Nieuws

← terug

Presentatieviering communicanten

Op 28 maart zouden de 17 communicantjes van dit jaar zich aan de parochianen voorstellen. Door de coronacrisis kan dat niet doorgaan.

Vanaf 3 maart zijn de communielessen begonnen en in de kerk staat een koffer waarin na elke les een symbool wordt gelegd dat past bij het thema van de les. Zo beginnen we met de kinderbijbel als eerste voorwerp; in de tweede les (over de schepping) tekenen de kinderen hun handjes, die aan de koffer worden toegevoegd, en na de derde les (over licht en doop) ligt er een kaars in de koffer. Zover is de koffer gevuld als de communicantjes zich presenteren en iets over zichzelf zullen vertellen. Dat zal nu op een later tijdstip plaats vinden. U hoort er nog over.

Vastenactie 2020

De campagne van Vastenactie staat dit jaar in het teken van beroepsonderwijs en ondernemerschap in ontwikkelingslanden. Een goede opleiding stelt mensen beter in staat een baan te vinden of een eigen bedrijf op te zetten.

In Nederland vinden we het vanzelfsprekend dat alle kinderen studeren of een beroep leren. Hoewel tegenwoordig wereldwijd al 91 procent van alle kinderen basisonderwijs volgt, krijgen veel jongeren niet de kans om verder te leren. Ze zijn dan aangewezen op ongeschoold en slecht betaald werk. Dat houdt armoede in stand.

Een goede opleiding kan daar verandering in brengen en ervoor zorgen dat mensen een fatsoenlijk inkomen kunnen verdienen. Dat maakt hen economisch en maatschappelijk sterker. Net als in Nederland is vervolgonderwijs noodzakelijk voor een toekomst met perspectief.

Met hulp van Vastenactie volgden al meer dan vierduizend mensen de afgelopen drie jaar een beroepsopleiding en kregen meer dan tienduizend jongeren basis- of voortgezet onderwijs. De Vastenactie-campagne 2020 wil nog veel meer mensen een steuntje in de rug geven om hen te helpen op eigen benen te staan, voor zichzelf en hun familie te zorgen én een rol te spelen in hun gemeenschap. Vastenactie heeft daartoe projecten uitgekozen die beroepsonderwijs aanbieden, onder andere in Bangladesh, Zambia en Sierra Leone, en projecten die helpen bij het opstarten van een eigen onderneming.

De pelgrimswandeling op 21 maart en de op zaterdag 4 april geplande koffiestop gaan niet door.

Doet u mee aan Vastenactie? Uw bijdrage is welkom op rekeningnummer NL 21 INGB 0003000046 t.n.v. Vastenactie Roermond.

Expositie Ivo Vincken

12 maart – 6 mei

Even voorstellen: Ik ben Ivo Vincken kunstschilder en geboren op 03 november 1972 te Heerlen en opgegroeid in Voerendaal. Als kind tekende en schilderde ik al en was altijd met verf, potloden en pen in de weer. Van 1991 tot en met 1994 heb ik grafische techniek en reclame schilderen gestudeerd op de dokter Cuypers school te Roermond. Van 2003 tot en met 2009 heb ik aan de Kunstacademie te Bilzen België, een opleiding gedaan die ik in 2009 afgesloten heb en tevens de Schilders prijs van de stad Bilzen België behaalde. Van 2009 tot en met 2011 volgde de specialisatie schilderkunst aan de Kunstacademie te Maasmechelen België.

Ik schilder impulsief vanuit mijn hart en fantasie en laat me sturen door mijn gevoel als ik schilder en/of teken. Fijn vind ik het om in mijn werk een soort van romantische paradijselijke wereld te scheppen. Vooral een mooie liefde- volle wereld. Ik schilder veel met olieverf of acrylverf, maar maak ook graag pentekeningen. Onderwerpen zoals dieren, mensen, planten en landschappen komen veel aan bod in mijn werk.

Ik heb geëxposeerd in onder andere het Gemeentehuis Voerendaal, Gemeentehuis Zutendaal België en de Kunstacademie Bilzen en Maasmechelen België. Kunsttour Maastricht in de voormalige ENCI Papier Fabriek, het Zomer- festival Voerendaal en bij galerie Joop Meierink te Voerendaal.

Ik wens u veel kijkplezier!

Palmpaasstokken

Ook deze oude traditie om palmpaasstokken te maken en te brengen naar mensen die ziek zijn of eenzaam, zal dit jaar niet kunnen doorgaan. De scholen zullen tot 6 april gesloten zijn en er is geen gelegenheid om met de kinderen deze stokken te maken. Misschien kunnen de kinderen (eventueel met wat hulp van een van de ouders) thuis een mooie stok knutselen. Wie daar een werkbeschrijving voor wil, met de betekenis van de verschillende onderdelen, kan een mailtje naar de parochie sturen; dan sturen wij daar een voorbeeld van.

