Nieuws

← terug

Nieuwjaarswens

Het nieuwe jaar is oud begonnen. De afgelopen tien maanden heeft corona ons leven beheerst. De een had er meer last van dan de ander. Er zijn mensen aan overleden. Menigeen moet iemand missen die zonder corona nog zou hebben geleefd. Velen met een eigen zaak weten niet hoe ze de eindjes aan elkaar moeten knopen en staan voor een financiële afgrond. Sociale contacten werden rigoureus gekapt. Scholen gesloten. Thuiswerken. We kennen het rijtje inmiddels wel. Halverwege het voorbije jaar hoorde je nog wel eens dat het ook zijn voordelen had: er was meer rust, meer stilte, minder vliegtuigen in de lucht, minder verkeer op de weg, minder CO2-uitstoot, het voortdurende gejakker van hot naar her was even tot stilstand gekomen. Zulke geluiden, valt me op, hoor je de laatste tijd niet meer. Veel mensen zijn moe geworden, moe van corona. We willen er met zijn allen zo snel mogelijk vanaf.

En wie weet gaat het lukken! Alle hoop is op de ontwikkelde vaccins gesteld. Steeds meer mensen willen zich laten inenten, zo blijkt uit enquêtes. Dat is goed nieuws. Hoe meer mensen mee doen, des te sneller helpen we het virus de wereld uit. Solidariteit is een machtig wapen! Maar we moeten ons ook niet wiegen in valse zekerheid. Corona heeft ons hardhandig duidelijk gemaakt dat we niet alles in de hand hebben, om het maar zachtjes te zeggen. Het zou jammer zijn deze les weer snel te vergeten en over te gaan tot de orde van de dag. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen? We weten het niet.

Ja, het wordt een jaar vol onzekerheden. Als je tegen mensen zegt dat je er toch niet helemaal gerust op bent, krijg je vaak als antwoord: 'je moet vertrouwen hebben'. Maar vertrouwen is geen kalmeringsmiddel waarmee we ons gerust kunnen stellen. Waarmee we onze angst en onzekerheid kunnen bezweren en wegtoveren en doen alsof er geen reden voor is. Een onzekere wereld onder ogen zien, en toch vertrouwen bewaren; en des te meer vertrouwen, naarmate je er minder gerust op bent; een vertrouwen dat niet afhangt van hoe het er buiten in de wereld uitziet; vertrouwen dat uit andere bronnen put dan wat we om ons heen zien gebeuren, zulk vertrouwen hebben wij nodig dit jaar, en dat vertrouwen wens ik iedereen toe.

Rob Pauls

"We moeten ons steeds opnieuw afvragen: stelt de activiteit die we voorstellen de meest ten achtergestelden in staat uit hun situatie te komen en zelf bewerkers te worden van de Rechten van de Mens?"

Joseph Wresinski (1917-1988), grondlegger internationale beweging ATD Vierde Wereld

Een nieuw jaar staat voor de deur, maar begint het nieuwe jaar eigenlijk wel nu? Zolang we nog in de ban zijn van corona, ondanks de nu op gang komende vaccinatie, voelen we ons beperkt in ons doen en laten, we voelen ons beperkt in onze voornemens, dromen en hoop voor verandering ten positieve. Verandering waar mensen die in armoede leven, de meest achtergestelden, telkens weer op hopen en voor vechten.

Kunnen we van 2021 een jaar maken waarin we de mens centraal kunnen stellen, waar saamhorigheid, solidariteit, duurzaamheid en eerlijk delen de norm worden? Een jaar waar we omzien naar en werkelijk aandacht hebben voor elkaar? Waar we leren omdenken, waar we van zelfredzaamheid samenredzaamheid maken, van eigen kracht gedeelde kracht, waar we elkaar niet beconcurreren maar samenwerken, waar we present kunnen zijn voor elkaar? Dit is het enige wat deze mensen vragen; elke dag doen zij moeite zelf bewerkers te worden van de Rechten van de Mens, maar zij beseffen als geen ander dat daar iedereen voor nodig is. Ook u!

Wij van ATD Vierde Wereld nodigen u hiertoe uit, we willen graag in dialoog met u gaan. We hopen na deze lockdown elkaar weer elke week op de woensdagmiddag van 13.30 tot 16.00 uur te ontmoeten in de huiskamer van de Andreasparochie. Voor ons is het een plek waar we ons thuis, veilig en vertrouwd voelen en van waaruit wij onze acties voorbereiden.

Wij wensen u en ons veel ontmoetingen van mens tot mens van hart tot hart.

Marion Braad

Aanmelden vieringen

Door de coronamaatregelen kunnen slechts dertig mensen de vieringen bijwonen. Voor de vieringen op zondagmorgen is het daarom noodzakelijk dat u zich vooraf aanmeldt. Voor de vieringen op zaterdagavond en de eerstevrijdagviering is aanmelden niet nodig.

U kunt zich aanmelden bij de gastvrouwen van dinsdag t/m vrijdag van 10.00 tot 12.00 uur via tel. 045 - 541 33 81 of per e-mail: parochiesintandreas@home.nl).

