Nieuws

← terug

U kunt weer wens-/kerstkaarten van ATD Vierde Wereld bestellen

Iedere kaart die u koopt voor uzelf, familie, vrienden of anderszins geeft een sprankje hoop, kennis, liefde, idealisme, cultuur op plaatsen in de wereld waar armoede heerst. De opbrengst is voor straatbibliotheken, werkplaatsen waar mensen hun beroep kunnen leren, plekken waar de jongste kinderen les krijgen terwijl hun ouders begeleid worden en andere culturele acties in landen in de hele wereld.

Kijk op onze website voor onze collectie wens- en kerstkaarten, waar-van hier enkele zijn afgebeeld. De kaarten zijn met envelop en kosten 1 euro per stuk.

U kunt de kaarten bestellen bij:

Marion Braad, Baanstraat 4, 6372 AG Landgraaf, 06 - 39 68 12 82 of zuid-limburg@atd-vierdewereld.nl .

Ook kunt u ze bestellen via de site: www.atd-vierdewereld.nl/winkel/.

Op 4 december zijn we aanwezig op de kerstmarkt in de Caumerbron met een stand. Onze wenskaarten en andere aardigheidjes voor de kerst zijn voor een kleine prijs te koop. De opbrengst hiervan wordt gebruikt voor onze creatieve activiteiten.

Amazonewerkgroep en ABP

Sinds 2018 is binnen de Andreasparochie de Amazonewerkgroep actief. Pastor Geert Bles initieerde de groep omdat hij bezorgd was over ontwikkelingen in het Amazonegebied en de kwalijke rol die Nederlandse bedrijven, instellingen en overheid daarbij spelen. Hij is nog steeds de centrale figuur binnen de groep. We vergaderen daarom tegenwoordig in Cadier en Keer.

In de loop van de tijd hebben we overheid, bedrijven, banken en pensioenfondsen met brieven, gesprekken en demonstraties aangesproken op hun verantwoordelijkheid ten aanzien van ontwikkelingen in het Amazonegebied. Zo hebben we een al langer lopende discussie met het pensioenfonds ABP over hun beleggingen in het Braziliaanse mijnbouwbedrijf Vale.

Vale is verantwoordelijk voor honderden stuwmeren met giftig mijnafval in het Amazonegebied. Veel van de dammen zijn onveilig. In 2019 brak een dam bij Brumadinho door. Daarbij vielen 270 doden en werden rivieren vergiftigd. Vale heeft tot nu toe de slachtoffers onvoldoende gecompenseerd. Ook wordt weinig gedaan aan de beveiliging van de andere dammen. Het ABP heeft 421 miljoen dollar geïnvesteerd in Vale.

Wij hebben er bij het ABP op aangedrongen om zich terug te trekken uit Vale. Het ABP zegt dat het als aandeelhouder een positieve invloed kan hebben. Ze zijn met Vale in gesprek en volgens het ABP is er vooruitgang geboekt. Volgens onze informatie is dat echter niet het geval. Het herstelproces vertoont grote gebreken. De gevaarlijke dammen zijn nog steeds niet ontmanteld. Daarom hebben we op 12 oktober opnieuw een brief gestuurd naar het ABP. Hierin geven we aan dat het vertrouwen van het ABP in Vale niet langer te verantwoorden is en dat het de investeringen in Vale nu echt zou moeten afstoten.

Soms vragen we ons af wat we als kleine groep kunnen bereiken. Alleen zal dat misschien niet veel zijn, maar er zijn meer groepen en organisaties bezig met ABP en de Amazone en we hopen dat alles bij elkaar toch succes zal hebben.

Op 8 december organiseert de Amazonewerkgroep een Café Mondiaal over Amazone, Vale en ABP. We hopen dan ook wat beelden te kunnen vertonen van de strijd voor gerechtigheid door de slachtoffers van de ramp. De bijeenkomst begint om 19.30 uur in Café Pelt op het Pancratiusplein in Heerlen. We nodigen iedereen van harte uit om mee te komen praten.