Verblijfsvergunning voor Ehsan

Ehsan kreeg enige weken geleden te horen dat hij na vijf jaar wachten op de beslissing van de IND een verblijfsvergunning krijgt en in Nederland mag blijven. Hij heeft ons dat verteld tijdens een zondagsviering en na afloop tijdens de koffie op taarten en vlaaien getrakteerd. Graag wil hij nog eens de parochie bedanken voor alle aandacht en hulp die hij van de parochie heeft ontvangen:

"Hierbij wil ik graag mijn oprechte waardering uitspreken aan de parochie. Het is moeilijk om de woorden te vinden die recht doen aan mijn dankbaarheid. Op momenten waarop ik neigde mijn geduld te verliezen in de vijf jaar durende asielprocedure, hebben de parochianen altijd met kracht, liefde en toewijding voor mij klaargestaan. Tijdens deze slopende procedure hebben ze mij geleerd hoe Gods liefde eruit ziet: onvoorwaardelijk, zonder oordeel over afkomst of persoonlijke situatie. Ik heb mij gedurende deze tijd nooit alleen gevoeld, omdat de parochie mijn thuis is geworden en de parochianen mijn familie. Het was dan ook een geslaagd feest toen ik hoorde dat ik mijn verblijfsvergunning in ontvangst mocht nemen. Hartelijk dank voor alle goede zorgen. Een speciaal bedankje aan de mensen op de foto. Zij weten waarom!"

Ehsan Sadat

Op haar beurt bedankt de parochie ook Ehsan voor alles wat hij voor de parochie heeft betekend de afgelopen jaren. Want mensen die op hulp zijn aangewezen, geven ook veel aan degenen die de helpende hand bieden. Een hulprelatie is wederkeriger dan wij vaak denken. Dat begint al ermee dat een heel aantal mensen in de parochie zich op de meest uiteenlopende wijzen heeft ingezet voor Ehsan. Het begon in 2017 met de fiets die Mia aan Ehsan schonk. Daarna volgden taallessen, Bijbelstudie, catechese, uitnodigingen om te komen eten, samen wandelen, invitaties voor de koffie, uitstapjes en dagtochtjes, begeleiding naar ziekenhuis, tandarts, fysiotherapeut, advocaat, het doorzagen van sloten als het fietssleuteltje weer eens zoek was, en ga zo maar door.

Op die manier werd Ehsan niet alleen langzaam maar zeker een van onze parochianen. De parochiegemeenschap werd er hechter door; iets wat je niet op de tekentafel kunt plannen maar wat vanzelf moet ontstaan door wat zich plotseling aandient en van ons om een reactie vraagt. Het was ook hartverwarmend en een enorme bemoediging om te zien wat mensen allemaal voor Ehsan deden en voor hem over hadden. Bij tijd en wijle gaf dat vleugels aan ons werk voor vluchtelingen. Al die mensen kunnen wij als parochie niet genoeg bedanken voor hun inzet en aandacht voor Ehsan: dit was parochie in optima forma, zo willen we zijn. Natuurlijk, de Andreasparochie is al jaren actief voor vluchtelingen. Maar vluchtelingen, dat is voor ons allemaal vaak een abstract begrip. Ehsan gaf de vluchtelingen een gezicht. Hij werd het gezicht van de vele vluchtelingen die naar Europa komen op zoek naar veiligheid en toekomst. Dan kijk je opeens heel anders tegen 'het probleem' van de vluchtelingen aan. Een vluchteling is geen probleem maar een mens. Dat weten we allemaal wel. Maar je beseft het beter als iemand als Ehsan aanbelt aan de deur en voor je neus staat.

En we hadden weer een jongere erbij in onze kerk. Hij stelde vragen waardoor we met de mond vol tanden stonden en er naast hem maar oud uitzagen. Wat geloof je eigenlijk, en waarom geloof je dat? Door Ehsan zijn ook wij (de vaste groep van drie catecheten) ons dat beter gaan afvragen. En er is tegelijk heel wat afgelachen tijdens de Bijbelstudie en catechese. Zonder dat het afbreuk deed aan de ernst van waar het om ging. Te midden van alle ellende die een mens naar beneden drukt, is het soms toch mogelijk vrolijk te zijn met elkaar.

Dus ja, de parochie heeft heel wat om Ehsan voor te bedanken. Vijf jaar heeft hij moeten wachten op de beslissing van de IND. Vijf jaren die zijn voorbijgegaan zonder dat hij mocht werken of de studie vervolgen waarnaar zijn hart zo uitging in Afghanistan maar die hij niet kon afmaken. Een veel te lange tijd. Toch zijn ze niet verloren. Want hij en wij, we hebben er samen veel van geleerd.

We wensen Ehsan een mooie toekomst – in Nederland. Natuurlijk het liefst in Heerlen, op Heerlerbaan. In de Andreas.

Rob Pauls

Vormselcatechese in de parochies van de federatie

Iets doen voor een ander. Met deze slogan werden de vormelingen van de zes parochies van Heerlen-Zuid op pad gestuurd. De vormelingen mochten kiezen uit diverse projecten of ze mochten een eigen project doen.

Het resultaat werd zondag 8 maart gepresenteerd in de Andreaskerk. We zijn om 10.30 uur gestart met de heilige mis, die feestelijk werd opgeluisterd door het koor Sound of Peace and Freedom. Daarna hebben de vormelingen met veel enthousiasme, door middel van presentaties laten zien hoe zij belangeloos iets hebben gedaan voor een ander. De projecten van de vormelingen waren:

Amnesty: Hugo, Yanniek, Rick, Nina, Renske, Danaé en Frederike wisten ons te vertellen hoe Amnesty ontstaan was, wie de oprichter was enz. Maar indrukwekkend was het verhaal van een 14-jarige scholier, Aser Mohammed, die is gemarteld en ten onrechte al drie jaar in de gevangenis zit in Egypte. Yanniek heeft hem door middel van een brief sterkte toegewenst.