Corona en de Andreasparochie

Al 8 maanden bepaalt corona hoe, wanneer en wat we samen kunnen doen. De maanden maart en april waren er geen vieringen in onze kerk. Vanaf mei kunnen we weer samen vieren met inachtneming van regels die we inmiddels allemaal kennen: gepaste afstand, handen ontsmetten, met een beperkt aantal bezoekers aanwezig zijn.

In de afgelopen maanden is gebleken dat mensen genoeg ideeën hadden om toch op een bepaalde manier 'Kerk' te zijn. Dat kan door elkaar te bellen, even een bezoekje te brengen bij die mensen die het nodig hadden, omzien naar elkaar.

In de Andreasparochie zijn zoveel mogelijk activiteiten doorgegaan. Denk aan het inloopuurtje bij de gastvrouwen, taalles voor de vluchtelingen, de stilteviering/meditatie op donderdagochtend, de tuinmannen, de versiergroep etc. Als we namen gaan noemen, gaan we beslist mensen vergeten, dus dat doen we niet.

Een oprechte, welgemeende dank aan iedereen die de afgelopen maanden op zijn/haar manier heeft bijgedragen aan de activiteiten in onze parochie.

Omdat in de vieringen in het weekend niet iedereen aanwezig is, merken we dat wel in onze weekendcollectes. Wij missen daardoor een belangrijke bron van inkomsten. We voelen ons wat ongemakkelijk om dit te vragen, maar toch: wilt u ons helpen? Iedere extra bijdrage, hoe klein of groot ook, wordt gewaardeerd! U kunt uw bijdrage overmaken op NL17 INGB 0003269778 of NL21 ABNA 0577627325 o.v.v. extra gift i.v.m. corona.

Marga Peters

Oecumenische viering zondag 24 januari

Zoals elk jaar is er in de Week van Gebed voor eenheid in januari weer een oecumenische viering samen met onze vrienden van de PKN Parkstadgemeente. De viering wordt gehouden op zondag 24 januari. Er is gekozen voor twee gezamenlijk voorbereide en zo goed als identieke vieringen op zondagochtend, om 10.00 uur in de Pelgrimskerk in Brunssum en om 10.30 uur in de Andreaskerk. Dominee Joachim Stegink houdt dan de preek in de Andreaskerk, pater Geert Bles in de Pelgrimskerk.

Voor de viering in de Andreaskerk moet u zich aanmelden. De dienst in de Pelgrimskerk is alleen te volgen via kerkdienst gemist.

We leven in een vreemde tijd. Een groot deel van het afgelopen jaar heeft corona ons leven beheerst. U heeft daar elders in het parochieblad ook al over kunnen lezen. En nog steeds gaat bijna alles anders dan we tot maart vorig jaar gewend waren: anderhalve meter afstand houden, zoveel mogelijk thuis werken, niet naar school, de kapper of café. Naar de kerk kan wel, maar met maximaal dertig mensen. Dat betekent dat we regelmatig mensen moeten teleurstellen: helaas, de viering is al volgeboekt.

Op kerstavond kon er zelfs geen viering plaatsvinden. En ook de geplande inloop hebben we moeten annuleren. We missen veel mensen, die we normaal bijna wekelijks zagen, maar die nu liever wachten tot het virus echt is teruggedrongen. Voor ondernemingen die hun deuren hebben moeten sluiten, heeft dit enorme financiële consequenties. Er zijn wel steunmaatregelen van de regering, maar daarmee worden niet alle gaten in de begroting gedicht. Dat geldt ook voor de kerken, ook voor de onze.

Ook wij hebben een beroep kunnen doen op een van de overheidsregelingen, maar daarmee zijn niet alle tekorten gedekt. Wij missen vooral de opbrengsten uit de collecten.

Wij hebben besloten de tarieven voor de vieringen dit jaar niet te verhogen. Dat maakt wel dat wij nog meer dan anders afhankelijk zijn van uw kerkbijdrage. Daarom doen wij ook dit jaar tijdens de Actie Kerkbalans weer een beroep op u. Doet u mee?

Karin van Doormaal


U kunt op verschillende manieren geven:

  • Met uw kerkbijdrage: uw bijdrage aan onze parochie is aftrekbaar voor de belasting. Onze parochie is een algemeen nut beogende instelling (ANBI).
  • U kunt ook een periodieke gift geven. U maakt dan vijf jaar hetzelfde bedrag over. U kunt dan het hele bedrag aftrekken bij uw belastingaangifte, en krijgt dus meer terug van de belastingdienst.
  • In uw testament: daarin kunt u vastleggen of, en aan welke goede doelen u iets wilt nalaten. Eén van die goede doelen kan de parochie zijn.

Meer informatie over de mogelijkheden kunt u krijgen bij Karin van Doormaal.

De hoogte van uw kerkbijdrage bepaalt u zelf. Richtlijn is € 110,00 per jaar. Als u dit de laatste vier jaar achter elkaar hebt betaald, worden de kosten voor huwelijks en rouwdiensten niet in rekening gebracht. Uiteraard is een hoger bedrag meer dan welkom. Willen wij alle plannen kunnen realiseren is meer kerkbijdrage zelfs hard nodig. Daarom vragen wij u met uw hart en uw verstand naar draagkracht bij te dragen.

