Nieuws

← terug

Expositie Ger Koks: landschappen, kerken en vrouwen

1 oktober - 26 november

Ger Koks, geboren in Heerlen (1956), exposeerde voor het eerst in 2011 in het Cultuurhuis in Heerlen. Sindsdien heeft hij bekendheid gekregen als tekenaar en schilder. Hij is docent aan de Vrije Academie Zuid-Oostelijke Mijnstreek in Kerkrade en het Gilde in Landgraaf en geeft workshops in zijn eigen atelier. In de beginperiode tekende en schilderde hij veel stadsgezichten van Heerlen. In 2015 werd hem gevraagd om een muurschildering te maken in het tijdelijke lokaal van Serious Request aan de Akerstraat. Momenteel is dit pand in gebruik als huiskamer voor de Ouderen Partij Heerlen. De muurschildering, waarop diverse monumenten van Heerlen zijn afgebeeld, is nog steeds te bezichtigen.

In 2016 is hij verhuisd naar Epen en overgestapt naar het schilderen van het Limburgse Heuvelland. Vanuit zijn bouwkundige verleden heeft hij altijd interesse gehad voor oude architectuur. Oude kerken hebben zijn belangstelling vooral vanwege een licht-donkereffect.

Tijdens zijn academische periode heeft hij veel modellen getekend, iets wat hij ook nu nog altijd doet. "Het tekenen van mensen (vooral vrouwen) houd je scherp", zegt hij, "omdat je dan altijd goed moet blijven kijken". Bij zijn modellen en portretten staat de karakteruitdrukking van de persoon centraal. Zijn stijl is realistisch met enige abstractie. Zijn onderwerpen: landschappen, architectuur, modellen en portretten. De technieken die hij gebruikt zijn grafiet, pastel, houtskool, inkt, tempera, bisters en acryl. Ger maakte voor zijn werken studiereizen naar Oostenrijk, Engeland en Schotland.

Alle getoonde schilderijen zijn te koop. U kunt hiervoor contact opnemen met Marga Meyer (045 - 541 51 77 of margameyer@home.nl).

Basira en stichting Vlinder in Afghanistan

In onze parochie is Basira Sediqi voor velen geen onbekende, zo schat ik in. Basira woont in de Palestinastraat vlakbij onze kerk. Zo'n 25 jaar geleden vluchtte zij met haar man en twee kleine meisjes naar Nederland. Van meet af aan heeft zij zich, via het missionair centrum, en later Heerlen Mondiaal, ingezet om vrouwen hier met elkaar in contact te brengen en tegelijkertijd ook om alleenstaande vrouwen in Afghanistan (m.n. in Kabul) enig toekomstperspectief te bieden. Bedelende vrouwen werden van de straat geplukt en een naaicursus aangeboden. Hun kinderen kregen in dezelfde tijd taal- en rekenles en een maaltijd. Bij de afsluiting van de cursus kregen de vrouwen een handnaaimachine waardoor ze in hun eigen levensonderhoud konden voorzien.

Menig parochiaan en ook anderen zullen zich de maandelijkse Afghaanse maaltijden herinneren die Basira en haar gezin bereidden. Het wooncomplex Corisberg was de gastvrije eetplek. Corona strooide roet in het eten: de maaltijden werden gestopt.

De huidige situatie in Afghanistan onder Talibanbewind, is m.n. voor vrouwen extra moeilijk. Een naaicursus aanbieden is niet langer mogelijk. De vrouwen vallend onder stichting Vlinder zijn van alle hulp verstoken. Ze hebben honger, voor hun zonen zit er niets anders op dan te bedelen. Ook de familie van Basira, haar moeder dementerend en vader, oud-arts, ziet het niet langer meer zitten; zij wonen in bij hun zoon en zijn gezin. De zoon is diabeet, insuline is moeilijk verkrijgbaar en bijna onbetaalbaar. De universiteit waar de twee zoons studeerden is gesloten. Ook de twee jongere kinderen zitten thuis.