Hoeve Corisberg: Rens en Justin hebben een dag meegelopen en gewerkt in de hoeve. Zij vonden het een hele ervaring om ook de bewoners van de hoeve te ontmoeten. Dit zijn vooral mensen met een verstandelijke handicap. Door dit project is er een vriendschap ontstaan tussen de bewoners en de vormelingen. Als extraatje hebben Rens en Justin ons na afloop getrakteerd op een toastje met biologische jam.

Novizorg: de moeder van Luca, die werkzaam is bij Novizorg, heeft Sean, Ruben, Julian, en Luca meegenomen. Novizorg is een dagopvang voor mensen met Parkinson, dementie, afasie, verstandelijke beperking, lichamelijke handicap, etc.. Ze hebben rondgekeken en daarna meegedaan aan een activiteit en spelletjes gedaan met de cliënten. Vooral de verhalen van de cliënten hebben veel indruk op hen gemaakt.

Verpleeghuis Bergweide: Jason, Yurian, Aukje, Yanniek, Kiki, Anouk en Mido hebben op een woensdagmiddag met de ouderen mee gegymd. Ze hebben samen stoelvoetbal en blokjestrefbal gespeeld. Wat Mido, Yanniek en Aukje vooral opviel was het enthousiasme van de ouderen, soms speelden ze zelfs een beetje vals. De activiteitenbegeleiders van Bergweide waren onder de indruk en zouden het fijn vinden als er vaker jongeren op bezoek kwamen.

Jonkheidsprins Thijmen I en zijn adjudant Ties: jeugdprins Thijmen I en zijn adjudant Ties van de carnavalsvereniging de Winkbülle hadden net het carnavalsseizoen afgesloten. Ties vertelde over waar ze overal naartoe zijn geweest, maar ook over de mensen die zij ontmoet hebben. Zo zijn ze op bezoek geweest bij gehandicapten, maar ook bij de ouderen in het verpleeghuis. Een heel mooie samenvatting was dat carnaval vieren voor iedereen is, voor oud of jong, ziek of gezond…

We hebben afgesloten met een dankjewel aan de vormelingen en we waren het erover eens dat belangeloos iets doen voor een ander heel nodig en belangrijk is.

Anita van den Berg

Wereldwinkel in Andreas blijft

In een vorige uitgave van het parochieblad werd aangekondigd dat de wereldwinkel in de kerk zou sluiten per 1 februari. Maar zoals u wellicht heeft gemerkt kunt u er nog steeds producten kopen. Dat zijn niet alleen spullen uit de oude voorraad van Landgraaf. We gaan door met de verkoop met behulp van de wereldwinkel Kerkrade. Maar wel met een zeer beperkt assortiment: u kunt in ons 'winkeltje' alleen nog terecht voor koffie, suiker en wijn. De verkoop van andere producten is niet meer lonend, noch voor Kerkrade noch voor het 'filiaal' in onze parochie.

Het wereldwinkelhoekje in de hal begon akelig leeg te worden. Fijn dat we doorgaan met de wereldwinkel.

Rob Pauls

Afscheid van de aalmoezeniers van Dienst Kerk & Samenleving

De Dienst Kerk en Samenleving is na 118 jaar gevallen.

Prof. Borgman vertelde ons dat de huidige afdeling met vier aalmoezeniers in 1902 werd opgericht vanuit de katholieke sociale leer. De eerste aalmoezenier was dr. Henri Poels die opkwam voor de fabrieksarbeiders in Maastricht. Daarna werkte de DKS in het hele Limburgse bisdom voor caritas en naastenliefde. In de loop der jaren zijn initiatieven voor onder anderen armen, daklozen, de vrouwenbond, vakbonden ondersteund en is gestreden voor een gelijkwaardige behandeling van mensen ongeacht hun sociale positie.

Daarom nemen we met pijn in het hart afscheid van Mariëlle Beusmans en Hub Vossen. Het was een zinvolle en enerverende middag over het werk dat de aalmoezeniers hebben gedaan. Alle sprekers spraken lovende woorden over het werk van de DKS en zeiden dat ze Hub zullen missen omdat hij altijd meedacht en mensen een zetje gaf om activiteiten en projecten in de goede richting te sturen. Iedereen vond het jammer dat de DKS nu noodgedwongen stopt. We zullen Hub Vossen erg missen. Ook Hub Vossen vond het erg dat hij dit hoofdstuk van zijn leven nu moet afsluiten en zei dat men hem per mail om advies kan vragen indien nodig.

Mariëlle en Hub werden in het zonnetje gezet. Wij van de ATD Vierde Wereld willen Hub ook zeer bedanken voor de hulp die hij ons heeft gegeven. Mevrouw A. Verbalkt, oud-voorzitter van de DKS, deed in haar slotwoord een oproep aan de Kerk en maatschappij: ”Blijf zien! Blijf doen! Richt je naar buiten, niet naar binnen.” De taken van de DKS worden nu overgedragen aan parochies en maatschappelijke organisaties. Die moeten nu samen gaan werken om het werk van de DKS voort te zetten.

Namens de ATD Vierde Wereld, Jozé Kersten en Hilly Slootweg

Inloop met koffie en soep

De Protestantse Parkstadgemeente start samen met Kerk in Actie (de diaconale poot van de landelijke PKN) over enkele maanden een diaconaal project in of bij het centrum van Heerlen dat voorziet in een inloop met koffie en soep op zondagmiddag tussen 14.00 en 17.00 uur. De PKN heeft daar ook andere kerken bij betrokken; het Leger des Heils, de Lutherse Gemeente en ook de Andreasparochie. Een echt oecumenisch project dus! Doet u mee?