Rens Trimp

Kerstlezing

Het mysterie van de beide Jezuskinderen; zoals dat blijkt uit oude geschriften; in de schilderkunst en in de antroposofie

Er zijn zeker drie hoofdbronnen die ter sprake komen waaruit bovenstaand gegeven blijkt en die elkaar aanvullen, te weten:

  1. 1. Er zijn vóórchristelijke geschriften waarin duidelijk sprake is van twee Messiassen die zullen komen.
  2. 2. Er zijn bekende schilderwerken, gemaakt aan het eind van de middeleeuwen, waaruit het bovenstaande blijkt en de afbeeldingen daarvan bespreken we.
  3. 3. Last but not least: de antroposofie waarin indrukwekkende biografieën worden gegeven van beide knapen die in dezelfde tijd opgroeien en over wie in de beide evangeliën, van Lucas en Mattheüs, wordt verteld.

De lezing wordt gehouden op maandag 19 december om 19.00 uur en duurt tot ongeveer tot 21.00 uur. Ze vindt plaats in de Andreaskerk.

Aanmelden via 045 - 574 03 78 of butterflymarcel@hotmail.com.

Graag tijdig aanmelden.

Entree: vrije gave

De spreker was enkele decennia lang leerkracht aan de Vrije Basis-school in Maastricht.

Wiel Hupperets

Expositie Rob Hanssen

21 oktober – 14 december

Andreaskerk, dinsdag t/m vrijdag van 10.00-12.00 uur en voor groepjes op afspraak (045-5415177)

Rob W. Hanssen is geboren in Voerendaal en heeft lange tijd in Frankrijk gewoond; sinds twee jaar is hij terug in Heerlen. Hij is lang verknocht geweest aan het maken van schilderijen waar één vormprincipe aan ten grondslag lag: de molensteenkraag. Hiermee drukte hij zowel landschappen uit als 'moeder en kind' en andere onderwerpen.

Hij realiseerde zich hoe bijzonder de ervaring was om de eerste kraag te schilderen, om de mogelijkheden van deze 'ideale' vorm te zien en er trouw aan te blijven. Zo gezien is het overkoepelende thema: trouw.

Op zondag 23 oktober na de viering van 10.30 uur wil Rob Hanssen u graag het verhaal vertellen over zijn werk. Voor verdere informatie kijkt u op de website van de Andreasparochie.


Een speciaal en uniek T-shirt laten maken door Rob Hanssen voor uzelf of een kleinkind?

Op zondag 20 november na de viering van 10.30 uur wil Rob Hanssen bij voldoende deelname T-shirts painten. Hierboven ziet u twee voorbeelden. (Belangrijk: de shirts kunnen gewoon gewassen worden). U neemt zelf een nieuw T-shirt mee. De kosten voor het painten zijn € 10,-. Van 1 tot 16 november kunt u zich aanmelden. De inschrijflijst hangt op het prikbord in de gang van de kerk. U kunt zich ook aanmelden bij de gastvrouwen.

Sterven

Iedere avond, bij het in slaap vallen, oefenen we het stervensproces, repeteren we het doodgaan.

Maar in slaap vallen doet geen pijn en is niet eng, tenzij je bang bent voor nachtmerries. Ook sterven doet geen pijn. Je levensenergie trekt zich terug uit armen en benen en verlaat je lichaam via je borstkast. Het is net zo’n pijnloos proces als in slaap vallen en wakker worden. Wat eng is, is de onherroepelijkheid ervan, er is geen weg terug. Onzeker ben je van wat komen gaat. Je bent bang dat er niks komt. Of juist wel: hel en verdoemenis. Het loslaten van alles wat je hier bent en hier hebt, het afscheid nemen van geliefden. Dat is moeilijk. Daarom is voorbereiding noodzakelijk. Maar hoe doe je dat?