U kunt uw kerkbijdrage op verschillende manieren betalen:
  • Door het bedrag over te maken op rekening NL21 ABNA 0577627325 t.n.v. RK Kerkbestuur St. Andreas o.v.v. Kerkbijdrage.
  • Via een opdracht aan uw bank om periodiek een bedrag aan ons over te maken.

Om ons een idee te geven waar we het komende jaar op mogen rekenen, zou het fijn zijn als u het formulier 'toezegging kerkbijdrage 2021' invult. U kunt dat ook gebruiken als u uw huidige bijdrage wilt verhogen. Vergeet dan niet ook uw opdracht aan de bank aan te passen.

Wij danken iedereen van harte voor de bijdrage in het afgelopen jaar. En wij danken u bij voorbaat voor uw kerkbijdrage voor dit jaar.

Fratelli tutti

Paus Franciscus heeft in oktober een nieuwe encycliek (een rondzendbrief) doen uitkomen. Dat is de derde encycliek die de paus heeft geschreven sinds 2013. Een drieluik: Gaudii evangelium uit 2013 ging over de relatie van de mens met God, Laudato si’ uit 2015 over de relatie met de schepping, en de nu verschenen encycliek, Fratelli tutti, gaat over de relatie met de medemens. Waar het in alle drie relaties om draait: verbondenheid. Van daaruit ziet de paus dat er in de wereld van nu een heleboel mis is. Mensen worden beheerst door angst terwijl ze zich beter zouden kunnen laten leiden door vertrouwen. En zo staan ook onverschilligheid tegenover echte zuster- en broederschap en berusting tegenover de noodzaak om eensgezind en met vereende krachten dringende problemen aan te pakken. Het thema houdt de paus al jaren bezig, getuige zijn kerst- en paaspreken van de afgelopen jaren. Hieronder vindt u een aantal uitspraken uit de encycliek.

Fratelli tutti is mijn antwoord op de vele manieren waarop mensen worden uitgeschakeld of genegeerd: een nieuwe droom van broederschap en vriendschap.

De huidige wereld is grotendeels doof. Soms verhindert de snelheid van de moderne wereld dat we goed luisteren naar wat de ander zegt. We kunnen samen de waarheid zoeken in dialoog, in een rustig gesprek of verhitte discussies, in stilte en lijden.

Isolatie nee, nabijheid ja. Cultuur van confrontatie nee, cultuur van ontmoeting ja.

Er is niet alleen hier en daar oorlog in onze wereld maar er is een wereldoorlog hier en daar.

De geschiedenis van de barmhartige Samaritaan herhaalt zich: sociale en politieke verwaarlozing maakt vele plaatsen in de wereld tot desolate plekken.

Tederheid is het pad van de moedigste en sterkste mannen en vrouwen.

De optelsom van persoonlijke belangen is niet in staat een betere wereld tot stand te brengen voor de hele mensheid.

Wat moeten we doen met migranten: verwelkomen, beschermen, stimuleren en integreren.

Wie een muur optrekt, eindigt als een slaaf binnen de muren die hij zelf heeft gebouwd.

Vrede tussen religies is mogelijk. Het uitgangspunt moet de blik van God zijn.

We accepteren geen digitale wereld die ontworpen is om onze zwakheden uit te buiten en het ergste in mensen naar boven te halen.

‘Fratelli e sorelle’ (broeders en zusters) viering Raad van kerken Parkstad

21 januari 2021 19.00 uur, Sint-Laurentiuskerk, Voerendaal

IN VERBAND MET CORONAMAATREGELEN GAAT DEZE BIJEENKOMST NIET DOOR.

Sint Augustinus: een bevlogen predikant

Sint Augustinus was niet alleen Kerkvader en een groot geleerde maar ook een geliefd predikant. Er zijn 600 preken van hem bewaard gebleven, die onlangs allemaal zijn vertaald. Geïnteresseerden kunnen deze preken samen lezen en bestuderen o.l.v. vertaalster Joke Gehlen-Springorum.

De tweede bijeenkomst is 24 februari om 10.00 en 14.00 uur in de Andreaskerk. Aanmelden is noodzakelijk. Dat kan bij Marcel Mollink, telefonisch (045-574 03 78) of per e-mail (butterflymarcel@hotmail.com).


Twee nieuwe leden van de liturgiegroep stellen zich voor


Mijn naam is Harrie Renckens

Veel vaste bezoekers van vieringen in de Andreaskerk zullen mij de laatste maanden wel eens hebben opgemerkt: een nieuw gezicht bij het altaar in de Andreaskerk. Ik vind het daarom passend om me even kort voor te stellen. Mijn naam weet u al en mijn leeftijd is 70 jaar. Met echtgenote Zosia en jongste dochter Karolina woon ik aan de Sikkelhof, dicht bij de Andreaskerk. Onze oudste dochter Martyna is enkele jaren geleden uitgevlogen en woont nu in Bladel. Sinds 1 juli 2020 ben ik gepensioneerd diaken en sinds 1 juli 2015 gepensioneerd docent wiskunde van het Grotius College. Nadat ik al enkele keren in de Andreaskerk vieringen op verzoek van de liturgiegroep heb mogen verzorgen, ben ik na mijn afscheid in de Annaparochie gevraagd om in de toekomst regelmatig vieringen mee te helpen voorbereiden en uit te voeren in de Andreasparochie. Ook werd ik weer lid van de groep parochianen die het parochieblad in de parochie rondbrengen. Van de meditatiegroep, waarvan de leden wekelijks bij elkaar komen, ben ik tenslotte ook deel gaan uitmaken.