Rob Pauls

Cursussen dansexpressie en bibliodrama

Op 23 november vorig jaar hadden we een bijzondere parochiedag. Met hulp van onder andere Petra Timmermans en Tonny Ubachs hebben we een gebedsdienst voorbereid waarin we het verhaal van Mozes en het gouden kalf hebben gedanst en gespeeld.

Er ontstond het idee om Petra Timmermans en Tonny Ubachs te vragen een cursus dansexpressie en bibliodrama aan te bieden. Ze hebben hierop meteen 'ja' gezegd. Bedoeling is om eind maart, begin april hiermee te starten.

Wat willen zij gaan doen?

Petra Timmermans: dansexpressie

We gaan vier keer samen oefenen en eigen bewegingen zoeken om een dans te creëren die uitmondt in een STRALENDE DANS VAN HARMONIE. Deze dans kan eventueel ook in een viering worden ingelast.

Indeling van een les: warming-up (technieken voor body, hart en mind, staand of op een matje); los dansen; thema uitwerken, eigen bewegingen zoeken, patronen vormen; relaxen.

Aantal deelnemers: minimaal 6, maximaal 10. Het liefst 1x per 14 dagen. Op dinsdag- of donderdagochtend van 11.00 tot 12.30 uur. Kosten: € 20,- voor vier bijeenkomsten.

Tonny Ubachs: bibliodrama

We willen jullie uitnodigen om samen bijbelverhalen op een andere manier te gaan ontdekken en verdieping te zoeken. Bibliodrama is het spelen van verhalen uit de Bijbel. Je onderzoekt wat het verhaal jou te vertellen heeft en waar het raakt aan jouw eigen leven, je eigen ervaringen en geloofsbelevenissen. Aantal deelnemers: minimaal 6 en maximaal 12.

Kosten: € 20,- voor vier bijeenkomsten.

Wanneer: het kan op dinsdagmiddag, woensdagmiddag of donderdagavond. De middag van 13.30 tot 15.30 uur. De avond van 19.30 tot 21.30 uur.

Wie interesse heeft of vragen: mail of bel Marcel Mollink (butterflymarcel@hotmail.com 045-574 03 78)

Marcel Mollink

Lunchtafel van start op taalschool De WereldDelen

In de eerste week van februari is op de taalschool de WereldDelen aan de Gaffelhof een lunchtafel van start gegaan. De tafel is bedoeld om kinderen die (te) weinig eten meekrijgen van thuis, tijdens het twaalfuurtje van eten te voorzien. Het is en blijft een verantwoordelijkheid en taak van de ouders om hun kinderen eten mee te geven naar school. De school wil die taak niet overnemen. Daarom verzorgt de school geen volledige lunch voor de kinderen maar biedt kinderen die daar behoefte aan hebben, een gezonde boterham met beleg, melk en wat fruit aan. Vrijwilligers uit de wijk en de parochie staan vier dagen in de week klaar om brood te smeren, appeltjes te schillen en melk te schenken. Plus Tim en Joyce Janssen van de Heerlerbaan sponsoren de levensmiddelen. Fijn dat de kinderen niet met een lege maag hoeven te leren en fijn dat mensen van de Heerlerbaan zich inzetten voor de school in hun wijk.

Wilt u meedoen? Bel of mail naar contactpersoon Rob Pauls, andreas.r.pauls@gmail.com, tel. 043 - 3061706, 06 - 13771767.

Rob Pauls

Terugblik op 2019

We hebben het de afgelopen weken vaak gehoord: het voorbije jaar was een bewogen jaar. Maar wat is er in 2019 gebeurd? Geen 9/11 (2001), geen tsunami met 200.000 doden (2004), geen bankencrisis (2008), geen Arabische lente (2011), geen vluchtelingencrisis (2015). Het Amazonewoud, de Brexit, de klimaatverandering stonden al in 2018 op de agenda.

Waarom was het dan toch een bewogen jaar? Omdat er nog meer 'stille' oorlogen waren, nog meer terroristische aanslagen, nog meer door mensen veroorzaakte natuurrampen, nog meer vluchtelingen, nog meer woestijnvorming, nog meer plastic in zee. Het bewustzijn begint door te dringen dat het zo niet lang meer door kan gaan. Daarom toch een bewogen jaar.

Was het ook een bewogen jaar voor de parochie? Hebben we ons genoeg laten bewegen? En zijn we in beweging gekomen? Veel dingen gingen hun alledaagse, vertrouwde gangetje. Elke zondag een viering. Dat hoort erbij. En daar gebeurt soms meer dan je denkt. Zo’n viering kan mensen bewegen, bekrachtigen, bezielen – zonder dat je het ziet. Het geloof gaat immers, zoals de Hebreeënbrief zegt, over 'dingen die je niet kunt zien'. Dingen die geruisloos voorbij gaan en te klein zijn om op te vallen. Daar is de Kerk voor bedoeld, voor zulke kleine en onopvallende dingen die toch voor mensen, voor de kwaliteit van leven en voor het samenleven van levensbelang zijn.

De zaterdagavondvieringen zijn verhuisd van de kerk naar de koffiekamer. Dat was even slikken. Maar de eerstevrijdagvieringen van Harry Kerckhoffs hebben laten zien dat huiskamervieringen prima in onze parochie passen en mensen de weg daarheen weten te vinden. Het is een voorbeeld van hoe je kleiner kunt worden op een mooie manier.