Geert Bles en ik zijn bij Basira en de dochters op bezoek geweest. We hebben geluisterd naar hun verhaal. Samen besloten we te proberen te helpen door geld bij elkaar te brengen en alles in het werk te stellen dat het ter plekke komt. Maar onder het mom van wegkijken en nietsdoen is geen optie, vragen we u om een bedrag (eenmalig of als het kan maandelijks) om deze gezinnen enig perspectief te bieden.

Basira kent mensen (mannen) die ze vertrouwt en waar ze heel regelmatig contact mee heeft; via hen hopen we dat onze bijdrage helpt. U kunt meedoen via een rekening van de Andreasparochie (NL 97ABNA 0514602341 t.n.v. parochie H. Andreas met vermelding Basira); uw bijdrage via de parochie (ANBI) is aftrekbaar van de belasting. Penningmeester Piet Trepels maakt samen met Basira geld over via de Western Union Bank, de enige bank nog waarop geld kan worden afgehaald in Afghanistan. De eerste 500 euro werd deze week gestort. Dank voor uw hulp. Mochten er vragen zijn, neem contact op met Eline, zij kan u ook in contact brengen met een lid van familie Sediqi.

Eline Claassens (045 - 571 84 67)

Activiteit Amazonegroep: lezing Luc Vankrunkelsven

Woensdag 27 oktober 14.00-16.00 uur Andreasparochie

Thema: De Cerrado en Amazone worden vernietigd! Wat hebben wij ermee te maken?

Terecht is er veel verontwaardiging over de beelden van vernietiging en immense vuren in het Amazonewoud. Sinds president Bolsonaro is het ontbossen en aansteken van vuren quasi straffeloos. Ondertussen vergeten we dat er een veel ouder ecosysteem is dat nog meer bedreigd wordt, de Braziliaanse Cerrado. Meer dan 45 miljoen jaar oud, is het een van de oudste ecosystemen ter wereld. Het is een savanne van bijna twee miljoen km2 onder de Amazone. De biodiversiteit is er even belangrijk als het diverse leven in de Amazone en de vuren laaien er nog intenser op dan in de Amazone. Ook hier leven heel wat traditionele volkeren die opgejaagd worden.

Wat hebben wij Nederlanders met deze vernieling te maken?

Nederland is een zuivelexporterend land, gestoeld op massale import van soja als veevoer. Rotterdam is, na China, de belangrijkste soja-importhaven ter wereld. Bovendien hebben heel wat Nederlandse bedrijven belangen bij de aanleg van nieuwe havens aan de Amazone. Om de soja nóg vlugger in Rotterdam en China te krijgen. Ook Nederlandse banken met óns geld laten zich niet onbetuigd.

En hoe zit het met onze eigen vlees- en zuivelconsumptie?

Allemaal vragen die deze namiddag de revue kunnen passeren. We zoomen ook wat sterker in op dat onbekende gebied dat Cerrado heet en waar de meeste Nederlandse soja vandaan komt. En we kijken (31 minuten) naar de nieuwe Wervelfilm over agro-ecologie in de Cerrado, Met de voeten op de grond van Louise Amand.

Luc Vankrunkelsven

Norbertijn van Averbode, werkzaam in Brussel (https://www.mo.be) en sinds 21 jaar in Brazilië; stichtte in 1990 Wervel, een beweging voor een gezonde landbouw. Zie: www.wervel.be en https://nl-nl.facebook.com/Wervelvzw/. Bisschop Tomás Balduino vroeg hem in 2009 om in Europa de Cerrado kenbaar te maken. Hij zei: "Wij kunnen onze strijd voor het redden van de Cerrado alleen winnen als we de zaak internationaliseren". Sinds dat jaar heeft Wervel deze missie in Europa opgenomen. Luc Vankrunkelsven heeft hierover verschillende boeken geschreven.

We gaan ervoor: pelgrimstocht voor klimaatgerechtigheid

Op zaterdag 6 november houden het Missionair Overleg Parkstad en IVN Heerlen onder het motto We gaan ervoor! een pelgrimstocht voor klimaatgerechtigheid. De tocht staat mede in het teken van de VN-klimaatconferentie COP26 die begin november in Glasgow gehouden wordt. De tocht start om 10.30 uur bij het IVN-lokaal aan de Gallusstraat 1 te 6417 VD Heerlen en voert de deelneemsters en deelnemers naar de bosrijke omgeving van Benzenrade en de Euren. De pelgrims worden begeleid door René Petit van IVN Heerlen en Guus Prevoo van het Missionair Overleg.