Tot nu toe bezorgen die activiteiten mij veel voldoening. Ik wil vooral actief lid zijn van de Andreasgemeenschap. Ik hoop de Andreasparochiegemeenschap nog lange tijd te kunnen dienen want daarvoor ben ik diaken geworden en in 2008 door mgr. Wiertz gewijd.


Mijn naam is Joke Gehlen-Springorum

Sinds anderhalf jaar woon ik op Parc Imstenrade en voel ik mij aangetrokken tot de Andreasparochie. In mijn vorige woonplaats Wijnandsrade was ik lid van een hechte liturgiegroep o.l.v. pastor Lei Hausmanns.

Daarom wil ik ook graag lid zijn van de liturgiegroep van de Andreasparochie. Het voelt hier als thuiskomen. Wat mij aanspreekt in de Andreasparochie is de hechte gemeenschap en de persoonlijke vrijheid. Ik heb niets met dogma’s maar ben al mijn leven lang een godzoeker. Daarbij word ik gesteund door mijn bijbelclubje, ooit ontstaan vanuit de 'Bijbelmarathon'. En niet te vergeten door het maken van een overweging. Dan moet ik diep op de tekst ingaan en dat verrijkt mijn geloof.

Privé: ik ben geboren in Castricum, heb in Nijmegen klassieke talen gestudeerd en ben door mijn huwelijk in Limburg terechtgekomen. Ik ben getrouwd met Karel en wij zijn gezegend met twee zonen en zes kleinzonen.

Ik heb vijfentwintig jaar les gegeven op gymnasium Rolduc (bestaat niet meer), daarna heb ik vijfentwintig jaar vertaald voor het Augustijns Instituut in Eindhoven (bestaat ook niet meer). Mijn Augustinuservaring deel ik momenteel met een groepje geïnteresseerden.

Stichting Taiama - Andreas

Als u dit leest is ook voor Yan, de groep die wij als stichting ondersteunen in Kabala, Sierra Leone, het nieuwe jaar begonnen. Dat is best spannend voor hen: het nieuwe bestuur is nu compleet:

  • Lamin Mansaray is de president.
  • Saffie Kamara is de vice president (zij is al lang bij de groep, staat zelfs op een van de eerste foto's die we met Samira van Defence voor Children hebben). Saffie werkt bij het lokale radiostation.
  • Gibrilla Kargbo is de algemeen secretaris. Hij is de jongen die een jaar in Freetown is geweest.
  • Tenneh Mansaray is de public relations officer. Dit is het jonge meisje uit Semamaya. We hebben al met haar gebeld en een enkele keer kort WhatsApp-contact gehad.
  • Kulako Mansaray blijft waarschijnlijk de penningmeester. Zij heeft in de afgelopen week een mooi financieel jaaroverzicht gestuurd.
  • En tot slot Finah Conteh: zij blijft de auditor general. Zij is al langer lid van de groep, is vorig jaar getrouwd en fungeert als een soort adviseur voor de hele groep.

Uiteindelijk zijn er dus toch een aantal ervaren jongeren in dit bestuur zodat er een goede overdracht kan zijn. Maar Sajor Jalloh gaat studeren: hij heeft in de vorige periode veel van de praktische leiding in handen gehad en heeft veel problemen goed opgelost Ze gaan hem nog missen. Gibrilla en Lamin hebben zich ingeschreven om de opleiding tot elektricien bij GTI (een technische school in Kabala) te volgen. We zien dat graag want er is een groot tekort aan beroepskrachten. Daarnaast blijven ze dan ook in Kabala en kunnen actief blijven bij Yan.

Op 28 februari zullen we in het kader van de Vastenaktie in de zondagsdienst om 10.30 uur toelichting geven over de stand van zaken van dit project. Hoe we dat precies invullen, weten we nog niet. Als het niet eerder lukt om u nader te informeren, hoort u het bij de dienst wel. We hopen dat u dan weer allemaal aanwezig kunt zijn.

We wensen u allen een goed en gezond 2021.

Gard Verstegen, secretaris Stichting Taiama-Andreas

Zuid-Limburgs Platform Vluchtelingen Belangen Europa roept op voor een handtekening en een estafettepelgrimage naar Den Haag

Op 29 september luidt in de Haagse Gemeenschap van Kerken de noodklok: 8 minuten en 20 seconden: 500 seconden, om aandacht te vragen voor 500 minderjarige asielzoekers die in Moria op het Griekse eiland Lesbos wachten op een bestemming. De Europese Raad vraagt Nederland om 500 van de 5000 jongeren op te nemen. Samen met Vluchtelingenwerk Nederland, Defence for Children, diverse politieke partijen,178 gemeenten (de helft van alle gemeenten), en Platform Vluchtelingenbelangen Europa, dat werkt vanuit Klooster Wittem, vormen wij een steeds groter draagvlak om de jongeren een opvang, een kans, te bieden.