Diepe contemplatie lijkt op sterven. Je laat alle concepten, alle beelden, alle verwachtingen los. Je laat je zonder enige weerstand opgaan in het grote bewustzijn. Je geeft je over aan een geestelijke toestand. Je realiseert je dat die niet aan tijd en ruimte is gebonden. Maar een eeuwig hier en nu is.

Tijd is een uitvinding van ons. De aarde draait en dat hebben wij in 24 uur ingedeeld. De maan draait om de aarde en dat hebben we in 12 maanden ingedeeld. Aarde en maan maken een rondgang om de zon en dat hebben we een jaar genoemd. Maar wat is onze tijdsindeling in dit zonnestelseltje in vergelijking met de enorme kosmos? In diepe contemplatie stap je in de tijdloosheid. Dat is een heel goede voorbereiding op doodgaan. Ook dan stap je in de tijdloosheid. Waar ga je naar toe? Net als in diepe contemplatie ga je nergens naar toe. Je bent in een geestelijke situatie. Voor de meeste mensen is dat lastig voor te stellen. Verslaafd als we zijn aan tijd, ruimte, bezit, geld en macht.

Oefen je je niet in het sterven dan vindt dat proces geforceerd plaats. Je lichaam is op een gegeven moment opgebruikt en je moet het loslaten of je nu wilt of niet. Je tijd zit erop. Dan moet alles in een 'hurry' gebeuren: afscheid nemen, je zaken regelen, je begrafenis, je crematie. Het doodskleed heeft geen zakken. De grip op spullen en mensen glipt als los zand door je vingers. Je macht valt aan diggelen, je bezit, je alles.

Je machteloosheid kan ontaarden in frustratie en opstandigheid. En dat alles gebeurt in een paar dagen, soms zelfs in een paar minuten. Als een drenkeling klamp je je vast aan elke plank, elke strohalm. Je schreeuwt ’t mogelijk uit. Smeekt om uitstel. Zo te sterven is één grote ellende. Je laat je omstanders in verwarring achter. Ze zijn in shock, hebben maanden nodig om zich weer enigszins te herpakken. En zijn in diepe rouw.

Heb je je voorbereid op je dood, dan is het sterven een bekend pad. Dat heb je vaak bewandeld, dat heb je dagelijks geoefend. Je lichaam loslaten is een vertrouwd proces. Opgaan in tijdloosheid ook, net als in je dromen, waarin ruimte en tijd ook een andere rol spelen. Mogelijk dromen we wel als voorbereiding op een leven buiten tijd, ruimte en materie. Opgaan in het grote bewustzijn, dat heb je vaak gedaan. Een vredig en stil proces. Stralend van innerlijk licht. Ontroerend voor omstaanders. Die, als ze verstandig zijn, je met rust laten, zodat je je kunt richten op je binnenwereld. Het is, vreemd genoeg, een heel gelukkig moment. Het was een mooi afscheid zeggen we dan, een mooie dood. Blij als we zijn voor de stervende dat het opgebruikte lijf niet meer meegesleept hoeft te worden. Er is wel gemis, wel verdriet, maar geen rouw.

Zo te sterven is het mooiste cadeau dat je aan achterblijvers kan nalaten.

Hieruit blijkt wel dat het onverstandig is, je niet op je dood voor te bereiden. Zowel voor jezelf als voor anderen.

Joep de Jong

Dit is een samenvatting van de lezing van Joep de Jong. Op 24 november verzorgt hij weer een lezing, dan over 'projectie'.

Stiltekring

In de vredesweek in september stonden we op een zaterdagochtend met zestien mensen op de Promenade in Heerlen in een 'stiltekring'. Heerlen was daarmee een van de vijfentwintig steden in Nederland waar, overal op hetzelfde tijdstip, op deze wijze aandacht werd gevraagd voor vrede in de wereld. Niet luidruchtig met veel toeters en bellen en potten en pannen. Maar door middel van stilte – past dat niet wonderwel bij vrede?