Rond 12.30 uur is de terugkomst bij het IVN-lokaal gepland, waarna er nog even nagepraat kan worden onder het genot van een kop koffie of thee. Stevige wandelschoenen voor deze rond 5 km lange tocht zijn aan te bevelen. Graag aanmelden via het e-mailadres ajhouben@hetnet.nl. Een poster om mensen op de pelgrimstocht te attenderen is medio oktober 2021 te downloaden via de website missionairoverleg-parkstad.nl.

Ze zijn er weer: Trio Vivente met een zondagmiddagconcert

Anderhalf jaar geleden werd het stil om ons heen en werden wij beperkt tot minimale bezoeken. Van een gezellig etentje, bioscoop of theaterbezoek was geen sprake meer. Gelukkig keert het 'normale' weer een beetje terug en is de commissie kerk en kunst heel blij dat zij voor u weer een aantal kleine evenementen mag/kan organiseren. Trio Vivente, al vele jaren een vaste gast van de Andreaskerk, mag weer gaan optreden en heeft de draad weer opgepakt.

Zondag 7 november om 14.30 uur verzorgt Trio Vivente voor u een gezellig zondagmiddagconcert met sprankelende, bekende en minder bekende melodieën. Wees welkom en laat u verrassen!

De entreeprijs bedraagt € 7,- inclusief koffie/thee met iets lekkers. Het is niet mogelijk om te pinnen. U komt toch ook?





Lichtjeswandeling bij herdenking van de Kristallnacht

In de nacht van 8 op 9 november 1938 brak de hel los voor de Joden in Duitsland. Waren de nazi’s in de vijf jaar daarvoor nog enigszins terughoudend in het uiten van hun agressieve Jodenhaat, in die nacht brak de openlijke terreur los. Synagogen werden in brand gestoken en woonhuizen geplunderd waarbij honderden Joden vermoord werden. De naam van deze gebeurtenis verwijst naar de grote hoeveelheid kapot geslagen vensterglas, waarmee de straten bezaaid waren.

Op dinsdagavond 9 november vanaf 19.00 uur herdenken wij in Heerlen de Kristallnacht met een 'lichtjeswandeling', om de herinnering aan deze daad levend te houden, om er zo hopelijk aan bij te dragen dat zoiets niet nogmaals gebeurt. De wandeling start aan het Joods monument bij de algemene begraafplaats aan de Akerstraat. Tijdens de wandeling die, ongeveer een uur duurt, zal bij enkele Stolpersteine en bij twee voormalige synagogen uitleg gegeven worden door Martin van der Weerden, voorzitter van het Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap (LGOG) in Parkstad. Aan iedere deelnemer wordt gevraagd om een 'lichtje' (bijvoorbeeld een lantaarn) mee te nemen, als symbool voor het licht in de duisternis.

Bericht van Stichting Taiama-Andreas

We zijn heel blij dat we in de afgelopen maand weer 43 studenten in Kabala, Sierra Leone hebben kunnen voorzien van schooluniformen, sokken, schoenen, rugzakken, pennen en schriften. De jeugd in de leeftijd van 10 tot 16 jaar zijn klaar voor het nieuwe schooljaar. De jongeren, voornamelijk meisjes, zouden zonder onze steun niet naar school kunnen en een toekomst tegemoet zien van jong trouwen, kinderen krijgen en een leven in extreme armoede.

De schoolsupport was niet mogelijk geweest zonder de steun van onze donateurs die zich in het begin bereid hebben verklaard een maandelijkse bijdrage te geven ter ondersteuning van de jongeren. Een groot deel van de donateurs is afkomstig van de Andreasparochie. Namens de jongeren grote dank!

Om een en ander te realiseren, schoenmaten op te meten, maten op te meten voor het maken van een uniform (uniformen zijn niet kant en klaar te koop maar worden gemaakt bij de plaatselijke kleermaker) hebben wij gelukkig hulp van de jongeren van het Youth Advocacy Network in Kabala, Sierra Leone. Zij zetten zich in voor hun leeftijdgenoten en klaren deze enorme klus. Op onze website taiama-andreas.org kunt u hier meer over lezen.