Er waren het afgelopen jaar ook een paar bijzondere gebedsvieringen. Een viering met Claudia Theinert met veel plaats voor stilte en beschouwelijkheid. De een vond het mooi, de ander wat minder. We hadden een kerkproeverij waarin onkerkelijke mensen kwamen vertellen wat ze van de Kerk vinden. De Kerk moet immers een lerende Kerk zijn: willen leren van andere mensen, dat was de idee. De een vond het niks, de ander kon er met een beetje goede wil nog wel wat goeds in ontdekken, weer een ander vond het interessant.

En we hadden een parochiedag met de bisschop op bezoek die een gebedsdienst heeft bijgewoond die we zelf hadden gemaakt, met dans en muziek en bibliodrama. Daarmee hadden we in de parochie nog geen ervaring. De meeste deelnemers aan de parochiedag vonden het een geslaagde dienst. Moeten we met zulke vieringen doorgaan in de toekomst? Met wat meer variatie in de liturgie? En hoe veel en hoe vaak dan? En waarom eigenlijk? De een vindt van wel, de ander van niet. De een vond de gebedsdiensten de moeite waard, maar zegt: 'Hou er toch maar mee op'. De ander zegt: 'Het was totaal mislukt, maar probeer het nog maar een keer'. Het is alsof we leven in tijden waarin voor alles wat te zeggen is. In een wereld waarin niets meer eenduidig is. Welke kant moeten we op, waar gaan we heen?

Misschien was dat ook de reden waarom in 2019 verschillende gespreksgroepen zijn ontstaan, over mystiek en spiritualiteit, over Kerk en geloof. En er bestond al een Bijbelgroep. En een leesgroep waarin boeken gelezen worden over spirituele thema’s. Nee, dat is geen toeval, denk ik. Veel mensen lopen rond met vragen over de zin van alles wat er om ons heen gebeurt, over de Kerk, over wat we wel en niet meer kunnen geloven. Er zijn geen tradities en geloofsverhalen meer die voor iedereen geldig en gezaghebbend zijn. Ieder van ons moet, vaak moeizaam genoeg, aan en in zichzelf ontdekken wat hij of zij geloven kan. Maar wat er in jezelf leeft, dat kun je alleen op het spoor komen door met anderen te praten over wat ons beweegt.

En diaconaal? Ook daar is het een en ander gebeurd. We zijn net als in 2018 ook in januari 2019 nog naar Den Haag getogen om vieringen te verzorgen die uitzetting van het Armeense vluchtelingengezin Tamrazyan moesten voorkomen. Dat is gelukt.

In de parochie vinden nu viermaal per week taallessen plaats. Daar komen soms wijkbewoners op af die het Nederlands niet of onvoldoende machtig zijn. De meeste deelnemers zijn asielzoekers uit het azc die hun best doen om Nederlands te leren zodat ze, als ze mogen blijven, snel een goede start kunnen maken in ons land.

Een grote teleurstelling was dat Ehsan, in 2018 bij ons gedoopt en inmiddels een vertrouwd gezicht in de kerk, zijn beroepsprocedure heeft verloren. De advocaat bekijkt welke mogelijkheden er nog zijn om niet te worden uitgezet. Het is voor hem en voor ons een bange tijd van zweven tussen hoop en vrees. En hij is niet de enige. In de parochie heeft in 2019 menig vluchteling op de stoep gestaan met vragen om hulp.

In 2019 is de Amazone-werkgroep actief geweest die politiek, pers en bedrijfsleven op de huid heeft gezeten met kritische vragen over wat er in de Amazone gebeurt. In december is er in Heerlen gedemonstreerd bij de ING. De werkgroep is in 2018 in het leven geroepen op initiatief van Geert Bles. Dat was vóórdat de Amazone wereldwijd zo veel aandacht in de media heeft gekregen. Daar mogen we als parochie best trots op zijn. Weten waar het smeult voordat het brandt. Ook dat is een opdracht voor de Kerk.

We hebben met de ATD Vierde Wereld samengewerkt als het om armoede gaat. Onder andere op 17 oktober waar in heel Limburg actie is gevoerd tegen de groeiende armoede in Nederland. Want ook daar smeult het en begint het straks misschien te branden. Dus ja, er is beweging in de parochie geweest in 2019.

We kregen er ook een nieuwe pastoraal werker bij, die een fris geluid laat horen en met nieuwe ideeën komt. De parochie is er blij mee. Want de Kerk bestaat uit mensen. Parochianen die elkaar en andere mensen bezoeken, helpen, steunen. Het is honderden keren gebeurd in 2019. Kaarten die worden verstuurd naar mensen, op verjaardagen of bij andere gelegenheden – Gerda besteedt er elke week heel wat uren aan. De uren waarop de parochie geopend is en iedereen binnen kan lopen voor een kop koffie – de gastvrouwen maken het mogelijk. Op verzoek van veel mensen blijft de kerstversiering nog tot februari staan omdat het zo mooi is – de versiergroep heeft ervoor gezorgd. Tuin en gebouw zijn in orde, dankzij de onderhoudsploeg, de tuinmannen, de poetsploeg. Fluit, orgel en koor – wat zouden de vieringen zijn zonder hen? En zonder de kosters? Doorlopende exposities, voor iedereen toegankelijk – een hele klus telkens weer voor de werkgroep kerk en kunst. En we hadden een vrijwilligersdag in het Nivonhuis waarvoor een aantal vrijwilligers veel werk hebben verzet – het was een prachtige middag.