Maar is het effectief, is het zinvol? Je komt er niet mee in de krant, of op televisie. Maar hoe effectief zijn tegenwoordig nog krant en tv? Het nieuws is zo vluchtig. En er is zoveel nieuws. Het meeste nieuws vergeet je zodra je het gezien of gelezen hebt. Maar dat kan ook aan de leeftijd liggen. We worden een dagje ouder.

Daarom stonden we er ook, in die stiltekring. Allemaal ouderen. In het begin, als je daar staat, in een cirkel van zwijgende mensen, voel je je terug gekatapulteerd in de jaren zeventig en tachtig, toen de stiltekringen van Pax Christi en het IKV in de mode waren. Op een wat ongemakkelijke wijze voelde je je opeens weer veertig, vijftig jaar jonger. Toen stond ik ook wel eens in zo’n kring – zonder dat ik nu nog weet waarvoor, en of ik het toen wel wist, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Na afloop doken we het café in, dat weet ik wel nog. Maar het gevoel van toen, dat was er nog, en het kwam moeiteloos weer boven. Dat is ook niet zo vreemd. Je staat, met een bord en spandoek, voor iedereen zichtbaar, midden in een drukke winkelstraat. Om je heen hoor je flarden van gesprekken, geluiden, geruis. Een kind zeurt om een suikerspin, een jong stel loopt ruziënd langs, soms hoor je mensen zeggen "Wat doen die daar?", een blaffende hond. En zelf sta je zwijgend op je plek. Het werkt vervreemdend. Zonder dat je er iets voor moet doen, word je weggetrokken uit de omgeving waarvan je – onlosmakelijk, dacht je – deel bent. Je komt opeens buiten te staan, buiten de wereld die om je heen verder gaat. Een weldadige stilte daalt op je neer en neemt bezit van je. Je voelt, bij de andere deelnemers is dat net zo. Je communiceert met elkaar nooit beter dan in stilte. Geen betere plek om te mediteren. Ik snap opeens dat er monniken zijn die uit hun klooster vertrekken om zich midden in een lawaaierige stad te vestigen – stadsmonniken. Je voelt: in die stilte in jezelf, daar gebeurt iets; ja, de stilte is zelf een gebeuren. Heel anders, mooier ook, dan zeurende kinderen, ruziënde mensen, blaffende honden. Om maar te zwijgen van de suikerspin van het kraampje naast ons waarvan de geur en walm in je arme neusgaten dringt. Een duif – 'een vredesduif', fluistert iemand – landt midden in onze kring en loopt kalm en geluidloos een voor een de deelnemers af alsof zij ze wil begroeten, 'dank je wel' wil zeggen, mee wil doen – misschien bedelt ze ook alleen maar om wat voer – wie zal het zeggen. Na drie of vier rondjes te zijn gelopen, van de een naar de ander, verlaat ze onze kring. Richting suikerspin.

Is het effectief, zinvol? Houdt de hond op met blaffen, het kind met zeuren, het stel met ruziën? Natuurlijk niet. Ook de walm van de suikerkraam verbreidt zich ongehinderd verder zodat je tanden er pijn van doen. Maar het is een moment van vrede, in mij, in ons. Hier wordt werkelijkheid waar aandacht voor wordt gevraagd. Dat gebeurt niet als je 'vrede, vrede' roept op het Malieveld of het Museumplein en om je roep kracht bij te zetten met ijzeren lepels op potten en pannen slaat. Wat is nou effectiever? Hier is, voor een ogenblik, de vrede waarnaar we verlangen, onder zestien mensen die woordeloos begrijpen dat iedereen ongeveer hetzelfde ervaart. Vrede.

En je denkt: al die ogenblikken in je leven dat je voor de tv zit, of op je mobieltje zit te kijken, of achter je computer zit, zoals ik nu op het moment dat ik dit schrijf, zijn dat geen verloren momenten, ongeleefde ogenblikken, minuten en uren die zinloos voorbij gaan, tijd waarvan je ongeweten spijt hebt?