Politici besloten dat er 100 minderjarige asielzoekers welkom zijn, 100 jongeren uit kamp Moria na de alles verwoestende brand; in ruil voor 100 vluchtelingen uit andere kampen, met voor hen langere wachttijden. Tot nu toe is er nog niet één jongere naar Nederland mogen komen, ondanks alle toezeggingen van Ankie Broekers-Knol, staatssecretaris van Justitie.

Het Platform Vluchtelingenbelangen Europa vindt de tijd rijp om petitielijsten te verzamelen in kerken en op alle mogelijke plekken (in coronatijd). In de Andreaskerk liggen lijsten ter ondertekening klaar.

Daarnaast start op 10 januari een virtuele estafettepelgrimstocht naar Den Haag; daar hopen we op 22 januari de lijsten te kunnen aanbieden.

Voor meer informatie kunt u terecht bij Nan Paffen of Eline Claassens. Bij hen kunt u zich ook opgeven om mee te doen.

Eline Claassens

Stilteuur wordt weer stilteuur!

Kort na het begin van de corona-uitbraak is de parochie begonnen met een stilte-uur op donderdagochtend. Op een gegeven ogenblik is daar een bezinningsmoment bij gekomen dat zich gaandeweg ontwikkeld heeft tot een gezamenlijk verdiepend gesprek over korte teksten, meestal uit de Bijbel.

De deelnemers aan de gesprekken ervaren de gesprekken als waardevol en willen er graag mee door gaan. Het is wonderbaarlijk hoeveel er in een gezamenlijk gesprek op tafel komt aan inzichten over de evangelielezing van de dag! In feite is op deze manier, zonder dat dat de bedoeling was, het vroegere ‘In gesprek met de Bijbel’ op vrijdag nieuw leven ingeblazen.

Maar de keerzijde van deze mooie ontwikkeling is dat er mensen zijn die tijdens het stilteuur voor stilte kwamen en die nu niet meer vinden. Ze hebben gelijk als ze het jammer vinden! Dus hebben we besloten om vanaf januari weer een echt stilteuur in te stellen, op donderdag tussen 10.30 en 11.30 uur, voor wie stilte zoekt. De poort aan het kerkplein staat voor u open.

Wie wil, kan daarna om 11.30 uur naar de koffiekamer gaan om bij een kop koffie van gedachten te wisselen over een bezinnings- of Bijbeltekst. U bent welkom! Want ook dat hebben we geleerd: stilte aan het begin en aan het einde van een bezinning draagt enorm bij aan de verdieping. Geen verdieping zonder verstilling!

Rob Pauls

Jaarthema

De liturgiegroep heeft als jaarthema voor het komende jaar gekozen voor Vertrouwen.

Vertrouwen heeft alles te maken met jezelf over willen geven aan waar je voor bent bedoeld; met beseffen dat je mede-geschapene bent in de schepping, een schepsel gelijk andere schepselen. Je mag meedoen, net als alle dieren en planten en de aarde waarop we leven, omdat Hij ons vertrouwt en blijft vertrouwen, wat er ook gebeurt.

Vertrouwen heeft twee kanten: je kunt het geven en je kunt het krijgen. God heeft ons als eerste zijn vertrouwen geschonken: Hij heeft ons gemaakt, Hij zag dat het goed was, en Hij schonk ons de schepping. Helaas hebben wij zijn vertrouwen veel te vaak geschonden.

Wij van onze kant moeten vertrouwen schenken aan God. Wij willen graag alles zelf regelen, omdat we Gods wegen niet altijd zien. Maar vertrouwen op God betekent: hopen en geloven dat Hij voor ons zorgt, dat het goed afloopt met de wereld; het betekent je overgeven en loslaten. Een les in bescheidenheid en nederigheid. Wij moeten loslaten, maar één ding is zeker: God zal ons nooit loslaten. Daar kunnen we een jaar mee vooruit!

De liturgiegroep

Nieuwe gespreksgroep

In de parochie is inmiddels een heel aantal gespreksgroepen actief, allemaal verschillend van aard en thematiek. In een van die groepen worden teksten gelezen en besproken van spirituele auteurs, christelijk en niet-christelijk. Samen wordt afgesproken welke teksten van welke auteurs gelezen worden. Omdat meerdere mensen hebben aangegeven belangstelling te hebben om deel te nemen maar de groep vol is, wordt er een nieuwe groep opgestart in januari of februari. In de nieuwe groep zijn nog enkele plaatsen vrij. Als u interesse heeft, geef u op en kom vrijblijvend een keer langs tijdens een bijeenkomst. U hoeft geen parochiaan te zijn om mee te doen! Aanmelden bij Marcel Mollink of Rob Pauls of via de parochiemail: parochiesintandreas@home.nl.

Rob Pauls

Bezorgers parochieblad

De groep vrijwilligers die iedere maand het parochieblad bezorgen wordt langzamerhand ouder. Daardoor hebben in het afgelopen jaar twee vrijwilligers te kennen gegeven dat zij om persoonlijke redenen niet meer beschikbaar zijn om het parochieblad te bezorgen. Voor één route hebben we een oplossing gevonden. Voor een andere route zijn we naarstig op zoek naar een vrijwillig(st)er. Het parochieblad wordt elf keer per jaar uitgebracht op een maandag. Je kunt het parochieblad bezorgen vanaf maandag tot en met vrijdag, echter het liefst zo vroeg mogelijk in de betreffende week. Het kost je iedere keer ongeveer een uur om het rond te brengen. Dus bij deze een oproep om je beschikbaar te stellen om elf keer per jaar een uur actief te zijn voor de parochie. Je kunt je melden bij Wim Bosch, tel. 045 - 542 15 88 of mailadres wimbosch@hotmail.com.