Dierbare mensen zijn ons ontvallen het afgelopen jaar. Ze leven in ons voort. We hebben ook een aantal nieuwe mensen mogen verwelkomen. Er waren een aantal dopen en er zijn ook een stel jongeren gevormd, samen met jongeren uit de andere parochies in de federatie. Maar de parochie wordt kleiner, we beginnen het te merken, het wordt voelbaar. Het zal ons veranderen. Hoe weten we niet. Maar in 2019 waren we wat we ook in 2020 willen zijn: een fijne gemeenschap van mensen die een evangelisch leven voor ogen staat, op weg naar een gelukkigere wereld. We doen ons best.

Rob Pauls

In gesprek met de Bijbel

Elke derde vrijdag van de maand gaan we met elkaar in gesprek over de lezingen van de zondag.

De bijeenkomsten zijn steeds van 10.30 tot 11.30 uur, en zijn bedoeld voor iedereen die graag wil nadenken en praten over de teksten uit de Bijbel die het weekend erna in de liturgie gelezen worden. En de achtergrond daarvan ontdekken. Van harte welkom!

Parochiedag 23 november

Zoals gebruikelijk begon en eindigde de jaarlijkse parochiedag dit jaar met koffie en thee. Maar voor de rest was het een heel andere dag dan in de voorgaande jaren. De opzet van de dag was tegelijk bescheiden en gewaagd: de parochianen maken zelf een viering en gaan daarna met z'n allen daarin voor. That's it. En dat onder het al dan niet goedkeurende oog van de bisschop, die op bezoek kwam om kennis te maken.

Het deed voor sommigen wat onwennig aan. Voor wie nog nooit heeft gehoord van bibliodrama met Mozes in de hoofdrol of wie nog nooit in de kerk heeft gedanst rondom een gouden kalf, was het best spannend. Je moet eerst in een workshop creatief gaan zitten wezen en in twee uurtjes tijd een heel ander soort viering maken dan je gewend bent. En vervolgens moet je voor de uitvoering daarvan op het 'priesterkoor' aantreden en hangt het van jou af of het wat wordt of niet. Jij op het priesterkoor en de bisschop in de banken! Dat was weer eens wat anders. Maar de geluiden van de deelnemers waren heel positief, zelfs enthousiast. Dat bibliodrama en dansen zo aanstekelijk zijn; dat je er, zelfs al de eerste keer dat je het doet, zoveel van kan leren over jezelf en God, misschien meer dan van een preek, smaakt dat niet naar meer?

Meedoen en zelf doen

Voor 2019 was dit de derde gebedsdienst. Een op zondag met Claudia Theinert, een naar aanleiding van de kerkproeverij. En nu dus op de parochiedag. In het pastoraal team en de liturgiegroep is daarover veel gesproken. Waarom zulke gebedsdiensten? Een van de redenen kwam duidelijk naar voren op de parochiedag. De Andreas wil een vrijwilligerskerk zijn, en dat is zij ook: kijk maar hoe veel mensen in de catechese actief zijn (in de leesgroep van Dolf, de communie- en vormselvoorbereiding, de geloofsgesprekken, de Bijbelgroep op vrijdag, en niet te vergeten de volwassenencatechese die in 2018 en 2019 voor Ehsan is georganiseerd) en in de diaconie (de beide pastorale en diaconale werkgroepen, de ATD Vierde wereld, Solidaridad, een Amazonewerkgroep, nog afgezien van wat mensen in onze parochie allemaal voor elkaar doen zonder dat het opvalt). En intussen ook in de liturgie: meer lectoren, meer overwegers, meer voorgangers. Het is u vast opgevallen. De kerk van de toekomst is een kerk waarin mensen mee doen, meer: waarin ze het zelf doen. Dus hebben we met z'n allen een viering gemaakt.

De kerk in de samenleving

Maar waarom een heel andere viering dan anders? Waarom gebedsdiensten? Als mensen tevreden zijn met de vieringen zoals ze zijn, waarom dan op zoek naar iets nieuws? Soms denken mensen dat het de bedoeling is om mensen de kerk in te krijgen. Om nieuwe doelgroepen aan te boren. Jongeren te interesseren voor de kerk. Maar je krijgt de kerk niet voller als je de vieringen een ander aanzien geeft. De tijd is voorbij dat je daarmee mensen trekt. Wie die hoop nog heeft, laat haar beter varen.

Nee, er is een andere reden om in de liturgie af en toe andere dan gebaande paden te gaan. De plaats van de kerk in de samenleving is de afgelopen decennia veranderd. Je kunt je afvragen: is er nog wel een plaats voor de kerk? In Amsterdam is het kruis op de mijter van Sinterklaas er van af gehaald en vervangen door het stadswapen van Amsterdam. Sinterklaas is immers een feest voor alle kinderen, ook voor kinderen die helemaal niks weten van kerk en geloof. Wat moet de kerk nog doen in een samenleving waarin niemand meer op haar schijnt te wachten en nogal wat mensen niet veel op hebben met de kerk? Daarom was de kerkproeverij in september omgedraaid: niet mensen van buiten laten proeven van onze kerk maar wij proeven van mensen buiten: wat vinden zij er van, kunnen wij iets van hen leren?