Zou je leven kunnen bestaan als één zo’n langgerekt moment dat voortduurt, dat niet ophoudt? Iemand als Meister Eckhart kon dat: zo’n moment in zichzelf vasthouden en er onafgebroken in leven, te midden van alle dagelijkse beslommeringen en verplichtingen die op hem drukten. En als hij het kon, nou, dan kunnen wij het ook.

Ja, zo komt vrede in de wereld.

Rob Pauls 

Bijeenkomst over klimaat

De kersverse milieuwerkgroep van de Andreas (bestaande uit Math Gulpers, Eline Claassens en Marcel Mollink) had een bijeenkomst belegd op 21 september om over klimaat en milieu te praten. De opkomst stemde tot tevredenheid. Zo’n vijftien mensen waren naar de Andreas gekomen.

Math Gulpers, lid van het pastoraal team, leidde de avond in en schetste een beeld van wat de wereld te wachten staat als de opwarming van de aarde niet wordt gestopt. Rampen, droogte, branden, overstromingen, enorme vluchtelingenstromen. Maar Math Gulpers wilde niet aan doemdenken doen en wees ook op de vele goede en hoopgevende initiatieven die overal op gang komen. Op groeiend bewustzijn. Andere vormen van energie. Het klimaatakkoord van Parijs dat niet slechts papier is.

Geert Bles mengde zich in het gesprek met een brief die hij vanuit Cadier en Keer had gestuurd. Hij stuurt aan op een radicale gedragsverandering. Dolf Hutschemaekers, die de meeste kennis heeft van alles wat met het gebouw te maken heeft, rekende voor wat de verwachte prijsstijgingen in de energiesector vanaf januari voor onze parochie betekenen. Een verdrievoudiging van de energiekosten is niet onmogelijk. De rekening kan oplopen tot meer dan 15.000 euro!

Toen iedereen van de schrik bekomen was, kwamen allerlei ideeën op tafel over wat we zouden kunnen doen. De verwarming omlaag tijdens de vieringen. Dekentjes in de kerk en kussentjes op de stoelen. Gordijnen om de warmte vast te houden. Luchtzuiverende planten. Een nieuwe, zuinige verwarmingsketel. Warmtepomp. Betere regelaars aan de radiatoren. CO2-meter. Infraroodlampen. Airco in combinatie met (liefst mens- en klimaatvriendelijk geproduceerde) zonnepanelen. Isolatie van de lichtgang en bij de lichtopeningen in de kerk. Regentonnen om de regen op te vangen. Een boom op het pleintje. Vlinderstruiken. Pluktuin. Schaduwbomen aan de voorkant. Milieuvriendelijke poetsmiddelen (voor zover die er niet al zijn).

Omdat bij veel maatregelen vaak technische knowhow is gevraagd, wordt er tijdens de bijeenkomst een werkgroep opgericht die zich daarmee gaat bezighouden. Iemand stelde voor samenwerking te zoeken met de Hogeschool Zuyd, waar studenten zich verdiepen in de klimaatproblematiek. En om aan te sluiten bij groene initiateven op Heerlerbaan. Iemand anders merkte op dat alle maatregelen geld kosten en er zo weer meer wordt uitgegeven in plaats van minder. Wat de samenleving in het groot doet, doet de parochie dan in het klein. Dat leidde in het gesprek tot een pleidooi voor een ander levenspatroon – de gedragsverandering waar Bles het over had. Anderen vonden investeringen, bijvoorbeeld in isolatie of zonnepanelen, verdedigbaar want bijdragend tot verduurzaming.

Het was een boeiende avond. De milieuwerkgroep gaat aan de slag met de voorstellen en ideeën die op tafel liggen. Heeft u zelf nog wensen, ideeën, voorstellen, dan kunt u daarmee terecht bij de werkgroep.