Expositie 'schilderen tijdens corona'

15 januari - 11 maart 2021

In een project dat ‘Koe-Rona' zou gaan heten, heeft een aantal cursisten van Plattein vijf weken samen online geschilderd. Het thema van het project was 'de koe'.

Omdat men niet samen kon werken op Plattein en, zoals de koeien ’s winters, binnen moest blijven, is er gezocht naar online mogelijkheden. Via Whatsappgroepen kon er iedere week een opdracht opgesteld worden door Joop Noordkamp, de begeleider van deze groep. Hij zorgde dat iedere avond voor aanvang één beeldend aspect van het onderwerp naar voren werd gebracht samen met suggesties voor de uitvoering.

Zo werd gewerkt met de 'landkaartachtige' vlekvormen, die zwart- of roodbont vee laten zien. Ook 'de koe in het landschap' met al zijn reflecties, zoals Matthijs Maris dit gebruikte. Of in een meer kubistische vormgeving zoals bij Franz Marc of Pablo Picasso. Thema was ook volume en plastiek in betrekking tot het wolkenlandschap.

Opvallend was de onderlinge support binnen de groep; een heel fijne bijkomstigheid in deze contactarme coronatijd. Het vervolg stond ook al vast! Dit project heeft zijn weerslag gekregen in deze tentoonstelling: de Andreaskerk biedt een kleine, maar vooral goede ambiance om van iedere deelnemer een werk te laten zien.

Deelnemers aan deze expositie zijn: Maria Gerards, Bertien Gerards, Tina Heins, Rik Jegerings-Frumeau, Ger Lassouw, Mieke Schlösser, Meta Drummen, Kathy Janssen-de Graaf, Hélène van de Walle, Philomène Scheepers, Marleen Vossen, Carolien Bastiaenen, Uschi Janssen, Caroline Robben, Han Schouten, Ans Mulders-Lennaerts en Marianne Schuurman.

Werkgroep Amazone in gesprek met het pensioenfonds ABP

In een streamoverleg met beleggingsspecialist Petra Sagel van het ABP belandden wij op 25 november in een onverwacht open en informatief gesprek over de investeringen van het ABP in het Braziliaanse mijnbouwbedrijf Vale.

Omwille van de complexe situatie daar, mede door de betrokkenheid van Nederland en veel andere landen die, onder het mom van duurzame hulp, het toch vooral lijkt te gaan om economisch gewin, eerst enige uitleg over onze weg naar dit gesprek.

De Amazone, het grootste tropisch regenwoud – de longen – van de wereld, en zijn inheemse bewoners worden ernstig bedreigd. "Nederland, een belangrijke handelspartner van Brazilië, moet ontbossing en landroof bestrijden." (Volkskrant 14-11-2018). En steeds meer artikelen in kranten, hartverscheurende beelden op tv en documentaires van o.a. Zembla, ze bezorgen Geert Bles slapeloze nachten en hij stelt:

"Als kerken naar buiten treden en blijven steken bij zien en oordelen, dat zou niet mogen. Wij moeten een derde stap doen: met elkaar stoeien, vragen stellen, een handelingsperspectief laten groeien waarin je getuigt van je geloof."

In januari 2019 startte een werkgroep onder voorzitterschap van Geert Bles samen met leden van HeerlenMondiaal, Steungroep Indianen in Brasil en enkele mensen van de parochie. Wij maakten onze verontrusting over de Nederlandse betrokkenheid bij projecten in Brazilië: over het vervoer van 'verantwoorde' soja, via de zogenaamde 'Corridor Norte', over steun bij de aanleg van havens, stuwdammen en verbreding van rivieren, over wegen dwars door het regenwoud, over illegale houtkap en import van hout, kenbaar via een Open Brief aan Sigrid Kaag, minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, en aan diverse Nederlandse bedrijven waaronder Cargill, Boskalis, Siemens, en we spraken hen aan over de rechten van de oorspronkelijke bewoners. Nederland is net als Brazilië ondertekenaar van internationale verdragen inzake inheemse volken. Er kwamen weinig reacties, en de minister en de bedrijven die wel reageerden, gaven aan dat de zaak hun aandacht heeft, en wordt onderzocht. Als Amazonegroep gaan we niet bij de pakken neerzitten.

Verleden jaar, rond deze tijd, organiseerden we een actie voor het ING-kantoor in Heerlen, en aardig wat mensen van de parochie en andere werkgroepleden zullen zich deze demonstratie nog wel herinneren. We voelen ons gesteund door ngo's als Both Ends en door een steeds bredere publieke aandacht voor wat er in de Amazone en de omringende gebieden gebeurt.