De Andreas ziet zichzelf als een diaconale parochie. In de samenleving, daar zijn de noden van mensen - steeds meer zelfs - en daar moet je dus aanpakken en de handen uit de mouwen steken. Om met Geert Bles te spreken: de vraag is niet 'hoe je mensen de kerk in krijgt maar hoe je ze er uit krijgt'. De vraag is: waar staat de kerk voor in onze samenleving? En hoe breng je de boodschap van het evangelie op een manier die aanspreekt en begrijpelijk is? Want de kerk is er niet voor zichzelf. Ze is er ook niet voor de 'eigen mensen'. De kerk heeft een opdracht: het evangelie verkondigen, met het evangelie present zijn in de samenleving. Dat is haar reden van bestaan. In de theologische taal van vandaag: de kerk moet missionair zijn. Daarvoor moet je in het Nederland van nu creatief zijn, nieuwe wegen inslaan, dingen uitproberen, je op andere ideeën laten brengen, soms eens wat geks durven doen. Dat kan en moet diaconaal. Wat het evangelie is laat je immers het beste zien door mensen te helpen, te steunen, bij mensen te zijn zonder iets terug te verwachten. Het evangelie is vooral een kwestie van doen. Maar naar mensen toegaan, contact maken met de samenleving, dat moet ook in de liturgie en in de catechese, tenzij je de vieringen en het leren wilt opgeven. Doen wat je altijd gedaan hebt, is in de situatie van vandaag niet voldoende. Je bereikt er niemand mee die buiten staat. De afstand tot de samenleving is te groot geworden.

Moet nu van alles en nog wat op de schop? Natuurlijk niet. In het pastoraal team is iedereen het er over eens dat we in de liturgie doorgaan op de manier zoals we nu vieren. Mensen vinden de vieringen waardevol, er is geen enkele reden om daar aan te gaan sleutelen. Maar af en toe moet je eens wat anders proberen. Dat hoeft niet perse in de zondagse vieringen, het kan ook op andere dagen en op andere manieren. Maar het moet wel gebeuren, wil je vasthouden aan het evangelie in een tijd als de onze.

Rob Pauls

Bekijk meer foto's van de parochiedag.

Ondersteuning gezocht voor penningmeester en secretaris

Wij zijn een parochie waarbij de positieve aandacht voor elkaar en voor de zwakkeren belangrijk is. Wij brengen zaken waardoor de aarde en mensen geschaad worden onder de aandacht, maar noemen ook zaken die goed gaan. Wij richten ons vooral op de inhoud; echter, dit kan alleen als de organisatie die hierin faciliteert, goed op orde is. Op dit moment is dat zo, maar om de continuïteit te garanderen, moeten wij ook vooruit kijken en daarom zijn wij op zoek naar ondersteuning van de penningmeester en secretaris.

Het is heel zinvol werk en het geeft veel voldoening als de zaken goed geregeld zijn. Daarnaast schijnt het goed te zijn om uitdagingen aan te gaan en mensen te ontmoeten en samen aan processen te werken. Als dat dan gebeurt in een prettige omgeving met fijne mensen om je heen, zoals bij de Andreasparochie, heeft dat veel positieve effecten.

Als wij uw interesse gewekt hebben om ondersteuning te bieden aan het penningmeesterschap en/of de secretariële werkzaamheden nodigen wij u graag uit om contact op te nemen met Karin van Doormaal (045 - 5413568, kvandoormaal@home.nl).

In actie voor het Amazonegebied

Toen Geert Bles ongeveer een jaar geleden door vrienden uit België werd aangesproken op de kwalijke rol die Nederlandse bedrijven en de Nederlandse overheid spelen in het Amazonegebied, voelde hij zich geroepen om in actie te komen. Binnen de Andreasparochie vond hij een aantal medestanders en later kwamen daar nog mensen bij van HeerlenMondiaal en de Steungroep Indianen in Brasil. Zo ontstond wat we meestal de Amazonewerkgroep noemen.

Wat is er aan de hand in het Amazonegebied?

Al heel lang wordt het Amazone regenwoud bedreigd door grootschalige landbouw, mijnbouw en de aanleg van wegen. Grote stukken bos worden gekapt of platgebrand om plaats te maken voor de verbouw van vooral soja. De grond wordt vergiftigd door de mijnbouw. De inheemse bevolking raakt haar bestaansbronnen kwijt, wordt verjaagd en soms vermoord. Officieel heeft de inheemse bevolking wel rechten, maar die worden met voeten getreden. Vooral na het aantreden van Bolsonaro als president zijn de schendingen van de rechten van de bevolking sterk toegenomen.

De laatste jaren wordt gewerkt aan wegen, spoorwegen en havens in het Amazonegebied om het transport van vooral landbouwproducten te vergemakkelijken. Daardoor dreigt de verwoesting van het Amazonegebied versneld te worden. Een aantal Nederlandse bedrijven werkt hier aan mee en de Nederlandse overheid helpt daarbij. Ook Nederlandse banken investeren in de sojabedrijven.

Wat doet de Amazonewerkgroep?

In Nederland maken veel mensen zich zorgen over de ontwikkelingen in het Amazonegebied, maar over de Nederlandse betrokkenheid daarbij hoor je minder. Onze werkgroep richt zich vooral op dat laatste. Op 16 mei hebben we een open brief met vragen geschreven aan de betrokken bedrijven en aan minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. In eerste instantie kregen we daarop weinig inhoudelijke respons en daarom zijn we een aantal vervolgacties gestart.