Wilt u meer weten over wat wij in Sierra Leone doen maar ook over de vraag of en hoe ontwikkelingshulp mogelijk is in een wereld die zo anders is dan de onze, meld u dan aan voor de avond op 10 november waarin u kunt luisteren naar verhalen, in gesprek kunt gaan met leden van onze stichting, de jaarlijkse kalender kunt kopen en nog veel meer.

10 november 19.30 uur Andreaskerk Heerlerbaan

Entree: vrije gave ten behoeve van ons project

Aanmelden: butterflymarcel@hotmail.com of 045 - 574 03 78

De betekenis van het hart

Lezing door Anna Maria Brassé

Zaterdag 20 november, 14.30 uur, Andreaskerk

Entree: vrije gift

Aanmelden bij: Marcel Mollink (butterflymarcel@hotmail.com/045 - 574 03 78)

  • ".. Het is nodig het gebied van het hart te betreden,
  • want de aarde is weids, maar bestaat hoofdzakelijk uit modder.
  • O vrienden! Het hart is een veilige plaats;
  • daar zijn bronnen en rozentuinen in rozentuinen.
  • Wend u tot het hart en reis door alle streken, o nachtreizigers,
  • in het harte domein zijn boomgaarden en stromende beken…"

Maulana Jalaluddin Rumi (1207-1273)

Zoals in het christendom de (goddelijke) liefde centraal staat, neemt in de islam en vooral in het soefisme het hart een centrale plaats in. Wat is de betekenis van het hart op de weg van de gelovige? Kunnen we ons hart openen en leven vanuit het hart? En hoe weten we of het hart tot ons spreekt en niet het ego? Deze en andere vragen zou ik samen met u willen onderzoeken; naast het delen van mijn kennis en ervaring over het hart vanuit het soefisme en de mystieke verzen van Rumi.

Anna Maria Brassé

Communie 2022

Inmiddels hebben we de communieactiviteiten van 2021 afgesloten met de dankdienst op 18 september. Maar de voorbereidingen voor de communie van 2022 staan weer voor de deur. Dat begint met het uitnodigen van ouders zodat we weten op hoeveel communicanten we kunnen rekenen, en een eerste ouderavond in november. Daarna is het even stil totdat de lessen beginnen in februari, die lopen tot Hemelvaart 2022. Ons communieteam is nu naarstig op zoek naar uitbreiding. Heel concreet hebben we nog enkele mensen nodig voor enerzijds de communielessen en anderzijds voor het coördineren van de versieringen. Wat houdt dit in?

Voor de lessen: er zijn 12 lessen van ca. één uur, die gegeven worden in de koffiekamer van de Andreaskerk, op een gezamenlijk te bepalen middag na school. Er is een projectboek waarin de leerlingen tijdens de lessen en thuis werken. De lessen worden wekelijks gegeven, behalve tijdens de schoolvakantie. Tijdsinvestering: 12 lessen + voorbereiding; 1 ouderavond (zodat de ouders kunnen kennismaken met jou en andersom); aanwezig zijn bij de presentatiedienst, communieviering en dankdienst.

Coördinatie versiering: overleg met ouders over de inhoud van de versiering, begeleiden van de versiergroep ouders, budgetbeheer; contact met ouders van de versiergroep verloopt via jou. Onder jouw leiding versieren de ouders de kerk met communie en maken/bedenken jullie de versiering voor communie en presentatiedienst. Ook is het zinvol aanwezig te zijn op de drie ouderavonden. Tijdsinvestering: vanaf januari tot aan de communiedag in mei.

Natuurlijk zullen Bianca Schobben en Nan Paffen jullie het komend jaar begeleiden en samen met jullie de klus klaren. Hebt u/heb jij er zin in om op de een of andere manier mee te werken aan het voorbereiden van 7-8-9-jarigen bij de meest bijzondere dag van hun leven? Laat het weten aan Nan Paffen: najopaffen@home.nl. Hopelijk tot ziens.