Dit jaar richtten we onze aandacht op pensioenfondsen die investeren in bedrijven die het milieu vervuilen, het oerwoud verwoesten en de rechten van de bevolking schenden. Zo heeft het ABP 200 miljoen euro geïnvesteerd in Vale, een groot Braziliaans mijnbouwbedrijf. Om het mijnafval op te slaan, bouwen ze dammen in het landschap, dammen met een hoog risico op scheuren en breuken die modderstromen tot gevolg kunnen hebben, zoals in Mariana in 2015 en in 2019 de breuk van de dam bij Brumadinho (270 doden, voor de nabestaanden is nog niets geregeld).

Op 30 juni van dit jaar schreven we een brief aan Corien Wortmann-Kool, de voorzitter van het bestuur van het ABP, waarin we erop aandrongen dat het ABP de aandelen Vale van de hand zou doen. In haar antwoord schreef mevr. Wortmann dat er inderdaad veel mis is bij Vale, maar dat het ABP meer kan bereiken door in Vale te blijven zitten en aan te dringen op verbeteringen. Wij wilden daar graag eens over in gesprek met het ABP. Op een herhaald verzoek aan het ABP volgde 25 november het streamgesprek.

Wij hadden vragen voorbereid over de stand van zaken met betrekking tot de relatie met Vale: over wat het gesprek met de achterblijvende families na de ramp had opgeleverd, en dat voorafgaand aan de investeringen toch al de risico's en de mensenrechtenschendingen bekend waren, en dat er al landen en organisaties zijn die hun investeringen om die redenen hebben ingetrokken.

Petra Sagel was goed op de hoogte van wat er speelt bij Vale, en er was alle ruimte om vragen te stellen; ze ontkende de problemen niet. Ze vertelde over het beleid van het ABP: dat het gaat om rendement, dat de kosten binnen de perken moeten blijven, dat er duurzaam en verantwoord geproduceerd moet worden. Vale schiet tekort. Het ABP kiest ervoor om zolang als mogelijk in gesprek te blijven. Ze spreken met Vale over compensatie, milieuschade, en om de kans op rampen zo klein mogelijk te houden. Op aandringen van het ABP vond er een bestuurswisseling plaats door het benoemen van een onafhankelijke veiligheidsmanager. Het ABP is ook betrokken bij de Global Tailings Review, een initiatief om de veiligheid van de mijndammen te verbeteren. Begin dit jaar zouden ze samen met maatschappelijke organisaties poolshoogte gaan nemen. Corona maakte deze reis onmogelijk. Het plan om eind 2020 te gaan zal vermoedelijk ook niet door kunnen gaan. Samen hadden we het over de gesprekken met de slachtoffers en of er contact is met de kerken die in Brazilië nog veel invloed hebben (de bisschoppenconferentie over de Amazone dit jaar), of er in de besluitvorming van bedrijven ook de daar wonende Indianen worden betrokken, over berichten dat Vale mensen omkoopt, TÜV in Duitsland bv. en wanneer voor het ABP de maat vol is. Mevr. Sagel: het beleid van het ABP is om te proberen zaken positief te beïnvloeden, we boeken resultaten, maar er is een grens die we samen met de Nederlandse regering bepalen: we kunnen besluiten dat de aandelen verkocht moeten worden. En zelfs op de vraag naar wat het voor haar persoonlijk betekent om om te gaan met de dilemma's die zij als beleggingsspecialist meemaakt, gaf ze een antwoord, nl. dat ze christen is en vanuit die levenshouding om wil gaan met wat er speelt binnen haar werk. Als werkgroep mogen we opnieuw bij haar aankloppen als we met vragen zitten of met verkregen informatie.

Onze werkgroep Amazone gaat door met zaken aan de orde stellen en naar buiten brengen. We houden u op de hoogte. Fijn als u wil meepraten, meedenken over onze verantwoordelijkheid voor onze bijdrage aan wat er gebeurt in de Amazone.

Eline Claassens

Taallessen in de Andreas

Al enkele jaren vinden vluchtelingen en asielzoekers uit het azc in Heerlen de weg naar onze parochie voor Nederlandse les. Het is een hele klus om zo’n taalles te geven. Er heerst soms wantrouwen bij vluchtelingen onderling, er zijn onderhuidse spanningen. Er komen mensen uit vele landen en culturen, sommigen spreken een beetje Engels, anderen zijn zo goed als analfabeet. Ook als je de groepen indeelt naar niveau, blijven de verschillen tussen de ‘studenten’, zoals ze zichzelf noemen, groot. Sommigen gaan als een trein, bij anderen zie je nauwelijks vooruitgang. Allemaal zijn ze gemotiveerd. Anders zouden ze niet komen, het is niet verplicht tenslotte. Maar bij vluchtelingen wil de concentratie soms wel eens wat te lijden hebben, door traumatische ervaringen in hun land van herkomst, of de herinneringen aan de vlucht, of zorgen en angst voor de toekomst. Soms zijn ze met hun hoofd heel ergens anders dan waar de ‘docent’ ze zou willen hebben, en waar ze ook zelf het liefst zouden willen zijn. Ze hebben ook vaak afspraken met IND of COA of de advocaat, waardoor ze lessen missen. Een groep kan ook snel van samenstelling veranderen als de deelnemers bijvoorbeeld plotseling naar een ander asielzoekerscentrum worden overgeplaatst.

