het is Geert Bles toch weer gelukt om mensen de kerk uit te krijgen.

Kijk hier voor de foto's.

Het zeer informatieve programma van Zembla is nog te zien op NPOstart, bv. met de link: https://www.npostart.nl/zembla/12-12-2019/BV_101393871 .

Hoe gaan we verder?

De werkgroep is van plan door te gaan op de ingeslagen weg. Met de bedrijven zouden we graag in gesprek gaan om van hen persoonlijk te horen hoe ze denken over hun activiteiten in het Amazonegebied. De politiek, de kerken en de pers willen we aanzetten tot meer aandacht voor de Nederlandse betrokkenheid bij het Amazonegebied. We stellen suggesties en nieuwe ideeën zeer op prijs. Dus laat van je horen.

Rens Trimp

Verdiepingsochtend liturgie

Op vrijdagochtend 19 juli kwamen 22 parochianen bij elkaar om met elkaar te praten over de vieringen in de Andreas. De liturgiegroep van de parochie had de ochtend georganiseerd om te peilen wat de mensen die regelmatig naar de vieringen komen, van de liturgie in de Andreas vinden. De liturgiegroep wilde ook graag weten welke kant we met de liturgie in de parochie op willen. Moeten er dingen veranderen, of moet juist zo veel mogelijk bij het oude blijven? Waartoe dient de liturgie? Waar het gaat het in de viering om? Wat vieren wij? De bedoeling was ook om tot concrete aanbevelingen te komen voor de toekomst. Sommigen begrepen de ochtend ook als een kans om tot verdieping van de liturgie en de beleving ervan te komen. Er werden vier groepen gevormd waarin 'vanuit het hart' en met veel respect voor elkaars mening door iedereen is gesproken over een viertal vragen die van tevoren aan de groepen waren uitgereikt. De liturgiegroep is blij met de antwoorden die in de diverse groepen boven tafel kwamen en gaat daarmee aan de slag. Over het vervolg wordt u geïnformeerd in een komend parochieblad.

Het is moeilijk om recht te doen aan al de meningen en gedachten die aan bod zijn gekomen. Ik doe een poging om het samen te vatten. Als u zich daar niet in herkent, klim dan in de pen (zoals dat zo mooi heet) en schrijf een stukje voor het parochieblad over uw mening over en uw beleving van de vieringen. Wij verwelkomen elke bijdrage. Wie weet, krijgt, als u de spits afbijt, ons parochieblad een vaste rubriek over liturgie erbij.

De meeste mensen beleven de vieringen als doorleefd en authentiek. Ze worden meestal als inspirerend ervaren. De voorgangers worden gezien als mensen die staan voor wat ze zeggen en doen in de viering. Ze moeten wel voeling houden met de gemeenschap en zich rekenschap geven van waar de gemeenschap staat en wat zij verwacht. Dat wil niet zeggen dat er niet af en toe met nieuwe vormen in de liturgie mag worden geëxperimenteerd. Voorgangers krijgen de ruimte om daarin hun weg te zoeken, naar eigen inzicht. Natuurlijk binnen de grenzen van de katholieke traditie waarin wij staan.

Als de vaste groep voorgangers wordt uitgebreid met mensen uit de gemeenschap die regelmatig zelfstandig een woord- en communie- (of andersoortige) viering leiden, dan is dat een goede ontwikkeling die bij de parochie past. Er moet dan wel gelet worden op de kwaliteit van de voorgangers, maar tot dusver is daar geen kritiek op. Integendeel, er mag best meer gebruik gemaakt worden van de kwaliteiten en ervaringen van kerkgangers in de vieringen. Als in de toekomst meer mensen voorgaan, hoe voorkom je dan dat de eenheid en herkenbaarheid van de vieringen verloren gaat? Er moeten een aantal vaste elementen in de viering zijn die telkens terugkomen. Sommigen vinden het rituele karakter van de liturgie erg waardevol; voor hen hebben de traditionele rituelen van de liturgie veel betekenis (met name van de eucharistie, maar ook daarbuiten). Anderen zien de zin van de viering meer in de individuele beleving en zoeken in de wekelijkse liturgie naar antwoorden op vragen die ze zelf stellen. (Te) veel nadruk op de rituelen kan volgens sommigen zelfs afbreuk doen aan de authenticiteit en waarachtigheid van de viering. Op dit punt lopen de opvattingen onder onze parochianen behoorlijk uiteen. De meeste gespreksdeelnemers vinden dat er in de vieringen een goede balans is tussen de viering als plek om als persoon met God in relatie te treden en de viering als een gemeenschapsgebeuren waarin mensen met elkaar samen zijn en elkáár ontmoeten. Ook hier bespeurt men een zekere spanning, want het een kan soms wel eens haaks staan op het ander. Wat de eucharistie voor de een betekent, betekent zij niet voor een ander. En hoeveel stilte verdraagt een viering in de Andreas? Over zulke spirituele vragen is het laatste woord nog niet gezegd!

Mij duizelt het ondertussen. Het woord is aan u!

Rob Pauls

Uit de liturgiegroep

Als mensen zondags naar de viering komen, hebben ze elkaar vaak een hele week niet gezien. Logisch dat ze van elkaar willen weten hoe het gaat en nieuws uitwisselen. Zo'n parochie willen we immers ook zijn: waarin mensen om elkaar geven en samen optrekken. Maar er zijn ook mensen die de stilte voor het begin van de viering missen om zich op de viering voor te bereiden. Zij hebben een moment van inkeer nodig om tot God en elkaar te naderen. De liturgiegroep wil daarom een stiltemoment inbouwen in het begin van de viering zelf. Als de viering begint met het klinken van de bel en de voorgangers zijn ingetreden, steken de acolieten of lectoren in stilte de kaarsen aan. Een ogenblik van stilte waarin iedereen even tot zichzelf kan komen en met zichzelf alleen kan zijn voordat wij samen komen voor God. Wij hopen op uw instemming en medewerking.