Bianca Schobben, Marcel Mollink, Jacq Zenden en Nan Paffen

Bekijk de foto's van de dankviering dit jaar.

Terugblik solidariteitswandeling en 5-voor-12-wake

Zondag 26 september was de jaarlijkse Werelddag voor vluchtelingen en migranten. Aan de vooravond daarvan was er, in samenwerking met Klooster Wittem, een solidariteitswandeling van Wittem naar de Andreaskerk, met een ontmoeting onderweg met een aantal bewoners van het azc te Imstenrade.

Om 20.00 uur vertrokken, na een mooie kringviering, vier (later vijf) wandelaars door de invallende duisternis. We liepen onder een schitterende sterrenhemel, zoveel mogelijk over onverharde (en dus onverlichte) wegen, al was het soms strompelen. We werden zelfs getrakteerd op een schitterende opkomende rode maan. Heel bijzonder.

Wij konden genieten van deze tocht door het donker, maar we realiseerden ons tegelijk dat vele mensen op onze wereld noodgedwongen door het donker moeten lopen, letterlijk of figuurlijk, omdat ze op de vlucht zijn voor oorlog, honger of om welke reden dan ook. Wij komen straks weer thuis en slapen in een lekker bed en weten dat voor anderen een dak boven het hoofd geen vanzelfsprekendheid is.

De ontmoeting rond 22.00 uur bij het azc laat ons dit weer eens beseffen. Ontroerend is het te zien hoe dankbaar deze mensen zijn voor gewone, kleine dingen. We ontsteken kleine vredeslichtjes als symbool van de hoop dat zij een beter, vredelievender bestaan tegemoet gaan en werden verrast door een kleine toespraak van Annetar, die pas 2,5 maand in Nederland is en ons toch al in het Nederlands toesprak.

Even voor 23.00 uur zijn we bij de Andreaskerk, waar we tot 23.55 uur een wake houden met muziek, korte fragmenten en stiltes. Fijn dat er naast de wandelaars ook anderen mee zijn komen waken, omdat wij op deze manier uiting kunnen geven aan ons weten dat het voor veel mensen 5-voor-12 is. De slottekst van de kringviering, op de vorige pagina, en de wake geeft dit gevoel treffend weer.

Nan Paffen

Vredesmanifestatie Giesen-Bautsch

Na een jaar stilstand vanwege corona had het Missionair Overleg Parkstad dit jaar weer een bijeenkomst georganiseerd bij de vredeskapel bij Giesen-Bautsch. Op zaterdagmiddag 18 september was er een korte samenkomst bij de kapel om aan het belang van de vrede te herinneren, vrede tussen landen, vrede tussen culturen, vrede tussen godsdiensten, maar ook vrede in eigen land, tussen groepen mensen die elkaar niet meer begrijpen of niet meer naar elkaar luisteren. Vrede is belangrijker dan ooit! Om dat besef levend te houden werden gedichten over de vrede voorgedragen door bewoners van het azc die waren uitgenodigd om deel te nemen. Als intermezzi werden enkele instrumentale stukken gespeeld door een uitgenodigde fluitiste. De bijeenkomst werd afgesloten met een kort moment van stilte in de kapel en het tekenen van vredeswensen. Na afloop werd de bijeenkomst bezegeld met een drankje in een nabijgelegen horecagelegenheid.

Rob Pauls

Walk of Peace op 26 september

Het Vredesplatform Heerlen organiseert jaarlijks, in de derde week van september, de Vredesweek, een wandeling door de stad. Dit jaar werd het een wandeling door de wijk Meezenbroek, gelegen pal achter het station. Het lijkt een uitstekend voorbeeld van inclusief samenleven, met het door Pax gekozen jaarthema. De wandeling, uitgezet i.s.m. leden van het Apostolisch Genootschap met een kerk in de wijk, leidde onze groep van naar schatting 15 personen naar moskee Nour. Het was er een drukte van belang van mannen en jongens. Een bestuurslid sprak ons kort toe. Inclusief samenleven heeft de aandacht in de moskee; op afspraak ben je er van harte welkom.