Naar de politiek

We hebben een brief gestuurd naar de leden van de vaste kamercommissie voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking met het verzoek de Nederlandse betrokkenheid bij de problemen in het Amazonegebied aan de orde te stellen. De commissie wilde zelf geen actie ondernemen, maar van sommige kamerleden kregen we wel een reactie. Verder zijn er sinds die tijd door leden van PvdA, PvdD, SP, GroenLinks en D66 zeer regelmatig vragen gesteld aan minister Kaag over de verwoesting van het Amazonegebied en de Nederlandse betrokkenheid daarbij. Uit de antwoorden van de minister blijkt dat ze wel met bedrijven in gesprek wil gaan over maatschappelijk verantwoord ondernemen, maar bedrijven niet kan dwingen. Ook uitsluiten van een aanbesteding is juridisch niet mogelijk.

Op 5 november hebben Bram van Ojik en Isabelle Diks (GL) de initiatiefnota Behoud het Woud bij de Tweede Kamer ingediend waarin tien voorstellen worden gedaan ter bescherming van het bos wereldwijd. Het zevende voorstel is: Verhinder dat Nederlandse bedrijven bijdragen aan ontbossing. De nota is doorgestuurd naar de vaste kamercommissie voor Buitenlandse Zaken.

Op 12 november krijgen we eindelijk een reactie op onze open brief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Directeur Internationaal Ondernemen André Driessen schrijft dat de Nederlandse vertegenwoordigingen in Brazilië in contacten met de Braziliaanse overheid steeds het belang benadrukken van mensenrechten, bescherming van inheemse volkeren en bescherming van het milieu. Het Nederlandse diplomatieke netwerk informeert Nederlandse bedrijven over de kansen en uitdagingen op het terrein van grote infrastructurele projecten in Brazilië, maar de overheid is niet financieel betrokken bij deze projecten. Echte antwoorden op de vragen in onze brief krijgen we niet.

Naar de bedrijven

Omdat we van de aangeschreven bedrijven geen reactie ontvingen, hebben we een paar bedrijven gebeld (Boskalis, Pantheia, Cargill en Arcadis). Van graanhandelaar Cargill en ingenieursbureau Arcadis hebben we inhoudelijke reacties ontvangen. Cargill zegt dat het geen soja van na 2006 ontboste gebieden inkoopt. Arcadis houdt vol dat ze bij hun plannen voldoende rekening hebben gehouden met milieu en de belangen van de inheemse bevolking.

Naar de kerk

Met het oog op de bijzondere synode over het Amazonegebied hebben we een brief aan de Nederlandse bisschoppen gestuurd over onze zorg over het Amazonegebied en de Nederlandse activiteiten daar. Via Mgr. Jan Lieshout kregen we antwoord. Hij zegt dat de Nederlandse bisschoppen uiteraard niet zijn uitgenodigd voor de Amazone-synode, maar dat zij met name de bisschop van Paramaribo willen ondersteunen in de strijd voor rechtvaardigheid en waarheid; en dat zij de lokale bisschoppen (o.a. de bisschop van Paramaribo) graag op de hoogte willen brengen van onze brief en hen bemoedigen om de stem van de kerk te laten horen op de Amazone-synode.

Interessant is dat de bisschop van Paramaribo Karel Choennie in Trouw van 28 oktober over dit onderwerp spreekt. De laatste vraag en antwoord in het interview zijn:

V: En als gelovigen u thuis op de man af vragen: 'Bisschop, komen die gehuwde priesters er nu of niet?' Wat zegt u dan?

A: Ik denk eerlijk gezegd dat ze eerder zullen vragen: wat heeft de synode gezegd over mensenrechten en de bescherming van het Amazonewoud? Die hele celibaatdiscussie leeft bij hen minder.

Naar de pers

We hebben kranten benaderd, rechtstreeks en via ons bekende journalisten. Tot nu toe heeft dat niet geleid tot veel publiciteit. Alleen de Inkijk publiceerde een stuk van Geert Bles.

Naar het publiek

Op 12 december zond Zembla een documentaire uit over het Amazonege-bied en de Nederlandse betrokkenheid. In deze confronterende documentaire kwam onder meer naar voren dat de ING 1,2 miljard dollar investeerde in sojabedrijven en zo medeverantwoordelijk is voor de ontbossing van het Amazone regenwoud. Reden voor de werkgroep om een protest te organiseren.

Zo protesteerden op maandag 23 december zo'n 20 mensen bij de ING-bank aan de Honigmanstraat in Heerlen tegen de investeringen van de bank in sojabedrijven. Veel kwamen uit de Andreasparochie, maar er waren er ook van Parksjtad in Transitie en HeerlenMondiaal. Er werden honderden folders uitgedeeld en veel gesprekken gevoerd. Voor sommige van de deelnemers was het de eerste keer in hun leven dat ze aan een demonstratie deelnamen. Het is Geert Bles toch weer gelukt om mensen de kerk uit te krijgen.

Kijk hier voor de foto's.

Het zeer informatieve programma van Zembla is nog te zien op NPOstart, bv. met de link: https://www.npostart.nl/zembla/12-12-2019/BV_101393871 .

Hoe gaan we verder?

De werkgroep is van plan door te gaan op de ingeslagen weg. Met de bedrijven zouden we graag in gesprek gaan om van hen persoonlijk te horen hoe ze denken over hun activiteiten in het Amazonegebied. De politiek, de kerken en de pers willen we aanzetten tot meer aandacht voor de Nederlandse betrokkenheid bij het Amazonegebied. We stellen suggesties en nieuwe ideeën zeer op prijs. Dus laat van je horen.

Rens Trimp

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.