De liturgiegroep

Marcel Mollink

Sinds 1 juli mag ik 6 uur per week bij jullie werken. Karin van Doormaal en Rob Pauls vroegen om me via het parochieblad kort aan jullie voor te stellen. Iets kort vertellen is niet zo makkelijk voor me, maar ik ga het proberen.

Op 17 maart 1958 ben ik geboren in een Twents boerendorpje genaamd Fleringen (ut sjunste op de welt!). Van mijn moeder kreeg ik de naam Marcel. Na mij kwamen er nog twee zussen en gelukkig een broer. Ik hield niet zo van het boerenleven. Had eigenlijk een hekel aan melken, hooien en de stal schoonspuiten. Later ben ik het boerenleven heel erg gaan waarderen. Ben zelfs heel blij dat ik een boerenzoon ben.

In 1977 ben ik naar Heerlen verhuisd om aan de HTP theologie te gaan studeren. Op de Pabo hoorde ik van de theologielerares een heel ander en o zo bevrijdend verhaal over Jezus. Heel anders dan wat ik thuis en in de kerk hoorde. Ik voelde: hier MOET ik meer van weten. Tijdens deze studie ging er een wereld voor me open. Ook snapte ik veel niet. Veel bijbelverhalen en christelijke dogma's stonden heel ver van me af. Maar:ik ben iedere dag nog dankbaar dat ik deze studie mocht doen.

Sinds 1996 (ongeveer) werk ik in de parochie Voerendaal bij pastoor Harrie Brouwers als jongerenpastor. Er is een heel mooi vormselproject ontstaan. Uitdaging vind ik om iets van de christelijke traditie te laten aansluiten bij jongeren. Ik vind dat wij daar aardig in geslaagd zijn. Ook hebben we een maatschappelijke stage ontwikkeld rond de Werken van Barmhartigheid. We gingen met de jongeren naar bijvoorbeeld de Voedselbank, de jeugdgevangenis in Cadier en Keer en naar een Iraans echtpaar dat gevlucht is naar Nederland. De beleving van de jongere stond centraal. Wat ik hier heb geleerd neem ik graag mee naar de Andreas. Ook heb ik me beziggehouden met volwassenenkatechese. Voor mij betekent dat: op zoek naar mensen, plekken die de parochianen kunnen raken in hun hart. Organiseren van lezingen waardoor de ziel van de mens wordt gevoed. De christelijke traditie heeft genoeg in huis om de mens van nu te bezielen (maar ook buiten is veel te vinden). Daar ben ik vast van overtuigd. Al met al ben ik heel gelukkig dat ik in deze levendige,eigentijdse parochie mag werken.

Verder heb ik 25 jaar gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking. Zo'n 20 jaar bij de stichting Radar en de laatste vijf jaar als vrijwilliger op de Corisberg (de biologische, antroposofische boerderij). De plek waar o.a. Guus, onze nieuwe misdienaar, woont. Ik heb veel aan deze mensen te danken. Ik kwam er zo mijn eigen handicaps tegen!! En heb zo genoten van hun manier van Zijn.

Wat mij verder vormde: tien jaar vrijwilligerswerk voor daklozen (de Koempel); drie jaar wonen in een klooster bij de paters van de Heilige Harten in Valkenburg; jaren meedraaien in de MOV-groep van de Annaparochie; plus nog twee opleidingen: drie jaar aan de School voor Creatief Leven in Amersfoort met o.a. Hein Stufkens en Dolf Coppes, en twee jaar de opleiding tot praktisch filosoof in Heerlen bij Joep de Jong en Will Heutz. Hier leerde ik de weg naar binnen En naar buiten! Graag kom ik naar de Andreas. Een plek, een kerk waar ik me echt thuisvoel. Waar ik word geinspireerd. Waar ik aan het denken word gezet. Gevoeliger wordt voor het onrecht in de wereld. Waar ik geniet van de open, eerlijke, oprechte gesprekken over o.a. de toekomst van de kerk. En de leuke, fijne mensen die ik daar ontmoet. Voor mij is Alles een manifestatie van een Geheim, wat wij God noemen. Ik ben ervan overtuigd dat dit Geheim in ieders hart 'spreekt'. En dat, als we deze Stem volgen, de wereld steeds menselijker en rechtvaardiger zal worden. Laten we elkaar helpen dichter bij ons hart te komen. En zo stapje voor stapje, met vallen en opstaan, werken aan meer humaniteit en gerechtigheid op onze planeet.

Marcel Mollink

Taalles in de Andreas

De Andreasparochie verzorgt samen met Alcander en SCHUNCK* bibliotheek lessen Nederlandse taal voor vluchtelingen uit het azc en voor allochtone en laaggeletterde bewoners van de wijk. SCHUNCK* verzorgt al taalcursussen in Heerlerheide en Hoensbroek en maakt nu gebruik van de ervaring die de Andreas de afgelopen jaren heeft opgedaan met taallessen, om ook in Heerlerbaan acte de présence te geven. In de wijk, dicht bij de mensen. Vier vrijwilligers gaan na een cursus taalcoach bij SCHUNCK* enthousiast aan de slag om mensen met een taalachterstand te helpen op volwaardige wijze deel te kunnen nemen aan onze samenleving.

De lessen zijn op woensdag van 10.00 tot 11.30 uur in het parochiehuis aan de Palestinastraat 326.

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.