Vandaar ging de tocht naar het begeleid wonen project (20 bewoners) van stichting Radar aan de Meezenbroekerweg. Een bewoner stond ons te woord. Hij vond het een prima plek om te wonen, al was er nauwelijks contact met de buurt. Hij riep ons op om te zoeken naar vrijwilligers om iets met de bewoners samen te kunnen ondernemen.

Van daaruit liepen we naar Elfershof aan de LTM-weg van stichting Sevagram (zorg met bezieling) een psychiatrisch verpleeg/verzorgingshuis. Begeleiders vertelden over de inhoud van de zorg en de relatie met de wijk. Contact met de wijk wordt op prijs gesteld. Leo de Groot van de Perma Dobbeltuin nodigde hierop de bewoners uit op de koffie op het terras in de tuin. Voor de bewoners van Elfershof lieten we een kaart achter met een persoonlijke groet (een mooi gebaar).

Over het nabij gelegen Herlecollege aan de Heldevierlaan vertelde een enthousiaste leerkracht en groepslid: "de mooiste school van Heerlen", een vmbo-school, beroepscollege, met extra aandacht voor leren leren, leren leven en leren kiezen.

Bij het Apostolisch Genootschap aan de Meezenbroekergweg 11a, hing de regenboogvlag uit; iedereen is welkom ongeacht kleur, nationaliteit of geaardheid. Een bestuurslid stond ons te woord. We werden uitgenodigd om een tekst te schrijven op een kaart met foto waarop een man de hand reikt naar een vrouw, een vluchteling zittend op de grond te midden van koffers.

De tocht liep verder naar een veld met een brug over de Caumerbeek. Aan de hand van stellingen als: Nederlands leren is een must voor mensen die hier willen wonen, konden we kiezen voor eens of oneens en daarbij links of rechts op de brug gaan staan.

In de Perma Dobbeltuin sprak Leo de Groot ons toe. Biodiversiteit en contact met de buurt, je kunt er zomaar binnenlopen voor een praatje, een kop thee en samen delen van de opbrengst van de tuin, dat is waar het om gaat. Wat een bijzondere plek in de wijk.

Op de terugweg naar het station vertelde Harry Winteraeken over Amnesty International over hoe, met steeds meer gebruikmaking van de digitale weg, de schending van mensenrechten over de hele wereld onder de aandacht wordt gebracht.

Ter afsluiting was er gelegenheid na te praten bij café Pelt bij een kopje koffie met een stukje vlaai.

De tocht van 3,8 km, aldus Guus Prevoo, was goed georganiseerd, dank daarvoor aan alle organisatoren en daarbij, het was prachtig wandelweer. Zelf vraag ik me af of het grote aantal organisaties en instellingen in deze kleine wijk bijdraagt aan een inclusieve samenleving, helemaal als je daarbij bedenkt dat we bij heel wat instellingen niet zijn aangegaan, zoals de GGZ, de Pyler, het Juphuis, verpleeghuizen Nobama Care en de Regenboog, Humankind, Alles Ki(d)ts), de Praktijkschool, de Griffel, Citaverde, Samen Delen. Hoe weinig weten we (ik?) af van de aanwezigheid van deze instellingen en organisaties? Wat voor maatschappij zijn wij, die mensen die om diverse redenen niet zelfstandig kunnen wonen, indelen in een categorie en een plek geven in een prachtig huis waarvan we zelf hopen er nooit te hoeven wonen? Leiden de categoriale instellingen niet tot steeds grotere vervreemding en individualisering, en tot een steeds exclusievere samenleving, als dat woord in deze context zo gebruikt kan worden?

Een mooi onderwerp om bij een volgende wandeling bij stil te staan?

Eline Claassens

Verbetering geluidsinstallatie

Een professionele geluidsexpert heeft onze muziekinstallatie onderzocht en aanbevolen twee nieuwe microfoons aan te schaffen om de geluidskwaliteit in de vieringen te verbeteren. Dat is gebeurd, en het verschil is duidelijk te merken. De prijs van de microfoons was aan de hoge kant voor de parochie. Maar een van onze parochianen heeft de kosten van microfoons en technisch onderzoek op zich genomen. Ook de ringleiding die kapot bleek, wordt gerepareerd. Als wij nu het woord dat tot ons komt, beter horen, dan hebben we dat te danken aan onze gulle gever. Namens de parochie en met de parochie zeggen wij daarom van ganser harte dankjewel!