Eline Claassens

Verwarming van de kerk

Het energiecontract bij Energie voor Kerken wordt op 1 januari 2023 vernieuwd. Tot 1 januari betaalt de Andreasparochie nog de oude prijzen. Vanaf begin volgend jaar moeten we rekening houden met fors hogere prijzen. Energie voor Kerken dacht in augustus 2022 aan prijzen die 3,5 maal zo hoog liggen. Nu betalen we € 465 per maand aan elektriciteit en gas. In 2012 was dat al eens kort bij de € 1000 per maand, maar door allerlei maatregelen is dat teruggebracht tot het huidige bedrag. Als de veronderstelde prijsverhoging doorgaat gaan we zo’n € 19.500 per jaar betalen en dat is per maand € 1630. Dat zijn forse bedragen, waar we de nodige moeite mee zullen hebben.

Er klinken stemmen om nu de verwarming in de kerk helemaal uit te laten. Dat betekent dat het in de winter best wel koud is. Het zal wel een flinke besparing opleveren. Een ander voorstel is om de minimum temperatuur 5 graden te laten zijn. Dan zal het water in de verwarming, de waterleiding en de doopvont niet bevriezen. De temperatuur van de kerk bij diensten zal dan 10,5 graden zijn. Het verschil tussen minimum en maximum temperatuur mag niet te hoog zijn, dan wordt het orgel ontstemd. De energiemeters in de Andreasparochie worden automatisch uitgelezen en met behulp van het programma van Greenchoice is het mogelijk om naar het gebruik per uur te kijken. Dat is wat we nu gaan doen. De temperatuur in de kerk zal deze winter zeker naar beneden gaan en het is goed als we een extra dikke jas aantrekken. Als er ook nog hartverwarmende woorden gesproken worden, zal de temperatuurverlaging best meevallen.

Dolf Hutschemaekers

Verslag Burendag Andreasparochie

Afgelopen zaterdag 24 september gingen de deuren van de Andreasparochie open voor burendag. De weersvoorspellingen waren niet heel hoopvol, maar uiteindelijk bleef het droog en konden we buiten, voor het parochiehuis samenkomen. Onder het genot van koffie, thee en zelfgemaakte lekkernijen gingen de leden van de parochie gesprekken aan met enkele buurtgenoten en elkaar. Kinderen uit de buurt genoten van een potje sjoelen. Het plezier werkte aanstekelijk, na verloop van tijd deed iedereen mee.

Mensen hadden producten meegenomen voor de buurtkast, die deze middag nog eens extra onder de aandacht werd gebracht. Aan het eind van de middag was de kast weer rijkelijk gevuld.

Mede dankzij een financiële bijdrage van de buurtvereniging werd deze burendag een geslaagde middag!

Talitha Coenen-Prakken





Buurtkast en breiwerk

De dames van de breiclub in de Oranjehof maakten een prachtige deken met de mooiste kleuren waarvan je alleen al vrolijk wordt als je ernaar kijkt. Zij legden de deken in de buurtkast bij de Andreaskerk met een briefje 'van de breiwilligers'. In de buurtkast leggen mensen dingen die ze zelf niet nodig hebben en waarvan ze denken dat een ander ze gebruiken kan. Buurtbewoners komen regelmatig langs om er iets uit te halen of neer te leggen.

De buurtkast is uitsluitend bedoeld voor levensmiddelen, huishoudspullen en hygiëneartikelen. De beheerders willen voorkomen dat het een allegaartje wordt.Een deken hoort er dus eigenlijk niet in thuis. Maar de actie van de breisters was zo sympathiek dat we er toch even aandacht aan willen schenken. Een jonge dame kwam langs en vroeg iemand die uit de kerk kwam of zij de deken mee mocht nemen. Ze kon hem goed gebruiken – zeker met het oog op de naderende winter en de exploderende gasprijzen. Natuurlijk mocht ze de deken meenemen. De buurtkast is immers voor iedereen. Zolang je er maar geen misbruik van maakt. Als dank wilde de gelukkige eigenares wel met de deken op de foto. En ze voegde eraan toe: "Breiwilligers, bedankt!"

De breisters van de Oranjehof hebben een Facebookpagina. U vindt die als u op Facebook zoekt op de term 'breiwilligers'.

Rob Pauls