Het afgelopen jaar waren er in onze kerk drie heel gemotiveerde lesgroepen met deelnemers uit Syrië, Jemen, Turkije, Koerdistan, Pakistan, Azerbeidzjan, Irak. Die krijgen twee keer per week les, van twee vrijwilligers met veel onderwijservaring en enkele parochianen. Dat er parochianen meedoen, is geen bijkomstigheid. Dankzij hen worden de lessen een gezamenlijk gedragen activiteit van de parochie. Ook de talloze keren dat er de afgelopen twee jaren samen koffie is gedronken in de huiskamer met de gastvrouwen, hebben er toe bijgedragen dat enerzijds de vluchtelingen geen onbekenden in de kerk zijn en anderzijds de kerk voor hen een gezicht heeft gekregen. Vorig jaar was er met Kerstmis een heel stel in de kerstviering met aansluitend een deels Limburgse, deels Turkse koffietafel. Met een aantal gastvrouwen zijn we ook een keer gaan eten in het azc, bij twee Turkse families die ons hadden uitgenodigd.

Met z’n allen brengen we veel leven in de brouwerij in de les. Het onderwijs wordt er beter door, en toch heb je minder het gevoel dat je in een les zit, daarvoor wordt er te veel gelachen en gegrapt. Ik vraag me inmiddels af of het Nederlands leren wel zo belangrijk is voor de vluchtelingen – dat leren ze op een gegeven moment heus wel ergens, als het niet bij ons is, dan wel ergens anders. Belangrijker is dat ze het fijn vinden om te komen omdat het gezellig is en ze hun zorgen en problemen even kunnen vergeten. Dat is zó belangrijk voor ze: het gevoel dat ze ergens welkom zijn en niet met argusogen worden bekeken. Dat ze door vriendelijke mensen gastvrij zijn opgenomen en door een moeilijke periode in een nieuw en vreemd land heen zijn geholpen. Ze merken, vaak tot hun verrassing, dat zij in hun situatie het lachen niet verleerd zijn. Uit onderzoek blijkt dat ze de steun en sympathie die ze ondervinden, nooit vergeten en dat het hen helpt bij het opbouwen van nieuw zelfvertrouwen en vertrouwen in hun nieuwe land. En ja, daarvoor zorgen ook mensen van onze kerk.

Zo is het Nederlands leren niet het belangrijkste, belangrijker is dat wat je niet ziet maar toch gebeurt: er ontstaan hartelijke, soms ook meer persoonlijke contacten waar de vluchtelingen in Nederland op voort kunnen bouwen. En regelmatig staan vluchtelingen voor de deur, ook als ze niet meedoen aan de taallessen maar van andere azc-bewoners over de kerk hebben gehoord, met vragen om hulp en advies. De vragen variëren van hulp bij het vertalen van brieven, vragen over instanties, hulp bij het zoeken naar vrijwilligerswerk, begeleiding naar ziekenhuis of tandarts, het zoeken naar geschikte woonruimte, de aanschaf van een goedkope fiets; soms ook worden ze geholpen met wat geld dat ze (meestal) later terugbetalen.

Laatst kwam een Syrische vluchteling sip de kerk in en vertelde dat hij van een handhaver in Simpelveld een boete had gekregen omdat hij de eendjes had gevoerd – wist hij veel dat dat in Nederland niet mag! Een boete van 140 euro. Te betalen van het karige leefgeld waarvan hij moet rondkomen. De verbodsbordjes had hij niet kunnen lezen natuurlijk. Maar de handhaver was daar niet gevoelig voor. Ik ben gaan kijken, ik kom er bijna elke dag langs: geen verbodsbordje te bekennen. Dus gaan we voor de jongen in beroep en vragen we kwijtschelding aan. Er stond trouwens nog een vrouw aan de vijver brood aan de eenden te voeren toen hij de boete kreeg. Zij kreeg geen boete van de handhaver. Zo gaat dat soms, en daar moet je wat aan doen.

Een groep Syrische taalleerlingen heeft aan paar weken geleden, op zaterdagavond 1 augustus, een Syrische maaltijd gekookt voor de bij de taalles betrokken mensen van de parochie. Ook bezoekers van de zaterdagavondviering werden uitgenodigd om na afloop van de viering te blijven en een hapje mee te eten. Dat gebeurde op een prachtige zomeravond, toen het nog net niet zo heet was dat de mussen dood van het dak vielen, buiten op het kerkplein. En ook hier was het oergezellig en is er heel wat afgelachen.

Behoren taallessen tot de kerntaken van een parochie? Andere organisaties houden zich daar ook mee bezig, en doen dat misschien wel beter. Maar kerken zijn, als het goed is, toch net iets anders. Het zijn plekken waar niets hoeft, waar men niet wordt afgerekend op wat men heeft bereikt of niet bereikt, je hoeft er niet te presteren. Dat maakt kerken tot plekken waar ruimte is voor wat elders vaak tekort komt: aandacht voor mensen, ongeacht wie je bent of wat je kan, mogen zijn wie je bent, ongedwongen en hartelijk samenzijn.

Eigenlijk is zo’n taalles met alles wat daar bij hoort gewoon een stukje kerk.

Rob Pauls

Archief

Voor oudere berichten kijk in het archief.