Bibliodrama cursus

Op donderdag 9 september zijn wij gestart met Bibliodrama. Samen gaan we op een andere manier ontdekken wat bijbelverhalen ons te vertellen hebben. Door het spelen van verhalen gaan we op zoek naar verdieping, vanuit nieuwsgierigheid en verwondering.

In bibliodrama onderzoek je wat het verhaal jou te vertellen heeft, waar het raakt aan je eigen leven, je eigen ervaringen en geloofsbelevenissen Het is niet het naspelen van een verhaal, maar aan het werk gaan met een Bijbelverhaal. In bibliodrama vullen de deelnemers de rollen van de personages uit het verhaal in vanuit het eigen aanvoelen hoe die personages denken, voelen en handelen.

Zo gaat een groep deelnemers samen een bijbelverhaal van binnenuit zien en ervaren. Daarbij komt het tot interacties tussen de verschillende rollen. Het verhaal wordt in hoofdlijnen gevolgd, maar de invulling van de details gebeurt vanuit de eigen intuïtie en wordt dan ook gekleurd door het karakter, de levenservaring, de emoties en de impulsen die de spelers meebrengen.

De Cursusleiding

Tonny Ubachs

Ik speel al tientallen jaren zelf bibliodrama en volg nu de opleiding tot bibliodrama begeleider. Ik heb veel ervaringen opgedaan door het spelen van verhalen uit de bijbel, wat mijn leven verrijkt heeft. Ik ben de verhalen uit de bijbel beter gaan begrijpen en het droeg bij tot verheldering van de onderliggende spirituele boodschap.

Marcel Mollink zal het bibliodrama mee begeleiden.

In eerste instantie starten we met 4 bijeenkomsten om de 14 dagen.

Tijd: 19.00 tot 21.30u

Waar: Andreasparochie Heerlerbaan

Kosten: € 2,50 per avond

Wereldvluchtelingendag: actie op het Scheveningse strand

Eline Claassens ging op 20 juni voor de parochie naar Scheveningen, naar een landelijke manifestatie ter herdenking van de in de Middellandse Zee omgekomen vluchtelingen op weg naar Europa. Wij plaatsen hier het verslag dat zij, nog vol van de verse indrukken, op de terugweg schreef.

Vandaag – Wereldvluchtelingendag – waren we naar Scheveningen: Ada en Henk Hagreis van de PKN Parkstad en ik met de auto; zij vervoerden de honderd houten herinneringstekens naar het strand, Henk Erinkveld van klooster Wittem kwam later met de trein.

Het was een mooie dag, volop zon aan het strand, een lekker windje. We konden onze auto even parkeren op het strand om uit te laden.

Een indrukwekkend gezicht, al hele rijen latten met namen, sommige sober en andere mooi versierd. We hebben meegeholpen met het plaatsen van de latten; de een maakte met een spade een gat, de ander plaatste de lat, de volgende sloeg met een hamer de lat in het zand; zo, ongemerkt haast, werkten we samen, elke keer een naam van een man, een vrouw, een kind, allemaal mensen met een droom om naar het Westen te komen om het daar beter te hebben, een bestaan te kunnen opbouwen.

En de rijen groeiden, het zullen duizenden tekens geweest zijn, stille getuigen van wat er overbleef van 44.674 mensen, vaak met ‘naam onbekend’, met alleen de datum en plaats van hun sterven op de gedenktekens die ons herinneren aan hun bestaan.

Betrokken jongeren, studenten denk ik, mensen die op Lesbos hebben gewerkt zoals Roos, drie maanden zijn zij bezig geweest met deze ceremonie. Mooi om hun inzet en enthousiasme te zien.

Het was indrukwekkend de verhalen van enkelen (vaak ook lotgenoten) te horen en daarnaast de lange rijen met herinneringstekens te zien. Liefst had ik een potje in mijn eentje willen huilen. Ik dwaalde door de rijen: wat een leed, wat een hoop is hier verloren gegaan, hoe jammer en onbegrijpelijk het handjevol mensen op het strand... en even verderop de zee in haar volle glorie met zeilschepen die een wedstrijd voeren vanmiddag en verderop de boten voor anker, boten met bemanning die wacht op vracht en loon, toekomst, boten met slaven van onze tijd...

Het voelde goed om erbij te zijn, om met eigen ogen en oren en soms met je handen ook de tekens te plaatsen, om – voor even – hun naam niet te vergeten, je een voorstelling te maken van hun droom en de onmacht te voelen van hulpverleners zoals van Frontex, die de opdracht krijgen mensen niet te redden maar toe te zien hoe zij verdrinken.

De tekens worden na afloop (waar wij niet bij waren) verzameld en opgeslagen vlakbij het strand in Den Haag. Ze komen op een plek waar ze langer kunnen blijven staan; het voornemen is om volgend jaar op Wereldvluchtelingendag opnieuw samen te komen en te herdenken dat we hen niet vergeten, deze mensen vol verlangen op weg naar een gelukkigere toekomst.

Dank aan Ada, Henk en Henk Erinkveld en aan Jos en alle mensen die hebben meegedaan met het schrijven van de namen van de drenkelingen. Dank aan de mensen van Migreat en Amnesty International die deze dag en ceremonie hebben georganiseerd.

Eline Claassens

Stilteuur wordt weer stilteuur!

Kort na het begin van de corona-uitbraak is de parochie begonnen met een stilte-uur op donderdagochtend. Op een gegeven ogenblik is daar een bezinningsmoment bij gekomen dat zich gaandeweg ontwikkeld heeft tot een gezamenlijk verdiepend gesprek over korte teksten, meestal uit de Bijbel.

De deelnemers aan de gesprekken ervaren de gesprekken als waardevol en willen er graag mee door gaan. Het is wonderbaarlijk hoeveel er in een gezamenlijk gesprek op tafel komt aan inzichten over de evangelielezing van de dag! In feite is op deze manier, zonder dat dat de bedoeling was, het vroegere ‘In gesprek met de Bijbel’ op vrijdag nieuw leven ingeblazen.

Maar de keerzijde van deze mooie ontwikkeling is dat er mensen zijn die tijdens het stilteuur voor stilte kwamen en die nu niet meer vinden. Ze hebben gelijk als ze het jammer vinden! Dus hebben we besloten om vanaf januari weer een echt stilteuur in te stellen, op donderdag tussen 10.30 en 11.30 uur, voor wie stilte zoekt. De poort aan het kerkplein staat voor u open.

Wie wil, kan daarna om 11.30 uur naar de koffiekamer gaan om bij een kop koffie van gedachten te wisselen over een bezinnings- of Bijbeltekst. U bent welkom! Want ook dat hebben we geleerd: stilte aan het begin en aan het einde van een bezinning draagt enorm bij aan de verdieping. Geen verdieping zonder verstilling!

Rob Pauls

Jaarthema

De liturgiegroep heeft als jaarthema voor het komende jaar gekozen voor Vertrouwen.

Vertrouwen heeft alles te maken met jezelf over willen geven aan waar je voor bent bedoeld; met beseffen dat je mede-geschapene bent in de schepping, een schepsel gelijk andere schepselen. Je mag meedoen, net als alle dieren en planten en de aarde waarop we leven, omdat Hij ons vertrouwt en blijft vertrouwen, wat er ook gebeurt.

Vertrouwen heeft twee kanten: je kunt het geven en je kunt het krijgen. God heeft ons als eerste zijn vertrouwen geschonken: Hij heeft ons gemaakt, Hij zag dat het goed was, en Hij schonk ons de schepping. Helaas hebben wij zijn vertrouwen veel te vaak geschonden.

Wij van onze kant moeten vertrouwen schenken aan God. Wij willen graag alles zelf regelen, omdat we Gods wegen niet altijd zien. Maar vertrouwen op God betekent: hopen en geloven dat Hij voor ons zorgt, dat het goed afloopt met de wereld; het betekent je overgeven en loslaten. Een les in bescheidenheid en nederigheid. Wij moeten loslaten, maar één ding is zeker: God zal ons nooit loslaten. Daar kunnen we een jaar mee vooruit!

De liturgiegroep